ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΡΑΒΙΔΑ ΚΩΝ/ΝΟΥ - ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ (ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ)

Το πρόβλημα της αυτονομίας: Σοσιαλισμός και κοινοτισμός Σοσιαλισμός και κοινοτισμός
Το βιβλίο ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ περιλαμβάνει τις  επιμέρους ενότητες-βιβλία του Καραβίδα: Δημοκρατία και αυτοδιοίκησις εν Ελλάδι - Σοσιαλισμός και κοινοτισμός - Η τοπική αυτοδιοίκηση και ο ιδιότυπος Παρ ημίν οικονομικός ρεζιοναλισμός.


Ο  Κωνσταντίνος  Καραβίδας,  σε  αυτήν την  επιστολή-δοκίμιο  (Σοσιαλισμός και Κοινοτισμός, που αποτελεί μέρος του  πολυσέλιδου βιβλίου του "ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ" με εισαγωγή του Κώστα Βεργόπουλου) στον σοσιαλιστή  Νίκο  Γιαννιό,  αναλύει  οργανωτικές  και  δομικές  πλευρές  του  Ελληνικού  Κοινοτισμού και  τις  μεγάλες  διαφορές  του  από  τον καπιταλισμό  και  το σοσιαλισμό  τόσο  στην πρόσληψη  της  ατομικότητας  όσο  και  της  συλλογικότητας.


Εξηγεί  επιχειρηματολογώντας  για ποιο λόγο  ο  ελληνικός  χώρος  και  πολιτισμός, λόγω των γεωγραφικών του ιδιαιτεροτήτων,  μπορεί  να αναπτυχθεί  μόνο  με  τον κοινοτισμό. Ο  κοινοτισμός, κατά  τον Καραβίδα  ούτε   ιδεολογία  είναι,  ούτε  θεωρία  βγαλμένη  από  τα συρτάρια  κάποιων απομονωμένων  γραφειοκρατών,  ούτε  φαντασιακή  επινόηση  κάποιων φιλοσόφων-διανοουμένων  που  παραμυθολογούν  τους  πολίτες  αναγάγοντάς  την  σε εξιδανικευμένη  πολιτική  ιδεολογία  χειραγώγησης  των  λαών (πολιτική  πρακτική  που  χαρακτηρίζει  την νεωτερικότητα).

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ



Του  Χρήστου  Γιανναρά

Tο κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, όπως δεν έχει και το προλεταριάτο (καταπώς το όριζε ο Mαρξ). Kεφάλαιο και προλεταριάτο είναι έννοιες περιληπτικές συμφερόντων. Aνταγωνιζόμενων συμφερόντων, που γεννάνε «τάξεις» και «πάλη των τάξεων». Δεν έχουν πατρίδα, γιατί αποκλείουν εξ ορισμού την έννοια, την πραγματικότητα και τον στόχο της «κοινωνίας». Aγνοούν τόσο την «κοινωνίαν της χρείας» όσο και την «κοινωνία του αληθούς» – την κοινή πάλη για «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Kεφάλαιο και προλεταριάτο είναι έννοιες περιληπτικές συμφερόντων, και φορείς των συμφερόντων

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ Α

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

Εδαφολογία - Γεωοικονομία - Αστοχωρική  ανάπτυξη - Οργανική αγορά        


Ας  μιλήσουμε  ευθέως. Δεν αρκεί  σήμερα  να  κάνουμε  λόγο  μόνο  για άμεση δημοκρατία. Για  να πετύχει  μια  πραγματική  δημοκρατική  (αμεσοδημοκρατική)   μελλοντική  διακυβέρνηση  πρέπει  να κομίζει  πρακτικές  συγκεκριμένες  θέσεις  για  την οικονομία  και  τη σύνδεσή  της  με όλα  τα  κοινωνικά και πολιτικά πεδία  που  εμπλέκονται  με την καθημερινότητα  του  πολίτη. Η  δύσκολη  χρονική περίοδος  που διανύουμε  δεν  μας  αφήνει  περιθώρια  να επιδιδόμαστε   στην  πολιτικολογία  προσπαθώντας  να  εφευρίσκουμε  όμορφα  ανεδαφικά  θεωρητικά ευφυολογήματα  περί  δημοκρατίας  και να  χανόμαστε  στο  αχανές  πέλαγος   των  προβλημάτων  που  προκύπτουν διαρκώς  μέσα  στη δίνη  της κρίσης  που  σοβεί  και θα σοβεί  για  αρκετό  χρονικό διάστημα  για  την ελληνική κοινωνία. Ας  σκεφτούμε  ότι  η αντικατάσταση  του  ολιγαρχικά  παλιού  που  συντηρεί  στην εξουσία  ακόμα  το κατεστημένο  των  ελίτ, θα  έχει  νόημα  μόνο αν  αυτό που θα έρθει θα  έχει ποιότητα  και  ουσιαστικές  προτάσεις  και  λύσεις.       


Δεν  είναι  δυνατόν  σε μια  ή  δυο  σελίδες  να αναπτυχθεί  αναλυτικά  ολόκληρο  το  οικονομικό  προγραμματικό  πλαίσιο  του  κοινοτισμού  που θα μπορούσε  να  κομίζει  μια συνολική  ριζική 

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ



 Μερικοί άνθρωποι συγχέουν τις αποφάσεις με τα συμπεράσματα. Οι αποφάσεις δεν είναι
συμπεράσματα. Αποφασίζω σημαίνει ΠΡΟΤΙΜΩ. Συμπεραίνω σημαίνει ΚΑΝΩ
ΔΙΑΓΝΩΣΗ. Μια απόφαση είναι μια προτίμηση, ένα συμπέρασμα είναι μια διάγνωση.

Υπάρχουν τέσσερις διαφορές μεταξύ μιας «απόφασης» και ενός «συμπεράσματος».

1. «Αποφασίζω» σημαίνει ότι κάνω μια επιλογή από έναν αριθμό δυνατών επιλογών. Εάν
 υπάρχει μόνο μια επιλογή, δεν μπορούμε να επιλέξουμε και δεν υπάρχει τίποτα να  αποφασιστεί.
Επιλέγω σημαίνει προτιμώ.

Η προτίμηση προσδιορίζεται από μια προτεραιότητα. Έτσι, κάθε απόφαση  προσδιορίζεται
από μια προτεραιότητα. «Καταλήγω σε ένα συμπέρασμα» είναι κάτι  τελείως διαφορετικό. Υπάρχει
μόνον ένα σωστό συμπέρασμα και δεν μπορούμε να  επιλέξουμε με βάση προτεραιότητες. Πρέπει
 το συνάγουμε από τα δεδομένα,  με τη χρήση λογικής αιτιολόγησης και τεχνικής γνώσης.
Δεδομένα, αιτιολόγηση και γνώση –όχι προτεραιότητες– προσδιορίζουν ένα και μόνο σωστό
συμπέρασμα. Πρέπει να το αποδεχτούμε ακόμα κι αν προτιμούμε κάτι διαφορετικό.

2. Ένα συμπέρασμα μπορεί να είναι «σωστό» ή «λάθος» (3+3=5), αλλά όχι «Καλό» ή
«Κακό». Δεν υπάρχουν κακά συμπεράσματα, μόνο λανθασμένα. Μια απόφαση μπορεί να είναι
 «Καλή» ή «Κακή», αλλά όχι «σωστή» ή «λάθος». Δεν υπάρχουν λανθασμένες αποφάσεις, μόνο
ακές αποφάσεις.

3. Αυτοί και αυτές που λαμβάνουν αποφάσεις φέρουν την ευθύνη γι’ αυτό που θα  προκύψει,
αφού θα μπορούσαν να είχαν αποφασίσει διαφορετικά –με διαφορετική  προτεραιότητα– και να
 είχαν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Αυτοί που συμπεραίνουν  δεν έχουν ευθύνη για τα
αποτελέσματα. Δεν θα μπορούσαν να βγάλουν ένα διαφορετικό συμπέρασμα που να είναι σωστό.
Έχουν ευθύνη μόνο για την ορθότητα του συμπεράσματος, όχι για τα αποτελέσματά του.

4.Τα στοιχεία προσδιορίζουν τα συμπεράσματα, όχι τις αποφάσεις. Τα ίδια δεδομένα
αναγκάζουν διαφορετικούς ανθρώπους να βγάλουν το ίδιο συμπέρασμα, αλλά μπορεί να
παίρνουν διαφορετικές αποφάσεις σ’ αυτό λόγω των διαφορετικών προτεραιοτήτων τους.

Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΗΔΗ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ




Αν ο κοινοτισμός ήταν απλά μια θεωρητική σύλληψη της ιδέας του κοινού πολιτεύματος ή μια ανεδαφική ουτοπία, δε θα υπήρχε αυτή η ιστοσελίδα. 



Ο κοινοτισμός, όπως διακήρυττε και ο Καραβίδας, είναι πάνω από όλα βίωμα, πνευματική στάση, στάση πολιτισμού που μεταμορφώνει μια κοινωνία. Ο κοινοτισμός εκκινεί σαν πανανθρώπινη φιλοσοφία και συνολική στάση ζωής. Δεν αποτελεί μια επινόηση κάποιων που είχαν απλά έμπνευση και την έπλασαν για να την έχουν ως σημαία εντυπωσιασμού πέρα και πάνω από την εμπειρία. Ούτε αποτελεί κοινωνικό πείραμα. Ο κοινοτισμός είναι πρώτιστα εμπειρία και αποτελεί τη μόνη πολιτική σύλληψη που εμπλέκει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας και τις διαπλέκει με το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον.

Εμείς οι κοινοτιστές κάνουμε λόγο για μια δημοκρατική συλλογικότητα με διαστάσεις οικουμενικότητας. Μια οικουμενική συλλογικότητα που προάγει τον οικολογικό και πνευματικό

ΠΟΛΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ



Η έννοια  "πόλις" προέρχεται  από  το  αρχαίο  ρήμα "πέλω" (οι  υπέρμαχοι  της  ινδοευρωπαϊκής  θεωρίας  κάνουν λόγο  για  προέλευση  από  τον  τύπο  "pel"),  το οποίο σημαίνει  συναναστρέφομαι  γύρω από ένα άξονα. Από  την ίδια ρίζα  του ρήματος "πέλω" προέρχεται  και η λέξη  "πόλος",  που σημαίνει  κέντρο  έλξης, άξονας  γύρω  από τον οποίο στρέφεται κάτι.



Η  αρχαία  "πόλις"  αποτελούσε  το κέντρο  έλξης  των πολιτών,  τον πόλο έλξης,  μαγνήτιζε  με  τη λάμψη  της  τους πολίτες,  προκειμένου  να συναντηθούν, να συναναστραφούν  και να  κοινωνήσουν αρχικά μεταξύ τους  ιδέες, ανησυχίες. Στην ουσία  αυτό  που θα πετύχαιναν  ήταν  να μοιραστούν  μεταξύ  τους  τα  "κοινά", το απόθεμα  του  πλούτου  που προερχόταν  από  την παραγωγική  τους

ΟΙ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΕΣ (ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ) ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΑΚΙΩΝ




Ο  Γεώργιος  Μαύρος Σβαρτς,  γεννημένος το 1738,  συνέδεσε το όνομά του με την ενεργοποίηση της πρώτης  στον κόσμο συνεταιριστικής δραστηριότητας στα Αμπελάκια Θεσσαλίας. Δημιούργησε,  λοιπόν,  τον πρώτο  κοινοτικού  τύπου  συνεταιρισμό  στον κόσμο  στα  Αμπελάκια της  Λάρισας. Η  οργανωτική  δομή  αυτού  του είδους  της επιχείρησης  διαφέρει  κατά  πολύ από  τους κρατικοδίαιτους  συνεταιρισμούς  που  συναντήσαμε  τον 20ο  αιώνα.



 Οι  επιχειρηματικοί  αυτοί οργανισμοί  ονομάζονταν  "κοινές  συντροφιές"  και  λειτουργούσαν  κομίζοντας κέρδη  και στην κοινότητα των Αμπελακίων  στην οποία  λειτουργούσε  κοινοτικό ταμιευτήριο. Σε  αυτού  του  είδους  την επιχείρηση  οι εργαζόμενοι  ήταν ταυτόχρονα  και  ιδιοκτήτες έχοντας ατομικούς λογαριασμούς για  τα κέρδη τους στο κοινοτικό ταμιευτήριο  της περιοχής  τους. Και παρόλο που η δημιουργία ενός συνεργατικού σχηματισμού αποτελούσε τότε

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



Η  πολιτική  έννοια  "Δημοκρατία"  γεννήθηκε  για  πρώτη φορά  στην αρχαία  Ελλάδα,  την εποχή  του Εφιάλτη. Δημοκρατία  νοείται  ως  το πολίτευμα  εκείνο  σύμφωνα  με  το οποίο  την εξουσία  την έχουν  οι  πολίτες,  οι πολλοί  και όχι  οι λίγοι  ή ο ένας. 
Η  δημοκρατία  λοιπόν  είναι πολίτευμα  και όχι  ιδεολογία. Στην νεωτερική  περίοδο  της  ιστορίας (18ος αι-σήμερα)  η  πρόσληψη  του περιεχομένου  της έννοιας της δημοκρατίας  απόκτησε  στρεβλό  περιεχόμενο, την ταύτισαν με τον  αντιπροσωπευτικού τύπου κοινοβουλευτισμό, που στην ουσία  ακυρώνει  τα  θεμελιώδη  χαρακτηριστικά  του δημοκρατικού  πολιτεύματος,  την εξουσία των

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΣΑΦΗΝΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ



Πολλοί συγχέουν τις κοινότητες των Κιμπούτς, την Παρισινή Κομμούνα και πολλές εκδοχές σοσιαλισμού και κομμουνισμού με τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ. Οι διαφορές είναι τεράστιες, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης προταγμάτων. Όλες οι παραπάνω εκδοχές είναι κολεκτιβιστικές, δεν σέβονται καν τα ατομικά δικαιώματα.

Αναλυτικά, τα Κιμπούτς και η Παρισινή Κομμούνα κατάργησαν την ατομική ιδιοκτησία και την ελευθερία του ατόμου, δεν αποτέλεσαν καν δημοκρατικές εκδοχές κοινωνιών. Τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά οράματα επίσης εξαφάνισαν τα ατομικά δικαιώματα και έστηναν ιστορικά έναν μεγάλο ιδιοκτήτη, το κράτος με τις αναρίθμητες κρατικές επιχειρήσεις, που απονεύρωναν την ανθρώπινη υπόσταση και δημιουργικότητα.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ, όχι απλά δεν υιοθετεί κολεκτιβιστικά προτάγματα ή επικίνδυνες  παραλλαγές  τους (κομμουνισμός, φασισμός, ναζισμός, επαναστατικός  σοσιαλισμός, ακραίος  ή  λαϊκιστικός  εθνικισμός), αλλά σέβεται την ελευθερία της ανθρώπινης υπόστασης. Ξεπερνά και τον ατομικισμό του φιλελευθερισμού, που παραβλέπει βασικές πτυχές της προσωπικότητας  και  των ανθρώπινων  δημόσιων σχέσεων. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ προωθεί πολύ ουσιαστικότερα τη συγκρότηση ενός κοινωνικού κράτους από τον σοσιαλισμό και προάγει πολύ πιο αποτελεσματικά

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ



Πραγματική πολιτική δεν είναι να επιδίδεται  ο  πολιτικός  σε πολιτικά ευφυολογήματα πατριωτισμού  εκμαυλίζοντας  τη λαϊκή  βούληση  χειραγωγώντας  την.  Ούτε  να υιοθετεί  μια  μονομερή  και  στείρα  καταγγελία  των μνημονίων  χωρίς  ουσιαστικές αντιπροτάσεις  διεξόδου  από  το τέλμα  στο  οποίο  έχει περιέλθει  η  σύγχρονη  ελληνική κοινωνία. Μια  σύγχρονη  πατριωτική  δημοκρατική πολιτική  πρόταση  πρέπει  να κομίζει συγκροτημένο και  ολοκληρωμένο  πολιτικό πρόγραμμα θέσεων αλλά  και θεσμών εγκαθίδρυσης μιας αληθινής δημοκρατίας, με  συμμετοχή  των πολιτών  στις  αποφάσεις, με συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις για την οργάνωση 
και τη δομή της παραγωγικής, αγροτικής και οικονομικής πολιτικής της χώρας. 

Η ΕΚΡΗΚΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ



της Βάσιας Ζαριφοπούλου

Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὶς ἀμυγδαλιὲς ν᾿ ἀνθίζουν.
Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὰ μάρμαρα νὰ λάμπουν,
νὰ λάμπουν στὸν ἥλιο
κι ἡ θάλασσα νὰ κυματίζει.
Λίγο ἀκόμα, νὰ σηκωθοῦμε
λίγο ψηλότερα.
(Απόσπασμα από το ποίημα «Μυθιστόρημα» του Γιώργου Σεφέρη)
Λίγο ψηλότερα, μας προτρέπει να σηκωθούμε ο ξενιτεμένος, επί πολλά χρόνια λογοτέχνης, Γιώργος Σεφέρης. Γιατί η απόσταση που δημιουργείται με την απόσχιση από τα πάτρια εδάφη έχει και τα καλά της.
Το οπτικό πεδίο γίνεται πιο ευδιάκριτο, όταν βρίσκεσαι στο απυρόβλητο της βασανιστικής και

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - Η ΜΑΚΡΑΙΩΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΡΔΙΚΟ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ



Του  Χρήστου  Γιανναρά

Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μια έκρηξη ενδιαφέροντος, ερευνητών και κοινού, για τις ιστορικές καταβολές της σημερινής Eυρώπης. Aφορμή πρέπει να ήταν οι προσπάθειες της ευρωπαϊκής ενοποίησης: Tο όραμα να οικοδομηθεί μια Eυρώπη ενωμένη, ύστερα από τόσους αιώνες πολυαίμακτων συρράξεων και με νωπή τη φρίκη δύο ενδοευρωπαϊκών πολέμων που έγιναν παγκόσμιοι βυθίζοντας την ανθρωπότητα σε απερίγραπτη θηριωδία.

Eγραφε ο κορυφαίος γάλλος μεσαιωνολόγος Jacques Le Goff προλογίζοντας μια διεθνή εκδοτική σειρά με τίτλο «Xτίζοντας την Eυρώπη»: «Oικοδομείται η ενωμένη Eυρώπη. Eίναι μια μεγάλη ελπίδα. Δεν θα πραγματωθεί το όραμα, αν αγνοήσουμε την Iστορία. Mια Eυρώπη χωρίς την ιστορία της θα ήταν ορφανή και δυστυχισμένη. Γιατί το σήμερα έρχεται από το χθες και το αύριο βγαίνει από το παρελθόν. Eνα παρελθόν που δεν πρέπει να παραλύει το παρόν, αλλά να το βοηθάει να είναι διαφορετικό, με πιστότητα στις καταβολές του, και καινούργιο, επειδή σαρκώνει την πρόοδο».

Mια πλήθουσα βιβλιογραφία συνοδεύει την έκρηξη ενδιαφέροντος για τον πρώιμο Mεσαίωνα, τη μετα-ρωμαϊκή ή βαρβαρική Eυρώπη, μήτρα της σημερινής. Θα ήθελα να συστήσω στον αναγνώστη μου το σύντομο, συναρπαστικό μελέτημα του Michel Rouche, καθηγητή της πρώιμης μεσαιωνικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λίλλης αρχικά και της Σορβόννης μετέπειτα. Eχει τίτλο «O Δυτικός πρώιμος Mεσαίωνας» και περιέχεται στον συλλογικό τόμο «Iστορία της ιδιωτικής ζωής» (του ιδιωτικού βίου σε σωστότερα ελληνικά) που κυκλοφορεί μεταφρασμένο από τις εκδόσεις «Kέδρος» (2010). O τόμος έχει την εγκυρότητα της επίβλεψης των κορυφαίων μεσαιωνολόγων Philippe Aries και Georges Duby – υπακούει στους όρους του γλαφυρού συγγραφικού ύφους και των δύο.

Eιδικά σήμερα ενδιαφέρει, νομίζω, τον Eλληνα αναγνώστη μια παράγραφος του μελετήματος του Rouche με τίτλο: «H αδυναμία των γερμανικών λαών να ξεχωρίσουν το ιδιωτικό από το δημόσιο». Tην εποχή που τα γερμανικά φύλα (Φράγκοι, Γότθοι, Bάνδαλοι, Bουργούνδιοι, Tεύτονες, Λογγοβάρδοι) εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας (4ος - 6ος μ. X. αι.) ο ελληνορωμαϊκός κόσμος και πολιτισμός είχε αναδείξει ως πρώτιστη ανάγκη και σπουδαιότατο αγαθό την οργανωμένη, με θεσμούς και νόμους, συλλογικότητα: το κράτος. Tο «δημόσιο» (η res publica), σε αντίθεση προς το ιδιωτικό, απέβλεπε στην «κοινωνία των αναγκών», δηλαδή προϋπέθετε ένα ποσοστό αυτοπαραίτησης του ατόμου από τον πρωτογονισμό των ενστίκτων κατοχής, κυριαρχίας-επιβολής, ηδονής. Kάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο για τους Bαρβάρους. Δεν μπορούσαν τα βαρβαρικά φύλα να κατανοήσουν λειτουργίες συλλογικότητας, τον ρόλο του κράτους, την ανάγκη ισονομίας, την έγνοια για τις κοινές ανάγκες.

Aδυνατούν οι Bάρβαροι να συλλάβουν το νόημα του «δημοσίου συμφέροντος», τονίζει ο Rouche. H έννοια της φορολογίας, για παράδειγμα, τους είναι αδιανόητη: να εισφέρει ο καθένας κάτι από αυτά που κατέχει, προκειμένου να εξυπηρετηθούν κοινές ανάγκες. Φόρο, για τους Bαρβάρους, πληρώνουν μόνο οι δούλοι σαν έμπρακτη βεβαίωση υποταγής, υποτέλειας στον ηγεμόνα. Ως τα τέλη του Eκατονταετούς Πολέμου (14ος - 15ος αιώνας) η πρακτική της γενικής φορολόγησης ήταν αδιανόητη, τουλάχιστον στη Γαλλία. Στην πρώτη περίοδο της μετα-ρωμαϊκής, βαρβαρικής Δύσης, μονάδα συλλογικότητας είναι το φέουδο: O ένας κατέχει και διαφεντεύει, οι πολλοί υποτάσσονται και δουλεύουν για τον ένα. Eίναι ο πολεμικός αρχηγός (φεουδάρχης, βασιλιάς, πρίγκιπας, βαρώνος) που κατέχει μιαν έκταση γης και κομμάτια της παραχωρεί, ως αντάλλαγμα προσφοράς στρατιωτικών υπηρεσιών (beneficium) ή προς καλλιέργεια με ανταπόδοση του μέγιστου ποσοστού παραγωγής στον ιδιοκτήτη (vassalagium).

O ιστορικός της εποχής Γρηγόριος της Tours (6ος αι.) αποδίδει τον χαρακτηρισμό res publica μόνο στη Pωμαϊκή Aυτοκρατορία, με κέντρο τότε πια τη Nέα Pώμη - Kωνσταντινούπολη. «Tα βασίλεια και οι ηγεμονίες της Δύσης είναι ατομικές ιδιοκτησίες ενός δυνάστη», όχι κοινωνικά μορφώματα με θεσμούς και νόμους που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. H «ιδιωτικοποίηση των πάντων», (ακόμα και του πολέμου) είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Eυρώπης των Bαρβάρων – στους αντίποδες, κυριολεκτικά, του ελληνορωμαϊκού κόσμου που συνεχίζει την παράδοση της ελληνικής «πόλεως» της «πολιτικής τέχνης και επιστήμης», του κοινωνιοκεντρικού ελληνικού «παραδείγματος».

Ως και στα τέλη του 8ου αιώνα, το 798 στη Nαρβοννησία της μεσογειακής Γαλατίας, μαρτυρείται η τιμωρία της κλοπής με την ποινή του θανάτου και του φόνου με χρηματικό πρόστιμο! Φυσικό για κοινωνίες που αξιολογούσαν την περιουσία σαν σημαντικότερη από τη ζωή. Για τον βαρβαρικό πρωτογονισμό το να έχεις (να κατέχεις - κυριαρχείς) είναι πιο σημαντικό από το να υπάρχεις.

Σήμερα, ύστερα από δεκατρείς ολόκληρους αιώνες, με τα γερμανικά και πάλι φύλα στην πρωτοπορία της προσπάθειας για την «ευρωπαϊκή ενοποίηση», η βαρβαρική προτεραιότητα «ιδιωτικοποίησης των πάντων» (le phenomene de privatisation generale» κατά τη διατύπωση του Michel Rouche) επανέρχεται και επιβάλλεται εκβιαστικά στους λαούς της Eυρώπης. Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην αδυσώπητη πλημμυρίδα του νεο-βαρβαρισμού; Eλληνική αντιπρόταση δεν υπάρχει πια, ο στόχος να πραγματωθεί η «πόλις», η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, η πολιτική ως «κοινόν άθλημα» για τον «κατ’ αλήθειαν βίο», είναι νοήματα ακατανόητα, στρεβλωμένα, φενακισμένα. Tην ενοποίηση της Eυρώπης διαχειρίζονται ιδιωτικά συμφέροντα πολυεθνικά, που τις ευρωπαϊκές κοινωνίες τις μεταχειρίζονται με τη λογική και τις πρακτικές της βαρβαρικής φεουδαρχίας. Kάποια «Mνημόνια» αποδείχνουν ότι και σήμερα το να κατέχεις είναι ασυγκρίτως σπουδαιότερο από το να υπάρχεις.
Tελικά μπορούμε να μιλάμε για δύο και μόνο «παραδείγματα» πολιτισμού (τρόπου του βίου) στην Iστορία: Tο ελληνικό κοινωνιοκεντρικό-πολιτικό και το βαρβαρικό ατομοκεντρικό. Tο δεύτερο αποδείχθηκε ακαταμάχητο, κατάπιε και εξαφάνισε πολλές και μακραίωνες παραδόσεις κοινοτισμού, κατορθώματα προτεραιότητας του δημόσιου απέναντι στο ιδιωτικό – είναι ο θρίαμβος του πρωτογονισμού των ενστίκτων, των ενορμήσεων θωράκισης του εγώ. Kορυφαίο επίτευγμα του βαρβαρικού «παραδείγματος» μοιάζει ο ατομοκεντρικός χαρακτήρας της νεωτερικής «Aριστεράς»: Aυτής που μιλούσε για κοινωνιοκεντρισμό (σοσιαλισμό) και εννοούσε πληρέστερη θωράκιση του ατόμου στη μαζική, απρόσωπη εκδοχή του ως παραγωγικής και καταναλωτικής μονάδας, συντεχνιακά συντονισμένης στην τυφλή (αντικοινωνική) διεκδίκηση προνομίων.
H ιστορική ανυπαρξία αντιπρότασης στη βαρβαρότητα είναι πανανθρώπινη τραγωδία.

Πηγή: Χρήστος Γιανναράς

Η ΔΟΜΗ ΕΝΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

      

                                               
        ΤΑ     ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΥ  ΤΥΠΟΥ   ΠΟΛΙΤΙΚΑ  ΚΟΜΜΑΤΑ

Στην  κοινοβουλευτική  αντιπροσωπευτικού  «δημοκρατία»  γίνεται  λόγος  για  κόμματα,  μόνο  κόμματα  αναγνωρίζονται.  Τα κόμματα,  κατ’  επίφαση πολιτικές  συλλογικότητες,  αποτελούν  την  θεσμική  έκφραση  κοινωνικών  ρευμάτων  της  κοινωνίας,  όχι  με  βάση  πραγματικούς  όρους  ιδεών και αναγκών, αλλά  με  βάση  πολιτικές  ισορροπίες  που  «κατασκευάζονται»  από  το  επικοινωνιακό  σύστημα των  ποικίλων  εξουσιαστικών  μηχανισμών  που  σοβούν  στα  κέντρα  διοίκησης-οργάνωσης  μιας  νεωτερικής  κοινωνίας.  

Έτσι  λοιπόν,  «κόμματα», στο  αντιπροσωπευτικό  σύστημα,   νοούνται  εκείνοι  οι  πολιτικοί  σχηματισμοί  που  αναπτύσσουν  μονολιθικό  πολιτικό  λόγο. Προσπαθούν  να  προσελκύσουν  τους  πολίτες  παρουσιάζοντάς  τους,  ως  πολιτικό πρόγραμμα και  πολιτικές  θέσεις,  ένα  στατικό   πλαίσιο  αναφορών  που αφορούν   επιφαινόμενα,  όπως  ιδέες,  προκαταλήψεις, ανησυχίες   και  προσδοκίες   των  πολιτών  μέσα  από  τις  οποίες  αναπαράγουν  τη  διπολική  σκέψη (αριστερά  ή 

Η ΟΥΣΙΑ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΦΑΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΑ (ΒΙΝΤΕΟ)



Μερικές φορές στην καθημερινή μας ζωή χάνουμε τον προσανατολισμό μας και αναρωτιόμαστε γιατί δεν είμαστε χαρούμενοι από το βίο που έχουμε επιλέξει, τη στιγμή που εκπληρώνουμε όλες τις βιολογικές μας ανάγκες και δεν έχουμε έλλειψη κάποιου απαραίτητου υλικού αγαθού. 

Αποξενωθήκαμε από την ίδια μας τη μήτρα, τη φύση, αλλοτριωθήκαμε από τον υλιστικό ευδαιμονισμό, ο οποίος βρισκόταν πάντα πρώτος στον κατάλογο των αναγκών μας και αποσβέστηκε στη μνήμη μας ο αρχικός και πραγματικός προορισμός μας στον καταιγισμό των άπειρων ατομικών επιλογών που μας παρέσυρε η ακόρεστη βουλιμία για χορτασμό των απολαύσεων και των πάσης λογής ηδονών. Εισήλθαμε ακατανόητα στα πλοκάμια της θελκτικής παγίδας που έστησε η λερναία ύδρα του εγωτισμού και πειστήκαμε ότι η τεχνική πρόοδος και οι ανέσεις αποτελούν τη διέξοδο στα σημερινά προβλήματα που μας ταλανίζουν. 

Η ουσία των πραγμάτων δεν βρίσκεται στα μεγάλα λόγια, στον ηθικολογία, ή σε αυτά που θεωρούνται σπουδαία για τον πολύ κόσμο. 


Ας στραφούμε στον φυσικό περίγυρο που μας περιβάλλει, στα μικρά πράγματα του σφαιρικού μας

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



Τις τελευταία χρόνια πραγματικά, ακόμα πιο πολύ, αρχίζω να διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας έχει άγνοια πώς μπορεί να λειτουργήσει μια άμεση δημοκρατία με δημοψηφίσματα.

Αν ξαφνικά ένας πολίτης, ένα άτομο, εκκινήσει μια προσπάθεια δημοσίευσης, διαδικτυακών ή μη, δημοψηφισμάτων με τα κείμενά τους γραμμένα αποκλειστικά από τον ίδιο, θα έχει στην ουσία πραγματοποιήσει ένα θεμελιώδες παραδειγματικό πολιτικό σφάλμα της μεθόδου πρόσληψης της αμεσοδημοκρατικής φιλοσοφίας. Γιατί; Τα διατυπωμένα κείμενα των ερωτήσεων που θα εμπεριέχονται, στα διαδικτυακά ή μη, δημοψηφίσματα (ή ψηφοφορίες), θα είναι διαμορφωμένα με βάση ατομικές στρατηγικές προωθώντας ατομικές βλέψεις και στοχεύσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να σοβεί κάποια υποψία υστεροβουλίας. Δηλαδή ήδη έχει προκαθορίσει ένα δικό του δοτό

ΑΡΧΕΓΟΝΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ: "ΠΡΟΣΩΠΟ" , ΕΡΩΣ, ΓΝΩΣΗ


Αναρωτιόμαστε  όλοι  τι μπορεί  να  είναι  αυτό  που  μας  καθιστά  πνευματικά,  ηθικά  αυτάρκεις  και πλήρεις  από  χαρά  ή  ευτυχία. Θεωρήσαμε  αρχικά  ότι  η  γνώση,  επιστημονική  και  τεχνολογική,  θα  λύσει  τα  προβλήματά  μας,  θα  αμβλύνει  τις αμφιβολίες  μας,  θα  δαμάσει  τις  ανυπέρβλητες  δυσκολίες  μας, προκειμένου  να  απολαύσουμε  το  βίο  μας  όπως ακριβώς  τον ονειρευόμασταν. Ο  αρχικός  αυτός  προβληματισμός  που τέθηκε  εγκαινιάζει  μια  συζήτηση  χωρίς  τελειωμό.
 
Πολλές  απορίες  και  αινιγματώδη  ερωτηματικά  θα  αρθούν  σε  ένα βαθμό,  αν  γευτούμε  λίγο  μερικούς  συμβολικούς  καρπούς  από  την ελληνική μυθολογία,  την ελληνική  φιλοσοφία  και  τη  χριστιανική  φιλοκαλία.

Ο  Θεός  "Έρως",  σύμφωνα  με  την  ορφική  διδασκαλία,   είναι  γέννημα  του  κοσμικού  αβγού  που  έθεσε  η Νύχτα  στους κόλπους  του Ερέβους. Ήταν  το  πρώτο  αρχέγονο  κοσμικό  ον.

ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΕΡΩΣ 1, OVERTURE: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


Ἀδελφιδός μου παρῆλθε·
ψυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ.
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τὸν ἔρωτα μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας. Πρὶν τὴν ἀποτυχία δὲν ὑπάρχει γνώση· ἡ γνώση ἔρχεται πάντα μετὰ τὴ βρώση τοῦ καρποῦ. Σὲ κάθε ἔρωτα ξαναζεῖ ἡ ἐμπειρία τῆς γεύσης τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσου. Σπουδάζουμε τὸν ἔρωτα μόνον ἐξόριστοι ἀπὸ τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς ποὺ αὐτὸς χαρίζει.

Στὴν ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα εἴμαστε ὅλοι πρωτόπλαστοι. Ἡ πείρα τῶν ἄλλων δὲν μᾶς μαθαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἔρωτα. Εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας τὸ ἀρχέγονο καὶ μέγιστο μάθημα τῆς ζωῆς, ἡ ἀρχέγονη καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση. Μέγιστο μάθημα, γιατὶ σπουδάζουμε στὸν ἔρωτα τὸν τρόπο τῆς ζωῆς. Καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ τρόπος ἀποδείχνεται ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας.

Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας (αὐτὸ τὸ ἀκαθόριστο κράμα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ κορμιοῦ μας) «ξέρει», μὲ

ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

    
ΑΝΑΡΧΙΑ Ή ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Η αντιεξουσία ως ιδεολογία ελάχιστη σχέση έχει με την άμεση δημοκρατία. Όπως τουλάχιστον έχει διαμορφωθεί από τους κλασικούς Μπακούνιν, Κροπότκιν, Προυντόν, ο αναρχισμός σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, κοινωνία χωρίς εξουσία και κυβέρνηση, χωρίς υπακοή στον νόμο και σε οποιαδήποτε εξουσία. Αντιθέτως η άμεση δημοκρατία χαρακτηρίζεται από υπακοή τόσο στους νόμους, διότι οι νόμοι θεσπίζονται από όλους του πολίτες ελευθέρως στην εκκλησία του δήμου, όσο και στην εξουσία, διότι αυτή δεν είναι μια αλλοτριωμένη εξουσία, ιδιοκτησία του ενός, των ολίγων ή ιδιωτών αλλά ασκείται εξίσου από όλους τους πολίτες «υποχρεωτικώς», καταργώντας έτσι το κράτος και τη γραφειοκρατία. Αυτή άλλωστε είναι η μεγάλη επινόηση της δημοκρατικής πολιτικής: η εξουσία δεν ανήκει σε κανέναν, ασκείται από όλους τους πολίτες. 


Στην  άμεση  δημοκρατία  γίνεται λόγος για  Πολιτεία  και όχι για κράτος. Ο όρος  "Πολιτεία"  κομίζει  το ελεύθερο  του πολιτεύματος  χωρίς  να σοβεί  καμιά μορφή βίας. Η  έννοια "κράτος"  είναι περισσότερο  συνυφασμένη  με την έννοια  της βίας (αρχαιοελληνική θεώρηση)  και  η χρήση  της  είναι αδόκιμη  όταν  γίνεται αναφορά  στην άμεση δημοκρατία. Ο  αναρχισμός  καταργεί  και αυτό  που  εννοείται  ως  Πολιτεία  στην άμεση δημοκρατία. Σε αυτό  το σημείο  ο αναρχισμός  θυμίζει  το  άλλο  πολιτικό  άκρο, τον αναρχοκαπιταλισμό, που και αυτός  επιζητά

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ


Ένα πολιτικό αμεσοδημοκρατικό κίνημα που διατυμπανίζει, προβάλλει και υπόσχεται στους πολίτες τι ακριβώς θα αποπειραθεί να κάνει σε συγκεκριμένα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά θέματα, αν αναλάβει τη διακυβέρνηση, στην ουσία ακυρώνει στην πράξη την αμεσοδημοκρατική του φυσιογνωμία. Γιατί;

Ποτέ ένα τέτοιου είδους κίνημα που ενστερνίζεται, θεσμικά από τις εσωτερικές δομές του, την αμεσοδημοκρατική φιλοσοφία, δεν νοείται να έχει συγκροτήσει και αποφασίσει από πριν ποιο θα είναι το πολιτικό πρόγραμμα και οι θέσεις για καίρια ζητήματα. Τις αποφάσεις για το τι ακριβώς θα κάνει θα τις παίρνουν οι πολίτες μέσα από τα δημοψηφίσματα και όχι μια κλειστή κάστα πολιτικών ηγετών και στελεχών χωρίς να λαμβάνει τις απόψεις των πολιτών. 

Πώς είναι δυνατόν να έχει λοιπόν καταρτίσει το εν λόγω κίνημα ένα ολόκληρο εκτενές πολιτικό πρόγραμμα θέσεων και προτάσεων μέσα από κλειστές εσωκινηματικές ομάδες στο εσωτερικό του, τη στιγμή που όλο αυτό δε θα αποτελεί "δημοψηφισματική απόφαση" μιας εκτεταμένης λαϊκής βούλησης;

Το "ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΡΧΩΝ, ΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΜΩΝ" που προτείνει αυτή η ομάδα, αν προσέξουμε, αποτελεί έναν κοινοτικό πολιτικό οδηγό, μια θεμελιακή βάση πάνω στην οποία θα εκφράζονται θεσμικά πλέον οι πολίτες και όχι κάποια κυρίαρχη κλειστή ομάδα πολιτικών κινούμενη με καθαρά ατομικιστικά κριτήρια ή μέσα από αθέατες και υπόγειες μεθοδεύσεις. Ένα κοινοτικό αμεσοδημοκρατικό κίνημα ένα σκοπό πρέπει να έχει: τη δημιουργία δημοκρατικών θεσμών, αρχών και δομών που να καθιστούν κυρίαρχη την λαϊκή βούληση.

Ας συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το πολιτικό σύστημα που βιώνουμε "δημοκρατία" δεν είναι. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν πολιτικές, αλλά άτομα-πολιτικούς. Θα αντιτείνει κάποιος ότι τα κόμματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχουν συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα βάσει του οποίου οι πολίτες αποφαίνονται έμμεσα. Και επίσημα στο αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι δικαιολογημένη και θεσπισμένη η "ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ". Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα πολιτικά κόμματα στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχουν
νομιμοποιημένη τη δυνατότητα να αναθεωρούν κατά το δοκούν οποιαδήποτε προεκλογική θέση τους και να εφαρμόζουν πολιτικές που δεν έχουν αποφασίσει έμμεσα οι πολίτες που τα ψήφισαν. Αυτό αποτελεί κανόνα στην αντιπροσωπευτική "δημοκρατία" (ως αριστοκρατική ολιγαρχία θεωρείται στην ουσία). Σχεδόν πάντοτε στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ένα πολιτικό κόμμα (όχι κίνημα) αναθεωρεί το πρόγραμμά του κατά 70 ή 80% χωρίς να ερωτώνται οι πολίτες

Η "ΗΔΟΝΗ" ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΚΟΥΡΟ



ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

"Όταν ουν λέγωμεν τέλος υπάρχειν, ου τας των ασώτων ηδονάς και τας εν απολαύσει κειμένας λέγομεν, ως τινες αγνοούντες και ουχ ομολογούντες ή κακώς εκδεχόμενοι νομίζουσιν, αλλά το μήτε αλγείν κατά σώμα μήτε ταράττεσθαι κατά ψυχήν. Ου γαρ πότοι και κώμοι συνείροντες ουδ’ απολαύσεις παίδων και γυναικών ουδ΄ ιχθύων και των άλλων, όσα φέρει πολυτελής τράπεζα, τον ηδύν γεννά βίον, αλλά νήφων λογισμός και τας αιτίας εξερευνών πάσης αιρέσεως και φυγής και τας δόξας εξελαύνων, εξ ων πλείστος τας ψυχάς καταλαμβάνει θόρυβος.

Τούτων δε πάντων αρχή και το μέγιστον αγαθόν φρόνησις. Διο και φιλοσοφίας τιμιώτερον υπάρχει φρόνησις εξ ης αι λοιπαί πάσαι πεφύκασιν αρεταί, ως ουκ έστιν ηδέως ζην άνευ του φρονίμως και καλώς και δικαίως ουδέ φρονίμως και καλώς και δικαίως άνευ του ηδέως. Συμπεφύκασι γαρ αι αρεταί τω ζην ηδέως, και το ζην ηδέως τούτων εστίν αχώριστον."

ΑΠΟΔΟΣΗ:

[ Όταν λοιπόν υποστηρίζουμε ότι σκοπός είναι η ηδονή, δεν εννοούμε τις ηδονές των ασώτων και

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΗ Η ΑΓΝΩΣΤΗ (ΒΙΝΤΕΟ)



Επειδή  πολλοί  συνεχίζουν  να  ισχυρίζονται  ότι  γνωρίζουν  τι  είναι  η  δημοκρατία,  ας  παρακολουθήσουν  τη συνέντευξη  του   Δρ, Θέμου  Γκουλιώνη.   Ας  ακούσουν  λοιπόν  πώς  λειτουργεί  η  άμεση  δημοκρατία  της  Ελβετίας,  ο  ελληνικού  τύπου  κοινοτισμός, τον οποίο  χαρακτηριστικά  αγνοούν  οι  Έλληνες. Το  ξαναγράφω. Το  ελβετικό  σύστημα  είναι  το  μόνο  πραγματικά  δημοκρατικό  στην  παγκόσμια  πολιτική  ιστορία. Είναι  ένα  κράτος  χωρίς  πρωθυπουργό,  χωρίς  υπουργούς,  χωρίς  δημάρχους. Έχει  μόνο  έναν  πρόεδρο  της  ομοσπονδίας,  ο  οποίος  είναι  καθαρά  διακοσμητικός. Η  ύπαρξή  του  είναι  χρήσιμη  μόνο  για  εκπροσώπηση  της  χώρας  στο  εξωτερικό. Πάλι  θα  βγουν  κάποιοι  και  θα  μιλήσουν  και  θα  προσάψουν  ένα  σωρό  κατηγορίες  για  την Ελβετία. Μα  αυτό  για  το οποίο  μιλάμε  στην  περίπτωση  της  Ελβετίας  είναι  το  πολιτικό  της  συγκροτημένο  πολίτευμα. Σε αυτή  τη χώρα  έχουν καταφέρει  να  κυβερνούν οι ίδιοι  οι  πολίτες  της. Αυτό  θέλουν,  αυτό  έχουν. 

ΣΙΛΛΕΡ - Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ



Αναρωτιόμαστε  όλοι  όσοι  ασχολούμαστε  με  την πολιτική  με  ποιον  τρόπο  θα  μπορούσαμε  να  αναδιατάξουμε  αναθεωρώντας,  ως  επί  το  πλείστον,  εκ  θεμελίων  σε  μια  άλλη βάση   τους  όρους  για  μια  νέα κοινωνική   κουλτούρα  συγκρότησης  ενός  εννοιολογικού  πολιτικού  πλαισίου  για  μια  νέα  δημοκρατική  συλλογικότητα  ελευθερίας  και  δικαιοσύνης.

Αυτό  που  χαρακτηρίζει  τον  δημόσιο  πολιτικό  λόγο  είναι  η  ρηχότητα,  η  μικροκομματική  υστεροβουλία  και  οι  κοντόφθαλμες  ελλειμματικού  κοινωνιοκεντρικού  περιεχομένου  "θέσεις  και  προτάσεις". Η  πολιτική  δεν  συνίσταται  σε  μια  απρόσωπη  και  μονόπλευρη  αντιμετώπιση  των  κοινωνικών  προβλημάτων  αγνοώντας   την   καθοριστική  λειτουργία  ποικίλων    εν  δυνάμει

Η ΖΩΣΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΙΔΑ



Ο  Κ. Καραβίδας  πέρα  από  το  ότι  ήταν  ένας  τεχνοκράτης  του καιρού  του,  είχε  συγκροτημένη  πολιτική  άποψη  για  τον  ελληνικό  πολιτισμό  και  φιλοσοφούσε  κοινωνιολογικά. Παραθέτω  παρακάτω  αποσπάσματα  από  τον  ίδιο  και  επιμέρους  διάσπαρτα  σχόλια  του  Μελέτη  Μελετόπουλου  παράλληλα  με  δικές  μου  διαπιστώσεις.

"Η  κοινοτική  αλληλεγγύη  δεν έχει  φιλανθρωπικό  χαρακτήρα. Βασίζεται  στην  πρόσμειξη  των  ιδιωτικών  πόρων  με  τους  κοινούς,  στο  πλαίσιο  των  κοινοτικών λειτουργιών. Το  κοινοτικό  σύστημα  καλλιεργεί  το  πνεύμα  της  ειλικρινούς  συντροφικότητας  και  του  αυτόματου  ανθρώπινου  αλληλοσεβασμού, επειδή  μέσα  στα  πλαίσιά  του  η  ατομική  ελευθερία  είναι  οργανική  και  αυτοδημιούργητη,  όχι  κάποιο  εφεύρημα  που  μπορεί  να  δίδεται  σε

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ Β


Ο σύγχρονος Ελληνικός κοινοτισμός προωθεί την απόλυτη κατάργηση της έμμεσης φορολογίας. Ας ξεχάσουμε το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ), το φόρο κύκλου εργασιών (πλην ΦΠΑ), τέλη χαρτοσήμου, φόρο μεταβίβασης ακινήτων. Οι τοπικές κοινωνίες των κοινοτικών δήμων όχι μόνο θα αναζωογονηθούν αλλά θα έχουν και την δυνατότητα να εδραιώσουν και απίστευτες κοινωνικές υπηρεσίες στήριξης των ασθενέστερων στρωμάτων της κοινότητάς τους. Και θα αναλογιστεί κάποιος πώς είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο; Και βέβαια. Όλα τα είδη πολιτικής εξουσίας (δήμοι, περιφέρειες, κράτος) αποσυνδέονται από κάθε μορφή έμμεσης φορολογίας. Θα υπάρχουν τρία είδη άμεσων φόρων (δημοτικοί, περιφερειακοί, κρατικοί), το ύψος των οποίων θα διαμορφώνεται από τους πολίτες μέσω δημοψηφισμάτων και της διαβούλευσης που θα θεσμοθετείται με τα κόμματα.... Ο ελληνικός κοινοτισμός είναι ένα πραγματιστικό σχέδιο ανασυγκρότησης μιας συλλογικότητας και δεν θέλει να καταργήσει την αγορά, αλλά να την μεταμορφώσει φέρνοντάς την στα μέτρα του ελληνικού γεωοικονομικού τοπίου και των δυνατοτήτων της παραγωγικής του ευχέρειας....


ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΥΡ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ



"ΔΙΟ ΔΕΙ ΕΠΕΣΘΑΙ ΤΩ (ΞΥΝΩ, ΤΟΥΤΕΣΤΙ ΤΩ) ΚΟΙΝΩ, ΞΥΝΟΣ ΓΑΡ Ο ΚΟΙΝΟΣ, ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Δ’ ΕΟΝΤΟΣ ΞΥΝΟΥ ΖΩΟΥΣΙΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΩΣ ΙΔΙΑΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΦΡΟΝΗΣΙΝ "
                                                           ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Απόδοση  στη  νεοελληνική:

[ Για  αυτό είναι αναγκαίο να ακολουθείται το "κοινόν" από  όλους, δηλαδή το καθολικό, διότι κοινός σημαίνει καθολικός, αλλά, αν και ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να είχαν αποκλειστικά δική  τους  φρόνηση.]

Σε  αυτά  τα  δύσκολα  χρόνια  που  βιώνουν  οι  Έλληνες  δεν έχω  τη  δυνατότητα  μόνος  μου  να  κοινωνήσω  καρδιακά  στους  νεοέλληνες  το  θησαυρό  της  πολύτιμης  πολιτιστικής  κληρονομιάς

ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ - Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ, ΕΝΩ Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΑΥΤΩΝ. (ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ)



Όσοι συγχέουν τον σοσιαλισμό με τον ελληνικό κοινοτισμό ή τους προσδίδουν ιδεολογική συγγένεια, πλανώνται. Μεταφέρω αποσπάσματα από λόγους του ίδιου του Καραβίδα:

"Ενώ η Αριστερά, μέσω των λημμάτων του ιστορικού υλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και του κομμουνισμού, με τυφλή δημαγωγία και μίσος, ήθελε να διορθώσει τον κόσμο, οι κοινοτιστές θέλουν να διορθώσουν πρώτα τον εαυτό τους."

Πάγια πεποίθηση του Καραβίδα ήταν ότι:

"Η ταξική συνείδηση που κόμιζε ο μαρξισμός λειτουργεί διασπαστικά για τις κοινωνίες, ενώ ο κοινοτισμός προάγει το σύνολο." 

Έλεγε για τους ντόπιους κοινωνιολόγους ( Γληνό, Δελμούζο), που είχαν μαρξιστική θεώρηση ότι στο περιεχόμενο των ιδεών τους είχαν υιοθετήσει ξένα, εισαγόμενα στοιχεία και πρότειναν με

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ


Αν νομίζουν κάποιοι ότι ο ελληνικός κοινοτισμός συγκροτεί ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο θα κυριαρχεί κάθε φορά μια πλειοψηφία στα δημοψηφίσματα εις βάρος της μειοψηφίας, πλανώνται. Ο κοινοτισμός αναγνωρίζει και σέβεται σε όλα τα επίπεδα, ως επί το πλείστον, όχι απλά τα άτομα αλλά περισσότερο όλων των μορφών τις κοινότητες πολιτών ως συλλογικότητες που τυγχάνει να είναι μειοψηφικές. Ο ελληνικός κοινοτισμός αναγνωρίζει στο πολιτικό πεδίο σχέσεις ατόμων και λιγότερο άτομα. Είναι ακατανόητη μια επικράτηση της πλειοψηφίας σε μια αληθινή δημοκρατία. 

Ας προσέξουμε το θεσμό των διαβουλευτικών συνεδρίων που θα ενυπάρχει στο εσωτερικό όλων των προσωπικών θεσμών (κόμματα, δήμοι, περιφέρειες, κοινοβούλιο). Πριν από κάθε δημοψήφισμα θα προηγείται θεσπισμένη διαβούλευση για την όσο το δυνατόν ευρείας συναίνεσης δόμηση των κειμενικών διατυπώσεων των δημοψηφισμάτων. Γίνεται σαφή αναφορά για αυτές στο πρακτικό σχέδιο, αλλά θα γίνει ακόμα περισσότερο και στους κοινοτικούς θεσμούς που θα δημοσιευτούν τις επόμενες εβδομάδες μέσα στο πλήρες πολιτικό κοινωνιοκεντρικό σχέδιο (θεσμοί και πρακτικό σχέδιο μαζί ) του σύγχρονου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ.

Επίσης, για να μην εμπλέκουν πολλοί νεωτερικά ιδεολογήματα (ριζοσπαστισμός-συντηρητισμός, αριστερά-δεξιά) που ακυρώνουν το διακύβευμα του πονήματος και για να έχουν μια συνολική θεώρηση της ελληνικής πολιτικής φιλοσοφίας, τονίζω ότι το πρόταγμα της ελληνικής εκδοχής μας αντιτίθεται τόσο στον κολεκτιβισμό όσο και στον ατομικισμό, επειδή προκρίνει μια οντολογική κοινωνικά εξέλιξη του ατόμου σε κάτι υπέρτερο, στο πρόσωπο.


Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΙΔΑ

"Ο Καραβίδας υποστήριζε ότι τα δύο άκρα είναι το ίδιο πράγμα, και ότι δεν υπάρχει διαφορά είτε μιλάμε για τη δεξιά είτε για την αριστερά, και πως η πραγματικότητα στην Ελλάδα κυριαρχείται από την αριστεροδεξιά. Είναι το ίδιο, η αριστεροδεξιά. Ο όρος αυτός έχει ειπωθεί από τον  Καραβίδα, που υποστήριζε τον κοινοτισμό. Αυτό όμως προκάλεσε την μήνιν όλων των άλλων εναντίον του. Και η αριστερά τον καθύβριζε και η δεξιά. "

Να υπενθυμίσω ότι από τους σύγχρονους Έλληνες πολιτικούς εκείνος που θυμίζει το λόγο του Μεγάλου Καραβίδα είναι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Γιατί; Γιατί είναι ο μόνος που γνωρίζει τη μεγάλη ελληνική δημοκρατική παράδοση του κοινοτισμού, την οποία αγνοεί το σύνολο των πολιτικών που επιμένουν να λένε ότι αγαπούν την πατρίδα. Δυστυχώς όλοι αυτοί που θέλουν να μας σώσουν δεν έχουν ιδέα από την τεράστια πολιτικής μας παράδοση.......



Ο ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΙΔΑ

"Στην πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινοτικής πολιτικής πρότασης επιδόθηκε ο Κωνσταντίνος Καραβίδας (1890-1973), έχοντας ως πηγή έμπνευσης κυρίως την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και τις κοινότητες της τουρκοκρατίας, τις οποίες θεωρεί μετεξέλιξη του αρχαίου άστεως υπό διαφορετικές συνθήκες. Ο Καραβί-δας θεωρεί κλειδί την έννοια της κοινότητας (την οποία ταυτίζει με την άμεση δημο-κρατία) για την ερμηνεία ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Την ερμηνεύει ως κοινω-νικοοικονομικό μοντέλο αντίστοιχο προς την ιδιομορφία (και την πενία) του εδάφους, που καθιστά αναγκαία την υπέρβαση του ατομικισμού και του ανταγωνισμού, απαγο-ρευτική τη συσσώρευση ιδιωτικού πλούτου (που οδηγεί αναπόφευκτα στον ταξικό αν-ταγωνισμό και στον εμφύλιο πόλεμο) και υποχρεωτική τη συνέργεια, την αλληλεγγύη και τις οικονομίες κλίμακας. Το κοινοτικό μοντέλο εξασφάλισε εξάλλου στον ελληνισμό τεράστια ευελιξία, συγκριτικά πλεονεκτήματα και ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια οικονομία, καθώς και δυνατότητα γεωγραφικής επέκτασης σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο."


Μεταφέρω αυτούσια λόγια όπως τα έγραψαν και τα είπαν μελετητές του ελληνικού κοινοτισμού, για να καταστήσω σαφές στους νεοέλληνες ότι ο ελληνικού τύπου κοινοτισμός είναι το μόνο αληθινά αυτόχθονο πολιτικό υπόδειγμα συγκρότησης μιας δημοκρατικής κοινωνίας που έχει ανάγκη ο ελληνισμός, όχι μόνο επειδή απλά πρέπει να το υιοθετήσουμε, αλλά περισσότερο επειδή αυτό ταιριάζει στην κοινωνική και πολιτικής μας ιδιοσυγκρασία. Βιώματα αιώνων των προγόνων μας το μαρτυρούν.....



ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ



 Η  φιλοσοφία  του  πνεύματος  του  διαφωτισμού  χαρακτηρίζει  απόλυτα  τις  προθέσεις  του  νεωτερικού  καπιταλισμού  που  θεοποιεί  την τεχνολογία  και  την  επιστήμη. Αυτό  διαφαίνεται  καθαρά  στον  τρόπο  που  προσλαμβάνει  τον κόσμο  και  τον άνθρωπο. Πώς  το  πετυχαίνει; Απομυθοποιεί  τον κόσμο. Τον  ξεμαγεύει, τον  αποϊεροποιεί  δηλαδή. Ο  αρχαιοελληνικός  κόσμος,  ο  πλήρης  θεών,  με  τίποτα  δε  θα μπορούσε   να  επιτρέψει  την  εργαλειακή  του  αποπομπή. Επίσης  απομυθοποιεί  το  υποκείμενο (το  άτομο  και  τις  πράξεις  του). "Σφάζει"  τους  θεούς  του,  ώστε  να  απελευθερωθεί  και  να μεγαλουργήσει  το  τεχνολογικό  πνεύμα. 


 Και  οι δύο  αυτές  προϋποθέσεις,  η  απομυθοποίηση  του  κόσμου και  του  υποκειμένου,  αποτελούν ήδη πραγματικότητα: φτιάξαμε  έναν  παγκόσμιο  πολιτισμό  αδέσμευτο  έναντι  των  "μεταφυσικών"  νοηματοδοτήσεων  του  κόσμου  και  του υποκειμένου. Ο  πολιτισμός  αυτός  νίκησε  όλες  τις  μεταφυσικές  υποστάσεις  των  προνεωτερικών  μορφών  κοινωνικότητας,  ενώ  ο  ίδιος  δεν πιστεύει  σε τίποτα που  να τον υπερβαίνει. Τα  μαύρα λάβαρα,  που  μαρτυρούν  τη
σφαγή  των θεών,  είναι  ήδη καρφωμένα  στο στερέωμα. Ο  κόσμος  έγινε  κάτι  ουδέτερο: άψυχη  μάζα  και  ενέργεια. Ο  άνθρωπος  είναι  τώρα  ο  μοναδικός  αληθινός  Ανθρωποθεός. Η  ιστορία  είναι  η  βίβλος  της  αποκάλυψής  του.


ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ



Κάνοντας  κανείς  μια  πλοήγηση  στο  διαδίκτυο  αλλά  και  στη διεθνή  βιβλιογραφία  θα  βρει  πολλά  στοιχεία  για  πολλά  είδη  και  τύπους  του κοινοτισμού  που  δεν  έχουν  σχέση  με  τον  ελληνικό  κοινοτισμό, ο  οποίος  είναι  ο  αυθεντικός  και  ο  πρώτος  που  εμφανίστηκε  στην  παγκόσμια  πολιτική  ιστορία. Θα  βρει  στοιχεία  για  τον  σοσιαλίζοντα  τύπου  κοινοτισμού  ή  τον  ρεπουμπλικανικού  τύπου  κοινοτισμό  που αποτελούν κακέκτυπα  του  ελληνικού. Οι  περισσότεροι  εξ  αυτών  καταπνίγουν  την  ατομική  δημιουργία  και  ελευθερία,  έχοντας  κολεκτιβιστικό πρόταγμα. Στη  δύση  και  τις ΗΠΑ  θα  διαβάσετε  για  τον  κοινοτισμό  που  πλάθουν  οι  Michael  Sandel, Michael Walzer,  Charles  Taylor,  Alasdair  MacIntyre. Γόνιμη  η  συμβολή  τους  στα κοινοτικά  ιδεώδη,  αλλά  υπολείπονται  κατά  πολύ  του  ελληνικού. 

Ο  ελληνικού  τύπου  κοινοτισμός  προϋποθέτει  πρώτα  την  προσωπική  ελευθερία  και  την

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ




Αν διαβάσει κανείς στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια μπορεί να μελετήσει τις διάφορες μορφές του εθνικισμού (φιλελεύθερος, συντηρητικός, επεκτατικός, αντιαποικιοκρατικός και πολιτειακός). Ο τελευταίος, βέβαια, είναι δυτικό κατασκεύασμα και σαν όρος είναι αδόκιμος. 

Σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία αλλά και την επιστημονική βιβλιογραφία, ο εθνικισμός ως όρος είναι δημιούργημα των νεωτερικών χρόνων μετά την γαλλική επανάσταση. Ο εθνικισμός, σε οποιαδήποτε μορφή και αν τον πάρουμε, (ακόμα και την δημοκρατική εκδοχή του φιλελεύθερου εθνικισμού που επιζητά μια κοινωνία με ελεύθερα έθνη-κράτη ισότιμα εν ειρήνη) είναι ξένος προς την κοινωνική πολιτική παράδοση των Ελλήνων. 



Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα σήμερα ο εθνισμός και ο εθνικισμός. Το ελληνικό έθνος είναι κάτι που έρχεται από τα βάθη των αιώνων, ενώ το κράτος είναι κάτι καινούργιο στην ιστορία.Μελετήστε προσεκτικά την ελληνική ιστορία. Πώς  προχώρησε ο  ελληνικός πολιτισμός και το έθνος των Ελλήνων  μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι; Χωρίς καμιά κυκλοθυμική εμμονή σε ιδεολογήματα και σε κοινωνικές δογματικές λύσεις. Προχωρούσε και εξελισσόταν με το να δανείζει στοιχεία σε άλλους πολιτισμούς, ενώ ταυτόχρονα να δανείζεται και αυτός χωρίς να πιθηκίζει και να μεταπράττει. Η αφομοίωση κάθε ξένου στοιχείου που εισέρεε στο εσωτερικό συνοδευόταν με την παραγωγή πολιτισμού. Οι Έλληνες πάντοτε οτιδήποτε έπιαναν στα χέρια τους το μετέπλαθαν και κυριολεκτικά το μεταμόρφωναν με παραδειγματικό τρόπο.




Ο εθνικισμός απορρίπτει κάθε συζήτηση που διαχωρίζει το κράτος από το έθνος. Θεωρεί απαραίτητη και ουσιαστική την διατήρηση του έθνους-κράτους, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί την προσκόλληση ή την εμμονή στην εθνική εθιμική και λαϊκή παράδοση κρατώντας στάση αδιάφορη ή εχθρική σε οτιδήποτε «ξένο». Ο φιλελεύθερος εθνικισμός, βέβαια, συντέλεσε στην ανεξαρτησία πολλών εθνών που απέκτησαν κρατική υπόσταση και διαβλέπουμε σ’ αυτόν πολλά κοινά με τον «πατριωτισμό». Ο εθνισμός ως πατριωτισμός σε σχέση με τον εθνικισμό είναι πολύ πιο ανοιχτός σε προκλήσεις και δημοκρατικός σε κάθε πολιτική εξέλιξη. 




Ας σκεφτούμε πώς οι Έλληνες διατήρησαν την ελληνικότητα, την μεγάλη ηθική, εθνική τους παράδοση και τη γλώσσα χωρίς την ύπαρξη έθνους-κράτους. Οι μυθολογικές θεολογικές παραδόσεις των άλλων λαών έλεγαν το ίδιο πράγμα στην ουσία για τους θεούς.. Είχαν  κράτος για  χιλιάδες  χρόνια; Όχι. Η ελληνικότητα ήταν κάτι παραπάνω από εθνικότητα, ήταν πρόταση πολιτισμού, ένας τρόπος του βίου δηλαδή και μάλιστα οικουμενικός. Ας θυμηθούμε ότι ο Αλέξανδρος πρότασσε αυτό το οικουμενικό πνεύμα και κανείς ασιατικός λαός δεν μίσησε το ελληνικό πνεύμα. Είχαμε καταφέρει να επικρατεί ο ελληνικός τρόπος σκέψης και ζωής σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Μεσογείου, από την νότια Ισπανία και την Σικελία μέχρι και την Αίγυπτο και τη μέση Ανατολή!!!




Αν επιτυγχανόταν το μυστικό σχέδιο των φαναριωτών της Κων/πολης (μην ξεχνάμε ότι στην αυλή του Σουλτάνου κυριαρχούσαν οι Έλληνες γραφολόγοι και γραμματείς) να «αλώσουν» εκ των ένδον την οθωμανική εξουσία, θα μεταμορφωνόταν η οθωμανική αυτοκρατορία σε ελληνική (Βακαλόπουλος).  Τότε θα μιλούσαμε για μια άλλη ιστορική τροπή στην ελληνική, την ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία. Βέβαια με την επανάσταση που αναγκαστικά ακολούθησε, οι Έλληνες έδειξαν παραδειγματικό ηρωισμό και κέρδισαν την ανεξαρτησία του έθνους από την τούρκικη σκλαβιά. 




Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αναδεικνύει τη βεβαιότητα ότι ο εθνικισμός αποτελεί μάλλον κατασκευασμένο ιδεολόγημα, παρά πολιτική ουσιαστική στάση ζωής. Όταν ένας πολίτης ακούει ένα «ξένο» τραγούδι ή βλέπει μια ξένη ταινία, βιώσεις που κομίζουν μια άλλη φιλοσοφία ζωής και έναν άλλο πολιτισμό, πώς μπορεί να επικαλείται τον εθνικισμό που απαιτεί την προσκόλληση στο αυτόχθονο και το ημέτερο; Δεν αναφέρομαι στο να αντιγράψουμε πολιτιστικά στοιχεία, αναφέρομαι στη σχέση με το αλλότριο, το ξένο. Ένας αληθινός στο βίωμα πολιτισμός με τη σχέση μεγαλώνει δε μικραίνει. Όπως και έγινε τόσο στα ρωμαϊκά και τα βυζαντινά χρόνια.




Ας αποφύγουμε να αναζητούμε μια στατική εικόνα για τους πολιτισμούς. Κάθε βιωματικό στοιχείο που έχει ένας πολιτισμός μια «εθνική» κοινωνία δεν είναι προϊόν μόνο επινοητικής παρθενογένεσης πάντοτε. Όταν ακούτε ένα αμερικάνικο τραγούδι της ραπ σκηνής, μη νομίσετε ότι οπωσδήποτε είναι ένα αποκλειστικό δημιούργημα των Αμερικανών. Το  R.A.P είναι η τεχνική απαγγελίας στίχων με ρυθμικό τρόπο και είναι συνώνυμο του MCing. -- Hellraized  και  αποτελεί   ακρωνύμιο  των αγγλικών λέξεων  Rhythm And Poetry. Να θυμίσω  όμως. Στην αρχαία ελληνική κλασσική περίοδο οι αοιδοί τραγουδούσαν απήγγελλαν  τις ραψωδίες περίπου με τον ίδιο τρόπο (ραπσωδία/ραψωδία= από εδώ και ο όρος ραπ), με ρυθμό δακτυλικό εξάμετρο…..




 Αν επιζητούμε λοιπόν να λάμψει ο ελληνικός πολιτισμός, η ελληνικότητα, πρέπει να επενδύσουμε στη συγκρότηση μιας ανοιχτής κοινωνίας που στο επίκεντρο της θα προτάσσει τη σχέση με τους άλλους πολιτισμούς, θα προσφέρει και θα λαμβάνει. Η επιτυχία αυτού του πολιτιστικού εγχειρήματος είχε  δοκιμαστεί στο παρελθόν. Οι Έλληνες για να μπορούν να είναι εξωστρεφείς και δημιουργικοί, χρειάζονται πρώτα τη σχέση με το διπλανό τους και παράλληλα την ουσιαστική  συμμετοχή στα κοινά (Ελληνικός κοινοτισμός). Όταν οι αξίες και τα ήθη μιας κοινωνίας δεν προτάσσονται και δεν επιβάλλονται από τα πάνω, από την εξουσία, αλλά είναι αποτέλεσμα της κοινότητας σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, τότε η κοινωνία χειραφετείται και δε χειραγωγείται, δημιουργεί και δεν ιδιωτεύει…..

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Κωνσταντίνος Καραβίδας
O Κωνσταντίνος Καραβίδας, σε μία εποχή όπου η Ελλάδα βίωνε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση, ήταν από τα λίγα άτομα που είχαν εντοπίσει με οξυδέρκεια τα αίτια των προβλημάτων οργάνωσης και προκοπής του σύγχρονου ελληνισμού. Θεωρούσε ότι το ελληνικό κράτος είχε στηθεί εξ' αρχής ως κακέκτυπο των ξένων ευρωπαϊκών κοινοβουλευτισμών, και δεν ταίριαζε αυτή η οργάνωση με την ψυχή και την νοοτροπία των Ελλήνων. Ο Καραβίδας δεν είχε προτείνει την ιδανική πλατωνική πολιτεία, είχε όμως μελετήσει και κατανοήσει βαθιά τον γνήσιο λαϊκό κοινοτισμό των Ελλήνων  το κύτταρο κατ' αυτόν της συλλογικής μας ζωής και είχε προτείνει μια συμβατή για την εποχή, ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση για την οργάνωση εκείνη του κράτους των Ελλήνων.  Ο Ελληνικός Κοινοτισμός του Καραβίδα έχει στοιχεία φυσικά από τους νόμους του Πλήθωνος και αν από νωρίς εφαρμόζονταν, σήμερα σίγουρα θα μας είχε προσφέρει δυνατότητες εκπληκτικής προόδου και πολιτισμού.

Το πόσο μπροστά από την εποχή του σκεφτόταν ο Καραβίδας φαίνεται από το γεγονός ότι οι ιδέες του επαν-ανακαλύπτονται σήμερα από τα διάφορα αμερικανικά και ευρωπαϊκά think tank ως οι πλέον σύγχρονες εναλλακτικές σε ένα σύστημα που καταρρέει ιδεολογικά. Ο Καραβίδας τα είχε διατυπώσει όλα από τότε. Την κοινοτική πολιτική οργάνωση, την ανασυγκρότηση της υπαίθρου, την περμακουλτούρα, την αειφόρα ανάπτυξη, την αγροτική αυτάρκεια, το πρόβλημα του δανεισμού και της

ΠΩΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ



Οι  αρχαίοι  Έλληνες,  όσο  και να  μας  φαίνεται  παράδοξο,  γνώριζαν  τα  πάντα  για  το  ανθρώπινο  είναι  και  την  υπόστασή  του. Πολλοί  θεωρούν  ότι  ο  σύγχρονος  νεωτερικός  πολιτισμός  είναι  ανώτερος  ποιοτικά,  από  ανθρωπολογική  θεώρηση,  από  τον αρχαίο  ελληνικό. Πρόκειται  για  μεγάλη  πλάνη. Το  αντίθετο  ισχύει. Θα  ξεκινήσω  με  μια  ρήση  ενός   μέγιστου  προσωκρατικού  σοφού  της  ελληνικής  φιλοσοφίας,  του  Ηράκλειτου.

Είπε  ο  Ηράκλειτος:   "Πόλεμος  πατήρ  πάντων".  Αυτή  η  ρήση  ηχεί  αυτονόητη,  όμως  δεν είναι. Πολλοί  σύγχρονοι  μελετητές  και  στοχαστές  προσέλαβαν  επιφανειακά  τη  σκέψη  του αινιγματικού  σοφού. Το  "είναι"  των πραγμάτων  καθορίζεται  από  το γίγνεσθαι. Το  "γίγνεσθαι"  είναι  μια  αέναη  πολεμική  πάλη  των όντων  μεταξύ  τους. Η διαίρεση  του καθολικού  σε  μέρη  αναπαράγει  νέες  ολότητες  που πολλαπλασιάζονται. Οτιδήποτε  ρέει  μέσα  στην κλεψύδρα  του

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ - ΕΝΑΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ




"Καθ΄ ὅ,τι ἃν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δε ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα "


[ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ]


Ένας αληθής βίος είναι αυτός του να κοινωνείς με τον άλλον.
Ένας ψεύτικος βίος είναι αυτός της αποκοπής μας από τους άλλους......

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΣΥΖΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ



Αν η "ελληνικότητα", που ονειρευόμαστε σαν οικουμενικότητα, μιμηθεί τη νεωτερική οικουμένη της δύσης (π.χ. ο αμερικανικός πολιτισμός είναι ένα θρησκευτικό και εθνολογικό χωνευτήρι που δεν παράγει καμιά ταυτότητα, αλλά αποτελεί ένα ουδέτερο σύνολο από ετερότητες ) και δεν πλάσει με τα αρεταϊκά προτάγματά της ένα νέο ανθρωπολογικό πρότυπο που να προτάσσει την υπερβατική σύζευξη του ατομικού με το συλλογικό προσδίδοντας ουσιαστικό νόημα σε μια κοινωνία σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, θα είναι κενή περιεχομένου....

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ



Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ είναι αδύνατον να ενταχθεί σε κάποια νεωτερική ιδεολογία του δυτικού πολιτισμού (αριστερά, κέντρο, δεξιά, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός). Ο ελληνικού τύπου κοινοτισμός ( είναι ο αυθεντικός και ο πρώτος που εμφανίστηκε στην παγκόσμια πολιτική ιστορία) αναγνωρίζει ανθρωπολογικά πρότυπα και δομικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών. Αναγνωρίζει τρεις τύπους ανθρώπου:

α) τον κολεκτιβικό άνθρωπο (αυτός λειτουργεί μόνο μέσα στην ομάδα και απαγορεύεται να διαφοροποιηθεί σαν άτομο) που λειτουργεί με το φόβο. [πολιτικά υποδείγματα: φαραωνική μοναρχία, δεσποτεία, τυραννία, κομμουνισμός, σοσιαλισμός, φασισμός, ναζισμός].

ΟΜΙΛΙΑ (ΒΙΝΤΕΟ) ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ - Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ "ΤΡΟΠΟΣ"



Η  διάκριση  μεταξύ  νεωτερικής και ελληνικής πρόσληψης  της  ελευθερίας

Έχουν γραφτεί αναρίθμητα κείμενα και έχουν γίνει μυριάδες πόλεμοι και μάχες για την ιδέα της ελευθερίας. Αν ρωτήσει κανείς τον μέσο Έλληνα τι σημαίνει «ελευθερία», θα προσλάβει πολλές διαφορετικές απαντήσεις για τον ορισμό της οι οποίες θα συγκλίνουν στο νεωτερικού τύπου ορισμό της.

Η ανθρώπινη φύση διακατέχεται από τρία ένστικτα, της αυτοσυντήρησης (επιβίωση), της κυριαρχίας (ατομική αυτοσυνειδησία και εγωτισμός) και της απόλαυσης-ηδονής ( εκπλήρωση όλων των βασικών υλικών αναγκών και απολαύσεων του σώματος) στα οποία βασίζεται η ανθρώπινη υπόσταση στη διάρκεια της εγκόσμιας ζωής της.

Στον νεωτερικό καπιταλισμό (1800- μέχρι σήμερα) στον οποίο εντάσσεται η συντριπτική πλειοψηφία

ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ




Τον Μάιο κυκλοφόρησε από τις "εναλλακτικές εκδόσεις" το βιβλίο του Μελέτη Μελετόπουλου για τον ελληνικό κοινοτισμό. Ο Μελετόπουλος έκανε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στο κοινωνικό φαινόμενο του κοινοτισμού.....Ομολογουμένως μια πλούσια μελέτη....
http://ardin-rixi.gr/archives/12270

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ"




Όταν σας έγραφα παλιότερα για την έννοια του "προσώπου", δεν στεκόμουν σε κάτι που γεννήθηκε στο δικό μου μυαλό ή σε κάποια φανταστική σφαίρα ουτοπικών αφηγήσεων προγόνων μας. Για το "πρόσωπο", το οποίο σχηματίζεται μέσα στην κοινότητα σχέσεων, έχουν γράψει και μιλήσει οι μεγαλύτεροι Έλληνες ποιητές μας και συγγραφείς. Μια έννοια που συνθέτει το περίγραμμα και την ουσία της ελληνικότητας ως οικουμενικότητας στη σύγχρονη εποχή. Γράφει λοιπόν ο Ελύτης στο "εν λευκώ" (Ίκαρος):

" Το καίριο στη ζωή αυτή κείται πέραν του ατόμου. Με τη διαφορά ότι, αν δεν ολοκληρωθεί κανείς σαν άτομο- κι όλα συνωμοτούν στην εποχή μας γι' αυτό-, αδυνατεί να το υπερβεί. "

Προσέξτε παλιότερη ανάρτηση στην οποία επισημαίνεται η διαλεκτική πορεία για τον κοινοτισμό. Η οντολογική πορεία που πρέπει να διανύσει ο άνθρωπος, ως προς τον ανθρωπολογικό τύπο που κάθε φορά υιοθετεί μέσα σε έναν πολιτισμό, έχει τρία σκαλιά, επίπεδα: α) ο κολεκτιβικός άνθρωπος, β) το άτομο, γ) το "πρόσωπο". Οι κοινωνίες στις οποίες αντίστοιχα εμφανίζονται αυτοί οι τρεις τύποι ανθρώπου είναι η κολεκτιβιστική, η ατομοκεντρική, η κοινοτική. Κάποιοι ίσως δεν κατανοούν την έννοια του "προσώπου". Στην ουσία είναι το "αυτόνομο ενεργούν άτομο" που δεν απαιτεί κάποια μορφή εξουσίας για να προστατευθεί και να εξαρτάται από αυτήν, αλλά κοινωνεί ελεύθερα με τους συμπολίτες ή συνανθρώπους του ζωτικά θέματα του οίκου του, της πόλης του και του περιβάλλοντός του. Το παράδοξο εδώ είναι ότι αυτή η κοινότητα σχέσεων των προσώπων καθίσταται η ίδια "εξουσία" .....