ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΥΡ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ



"ΔΙΟ ΔΕΙ ΕΠΕΣΘΑΙ ΤΩ (ΞΥΝΩ, ΤΟΥΤΕΣΤΙ ΤΩ) ΚΟΙΝΩ, ΞΥΝΟΣ ΓΑΡ Ο ΚΟΙΝΟΣ, ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ Δ’ ΕΟΝΤΟΣ ΞΥΝΟΥ ΖΩΟΥΣΙΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΩΣ ΙΔΙΑΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΦΡΟΝΗΣΙΝ "
                                                           ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Απόδοση  στη  νεοελληνική:

[ Για  αυτό είναι αναγκαίο να ακολουθείται το "κοινόν" από  όλους, δηλαδή το καθολικό, διότι κοινός σημαίνει καθολικός, αλλά, αν και ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να είχαν αποκλειστικά δική  τους  φρόνηση.]

Σε  αυτά  τα  δύσκολα  χρόνια  που  βιώνουν  οι  Έλληνες  δεν έχω  τη  δυνατότητα  μόνος  μου  να  κοινωνήσω  καρδιακά  στους  νεοέλληνες  το  θησαυρό  της  πολύτιμης  πολιτιστικής  κληρονομιάς

ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ - Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ, ΕΝΩ Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΑΥΤΩΝ. (ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ)



Όσοι συγχέουν τον σοσιαλισμό με τον ελληνικό κοινοτισμό ή τους προσδίδουν ιδεολογική συγγένεια, πλανώνται. Μεταφέρω αποσπάσματα από λόγους του ίδιου του Καραβίδα:

"Ενώ η Αριστερά, μέσω των λημμάτων του ιστορικού υλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και του κομμουνισμού, με τυφλή δημαγωγία και μίσος, ήθελε να διορθώσει τον κόσμο, οι κοινοτιστές θέλουν να διορθώσουν πρώτα τον εαυτό τους."

Πάγια πεποίθηση του Καραβίδα ήταν ότι:

"Η ταξική συνείδηση που κόμιζε ο μαρξισμός λειτουργεί διασπαστικά για τις κοινωνίες, ενώ ο κοινοτισμός προάγει το σύνολο." 

Έλεγε για τους ντόπιους κοινωνιολόγους ( Γληνό, Δελμούζο), που είχαν μαρξιστική θεώρηση ότι στο περιεχόμενο των ιδεών τους είχαν υιοθετήσει ξένα, εισαγόμενα στοιχεία και πρότειναν με

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ


Αν νομίζουν κάποιοι ότι ο ελληνικός κοινοτισμός συγκροτεί ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο θα κυριαρχεί κάθε φορά μια πλειοψηφία στα δημοψηφίσματα εις βάρος της μειοψηφίας, πλανώνται. Ο κοινοτισμός αναγνωρίζει και σέβεται σε όλα τα επίπεδα, ως επί το πλείστον, όχι απλά τα άτομα αλλά περισσότερο όλων των μορφών τις κοινότητες πολιτών ως συλλογικότητες που τυγχάνει να είναι μειοψηφικές. Ο ελληνικός κοινοτισμός αναγνωρίζει στο πολιτικό πεδίο σχέσεις ατόμων και λιγότερο άτομα. Είναι ακατανόητη μια επικράτηση της πλειοψηφίας σε μια αληθινή δημοκρατία. 

Ας προσέξουμε το θεσμό των διαβουλευτικών συνεδρίων που θα ενυπάρχει στο εσωτερικό όλων των προσωπικών θεσμών (κόμματα, δήμοι, περιφέρειες, κοινοβούλιο). Πριν από κάθε δημοψήφισμα θα προηγείται θεσπισμένη διαβούλευση για την όσο το δυνατόν ευρείας συναίνεσης δόμηση των κειμενικών διατυπώσεων των δημοψηφισμάτων. Γίνεται σαφή αναφορά για αυτές στο πρακτικό σχέδιο, αλλά θα γίνει ακόμα περισσότερο και στους κοινοτικούς θεσμούς που θα δημοσιευτούν τις επόμενες εβδομάδες μέσα στο πλήρες πολιτικό κοινωνιοκεντρικό σχέδιο (θεσμοί και πρακτικό σχέδιο μαζί ) του σύγχρονου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ.

Επίσης, για να μην εμπλέκουν πολλοί νεωτερικά ιδεολογήματα (ριζοσπαστισμός-συντηρητισμός, αριστερά-δεξιά) που ακυρώνουν το διακύβευμα του πονήματος και για να έχουν μια συνολική θεώρηση της ελληνικής πολιτικής φιλοσοφίας, τονίζω ότι το πρόταγμα της ελληνικής εκδοχής μας αντιτίθεται τόσο στον κολεκτιβισμό όσο και στον ατομικισμό, επειδή προκρίνει μια οντολογική κοινωνικά εξέλιξη του ατόμου σε κάτι υπέρτερο, στο πρόσωπο.


Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΙΔΑ

"Ο Καραβίδας υποστήριζε ότι τα δύο άκρα είναι το ίδιο πράγμα, και ότι δεν υπάρχει διαφορά είτε μιλάμε για τη δεξιά είτε για την αριστερά, και πως η πραγματικότητα στην Ελλάδα κυριαρχείται από την αριστεροδεξιά. Είναι το ίδιο, η αριστεροδεξιά. Ο όρος αυτός έχει ειπωθεί από τον  Καραβίδα, που υποστήριζε τον κοινοτισμό. Αυτό όμως προκάλεσε την μήνιν όλων των άλλων εναντίον του. Και η αριστερά τον καθύβριζε και η δεξιά. "

Να υπενθυμίσω ότι από τους σύγχρονους Έλληνες πολιτικούς εκείνος που θυμίζει το λόγο του Μεγάλου Καραβίδα είναι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Γιατί; Γιατί είναι ο μόνος που γνωρίζει τη μεγάλη ελληνική δημοκρατική παράδοση του κοινοτισμού, την οποία αγνοεί το σύνολο των πολιτικών που επιμένουν να λένε ότι αγαπούν την πατρίδα. Δυστυχώς όλοι αυτοί που θέλουν να μας σώσουν δεν έχουν ιδέα από την τεράστια πολιτικής μας παράδοση.......



Ο ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΙΔΑ

"Στην πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινοτικής πολιτικής πρότασης επιδόθηκε ο Κωνσταντίνος Καραβίδας (1890-1973), έχοντας ως πηγή έμπνευσης κυρίως την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και τις κοινότητες της τουρκοκρατίας, τις οποίες θεωρεί μετεξέλιξη του αρχαίου άστεως υπό διαφορετικές συνθήκες. Ο Καραβί-δας θεωρεί κλειδί την έννοια της κοινότητας (την οποία ταυτίζει με την άμεση δημο-κρατία) για την ερμηνεία ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Την ερμηνεύει ως κοινω-νικοοικονομικό μοντέλο αντίστοιχο προς την ιδιομορφία (και την πενία) του εδάφους, που καθιστά αναγκαία την υπέρβαση του ατομικισμού και του ανταγωνισμού, απαγο-ρευτική τη συσσώρευση ιδιωτικού πλούτου (που οδηγεί αναπόφευκτα στον ταξικό αν-ταγωνισμό και στον εμφύλιο πόλεμο) και υποχρεωτική τη συνέργεια, την αλληλεγγύη και τις οικονομίες κλίμακας. Το κοινοτικό μοντέλο εξασφάλισε εξάλλου στον ελληνισμό τεράστια ευελιξία, συγκριτικά πλεονεκτήματα και ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια οικονομία, καθώς και δυνατότητα γεωγραφικής επέκτασης σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο."


Μεταφέρω αυτούσια λόγια όπως τα έγραψαν και τα είπαν μελετητές του ελληνικού κοινοτισμού, για να καταστήσω σαφές στους νεοέλληνες ότι ο ελληνικού τύπου κοινοτισμός είναι το μόνο αληθινά αυτόχθονο πολιτικό υπόδειγμα συγκρότησης μιας δημοκρατικής κοινωνίας που έχει ανάγκη ο ελληνισμός, όχι μόνο επειδή απλά πρέπει να το υιοθετήσουμε, αλλά περισσότερο επειδή αυτό ταιριάζει στην κοινωνική και πολιτικής μας ιδιοσυγκρασία. Βιώματα αιώνων των προγόνων μας το μαρτυρούν.....



ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ



 Η  φιλοσοφία  του  πνεύματος  του  διαφωτισμού  χαρακτηρίζει  απόλυτα  τις  προθέσεις  του  νεωτερικού  καπιταλισμού  που  θεοποιεί  την τεχνολογία  και  την  επιστήμη. Αυτό  διαφαίνεται  καθαρά  στον  τρόπο  που  προσλαμβάνει  τον κόσμο  και  τον άνθρωπο. Πώς  το  πετυχαίνει; Απομυθοποιεί  τον κόσμο. Τον  ξεμαγεύει, τον  αποϊεροποιεί  δηλαδή. Ο  αρχαιοελληνικός  κόσμος,  ο  πλήρης  θεών,  με  τίποτα  δε  θα μπορούσε   να  επιτρέψει  την  εργαλειακή  του  αποπομπή. Επίσης  απομυθοποιεί  το  υποκείμενο (το  άτομο  και  τις  πράξεις  του). "Σφάζει"  τους  θεούς  του,  ώστε  να  απελευθερωθεί  και  να μεγαλουργήσει  το  τεχνολογικό  πνεύμα. 


 Και  οι δύο  αυτές  προϋποθέσεις,  η  απομυθοποίηση  του  κόσμου και  του  υποκειμένου,  αποτελούν ήδη πραγματικότητα: φτιάξαμε  έναν  παγκόσμιο  πολιτισμό  αδέσμευτο  έναντι  των  "μεταφυσικών"  νοηματοδοτήσεων  του  κόσμου  και  του υποκειμένου. Ο  πολιτισμός  αυτός  νίκησε  όλες  τις  μεταφυσικές  υποστάσεις  των  προνεωτερικών  μορφών  κοινωνικότητας,  ενώ  ο  ίδιος  δεν πιστεύει  σε τίποτα που  να τον υπερβαίνει. Τα  μαύρα λάβαρα,  που  μαρτυρούν  τη
σφαγή  των θεών,  είναι  ήδη καρφωμένα  στο στερέωμα. Ο  κόσμος  έγινε  κάτι  ουδέτερο: άψυχη  μάζα  και  ενέργεια. Ο  άνθρωπος  είναι  τώρα  ο  μοναδικός  αληθινός  Ανθρωποθεός. Η  ιστορία  είναι  η  βίβλος  της  αποκάλυψής  του.


ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ



Κάνοντας  κανείς  μια  πλοήγηση  στο  διαδίκτυο  αλλά  και  στη διεθνή  βιβλιογραφία  θα  βρει  πολλά  στοιχεία  για  πολλά  είδη  και  τύπους  του κοινοτισμού  που  δεν  έχουν  σχέση  με  τον  ελληνικό  κοινοτισμό, ο  οποίος  είναι  ο  αυθεντικός  και  ο  πρώτος  που  εμφανίστηκε  στην  παγκόσμια  πολιτική  ιστορία. Θα  βρει  στοιχεία  για  τον  σοσιαλίζοντα  τύπου  κοινοτισμού  ή  τον  ρεπουμπλικανικού  τύπου  κοινοτισμό  που αποτελούν κακέκτυπα  του  ελληνικού. Οι  περισσότεροι  εξ  αυτών  καταπνίγουν  την  ατομική  δημιουργία  και  ελευθερία,  έχοντας  κολεκτιβιστικό πρόταγμα. Στη  δύση  και  τις ΗΠΑ  θα  διαβάσετε  για  τον  κοινοτισμό  που  πλάθουν  οι  Michael  Sandel, Michael Walzer,  Charles  Taylor,  Alasdair  MacIntyre. Γόνιμη  η  συμβολή  τους  στα κοινοτικά  ιδεώδη,  αλλά  υπολείπονται  κατά  πολύ  του  ελληνικού. 

Ο  ελληνικού  τύπου  κοινοτισμός  προϋποθέτει  πρώτα  την  προσωπική  ελευθερία  και  την

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ




Αν διαβάσει κανείς στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια μπορεί να μελετήσει τις διάφορες μορφές του εθνικισμού (φιλελεύθερος, συντηρητικός, επεκτατικός, αντιαποικιοκρατικός και πολιτειακός). Ο τελευταίος, βέβαια, είναι δυτικό κατασκεύασμα και σαν όρος είναι αδόκιμος. 

Σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία αλλά και την επιστημονική βιβλιογραφία, ο εθνικισμός ως όρος είναι δημιούργημα των νεωτερικών χρόνων μετά την γαλλική επανάσταση. Ο εθνικισμός, σε οποιαδήποτε μορφή και αν τον πάρουμε, (ακόμα και την δημοκρατική εκδοχή του φιλελεύθερου εθνικισμού που επιζητά μια κοινωνία με ελεύθερα έθνη-κράτη ισότιμα εν ειρήνη) είναι ξένος προς την κοινωνική πολιτική παράδοση των Ελλήνων. 



Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα σήμερα ο εθνισμός και ο εθνικισμός. Το ελληνικό έθνος είναι κάτι που έρχεται από τα βάθη των αιώνων, ενώ το κράτος είναι κάτι καινούργιο στην ιστορία.Μελετήστε προσεκτικά την ελληνική ιστορία. Πώς  προχώρησε ο  ελληνικός πολιτισμός και το έθνος των Ελλήνων  μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι; Χωρίς καμιά κυκλοθυμική εμμονή σε ιδεολογήματα και σε κοινωνικές δογματικές λύσεις. Προχωρούσε και εξελισσόταν με το να δανείζει στοιχεία σε άλλους πολιτισμούς, ενώ ταυτόχρονα να δανείζεται και αυτός χωρίς να πιθηκίζει και να μεταπράττει. Η αφομοίωση κάθε ξένου στοιχείου που εισέρεε στο εσωτερικό συνοδευόταν με την παραγωγή πολιτισμού. Οι Έλληνες πάντοτε οτιδήποτε έπιαναν στα χέρια τους το μετέπλαθαν και κυριολεκτικά το μεταμόρφωναν με παραδειγματικό τρόπο.




Ο εθνικισμός απορρίπτει κάθε συζήτηση που διαχωρίζει το κράτος από το έθνος. Θεωρεί απαραίτητη και ουσιαστική την διατήρηση του έθνους-κράτους, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί την προσκόλληση ή την εμμονή στην εθνική εθιμική και λαϊκή παράδοση κρατώντας στάση αδιάφορη ή εχθρική σε οτιδήποτε «ξένο». Ο φιλελεύθερος εθνικισμός, βέβαια, συντέλεσε στην ανεξαρτησία πολλών εθνών που απέκτησαν κρατική υπόσταση και διαβλέπουμε σ’ αυτόν πολλά κοινά με τον «πατριωτισμό». Ο εθνισμός ως πατριωτισμός σε σχέση με τον εθνικισμό είναι πολύ πιο ανοιχτός σε προκλήσεις και δημοκρατικός σε κάθε πολιτική εξέλιξη. 




Ας σκεφτούμε πώς οι Έλληνες διατήρησαν την ελληνικότητα, την μεγάλη ηθική, εθνική τους παράδοση και τη γλώσσα χωρίς την ύπαρξη έθνους-κράτους. Οι μυθολογικές θεολογικές παραδόσεις των άλλων λαών έλεγαν το ίδιο πράγμα στην ουσία για τους θεούς.. Είχαν  κράτος για  χιλιάδες  χρόνια; Όχι. Η ελληνικότητα ήταν κάτι παραπάνω από εθνικότητα, ήταν πρόταση πολιτισμού, ένας τρόπος του βίου δηλαδή και μάλιστα οικουμενικός. Ας θυμηθούμε ότι ο Αλέξανδρος πρότασσε αυτό το οικουμενικό πνεύμα και κανείς ασιατικός λαός δεν μίσησε το ελληνικό πνεύμα. Είχαμε καταφέρει να επικρατεί ο ελληνικός τρόπος σκέψης και ζωής σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Μεσογείου, από την νότια Ισπανία και την Σικελία μέχρι και την Αίγυπτο και τη μέση Ανατολή!!!




Αν επιτυγχανόταν το μυστικό σχέδιο των φαναριωτών της Κων/πολης (μην ξεχνάμε ότι στην αυλή του Σουλτάνου κυριαρχούσαν οι Έλληνες γραφολόγοι και γραμματείς) να «αλώσουν» εκ των ένδον την οθωμανική εξουσία, θα μεταμορφωνόταν η οθωμανική αυτοκρατορία σε ελληνική (Βακαλόπουλος).  Τότε θα μιλούσαμε για μια άλλη ιστορική τροπή στην ελληνική, την ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία. Βέβαια με την επανάσταση που αναγκαστικά ακολούθησε, οι Έλληνες έδειξαν παραδειγματικό ηρωισμό και κέρδισαν την ανεξαρτησία του έθνους από την τούρκικη σκλαβιά. 




Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αναδεικνύει τη βεβαιότητα ότι ο εθνικισμός αποτελεί μάλλον κατασκευασμένο ιδεολόγημα, παρά πολιτική ουσιαστική στάση ζωής. Όταν ένας πολίτης ακούει ένα «ξένο» τραγούδι ή βλέπει μια ξένη ταινία, βιώσεις που κομίζουν μια άλλη φιλοσοφία ζωής και έναν άλλο πολιτισμό, πώς μπορεί να επικαλείται τον εθνικισμό που απαιτεί την προσκόλληση στο αυτόχθονο και το ημέτερο; Δεν αναφέρομαι στο να αντιγράψουμε πολιτιστικά στοιχεία, αναφέρομαι στη σχέση με το αλλότριο, το ξένο. Ένας αληθινός στο βίωμα πολιτισμός με τη σχέση μεγαλώνει δε μικραίνει. Όπως και έγινε τόσο στα ρωμαϊκά και τα βυζαντινά χρόνια.




Ας αποφύγουμε να αναζητούμε μια στατική εικόνα για τους πολιτισμούς. Κάθε βιωματικό στοιχείο που έχει ένας πολιτισμός μια «εθνική» κοινωνία δεν είναι προϊόν μόνο επινοητικής παρθενογένεσης πάντοτε. Όταν ακούτε ένα αμερικάνικο τραγούδι της ραπ σκηνής, μη νομίσετε ότι οπωσδήποτε είναι ένα αποκλειστικό δημιούργημα των Αμερικανών. Το  R.A.P είναι η τεχνική απαγγελίας στίχων με ρυθμικό τρόπο και είναι συνώνυμο του MCing. -- Hellraized  και  αποτελεί   ακρωνύμιο  των αγγλικών λέξεων  Rhythm And Poetry. Να θυμίσω  όμως. Στην αρχαία ελληνική κλασσική περίοδο οι αοιδοί τραγουδούσαν απήγγελλαν  τις ραψωδίες περίπου με τον ίδιο τρόπο (ραπσωδία/ραψωδία= από εδώ και ο όρος ραπ), με ρυθμό δακτυλικό εξάμετρο…..




 Αν επιζητούμε λοιπόν να λάμψει ο ελληνικός πολιτισμός, η ελληνικότητα, πρέπει να επενδύσουμε στη συγκρότηση μιας ανοιχτής κοινωνίας που στο επίκεντρο της θα προτάσσει τη σχέση με τους άλλους πολιτισμούς, θα προσφέρει και θα λαμβάνει. Η επιτυχία αυτού του πολιτιστικού εγχειρήματος είχε  δοκιμαστεί στο παρελθόν. Οι Έλληνες για να μπορούν να είναι εξωστρεφείς και δημιουργικοί, χρειάζονται πρώτα τη σχέση με το διπλανό τους και παράλληλα την ουσιαστική  συμμετοχή στα κοινά (Ελληνικός κοινοτισμός). Όταν οι αξίες και τα ήθη μιας κοινωνίας δεν προτάσσονται και δεν επιβάλλονται από τα πάνω, από την εξουσία, αλλά είναι αποτέλεσμα της κοινότητας σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, τότε η κοινωνία χειραφετείται και δε χειραγωγείται, δημιουργεί και δεν ιδιωτεύει…..

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Κωνσταντίνος Καραβίδας
O Κωνσταντίνος Καραβίδας, σε μία εποχή όπου η Ελλάδα βίωνε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση, ήταν από τα λίγα άτομα που είχαν εντοπίσει με οξυδέρκεια τα αίτια των προβλημάτων οργάνωσης και προκοπής του σύγχρονου ελληνισμού. Θεωρούσε ότι το ελληνικό κράτος είχε στηθεί εξ' αρχής ως κακέκτυπο των ξένων ευρωπαϊκών κοινοβουλευτισμών, και δεν ταίριαζε αυτή η οργάνωση με την ψυχή και την νοοτροπία των Ελλήνων. Ο Καραβίδας δεν είχε προτείνει την ιδανική πλατωνική πολιτεία, είχε όμως μελετήσει και κατανοήσει βαθιά τον γνήσιο λαϊκό κοινοτισμό των Ελλήνων  το κύτταρο κατ' αυτόν της συλλογικής μας ζωής και είχε προτείνει μια συμβατή για την εποχή, ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση για την οργάνωση εκείνη του κράτους των Ελλήνων.  Ο Ελληνικός Κοινοτισμός του Καραβίδα έχει στοιχεία φυσικά από τους νόμους του Πλήθωνος και αν από νωρίς εφαρμόζονταν, σήμερα σίγουρα θα μας είχε προσφέρει δυνατότητες εκπληκτικής προόδου και πολιτισμού.

Το πόσο μπροστά από την εποχή του σκεφτόταν ο Καραβίδας φαίνεται από το γεγονός ότι οι ιδέες του επαν-ανακαλύπτονται σήμερα από τα διάφορα αμερικανικά και ευρωπαϊκά think tank ως οι πλέον σύγχρονες εναλλακτικές σε ένα σύστημα που καταρρέει ιδεολογικά. Ο Καραβίδας τα είχε διατυπώσει όλα από τότε. Την κοινοτική πολιτική οργάνωση, την ανασυγκρότηση της υπαίθρου, την περμακουλτούρα, την αειφόρα ανάπτυξη, την αγροτική αυτάρκεια, το πρόβλημα του δανεισμού και της

ΠΩΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ



Οι  αρχαίοι  Έλληνες,  όσο  και να  μας  φαίνεται  παράδοξο,  γνώριζαν  τα  πάντα  για  το  ανθρώπινο  είναι  και  την  υπόστασή  του. Πολλοί  θεωρούν  ότι  ο  σύγχρονος  νεωτερικός  πολιτισμός  είναι  ανώτερος  ποιοτικά,  από  ανθρωπολογική  θεώρηση,  από  τον αρχαίο  ελληνικό. Πρόκειται  για  μεγάλη  πλάνη. Το  αντίθετο  ισχύει. Θα  ξεκινήσω  με  μια  ρήση  ενός   μέγιστου  προσωκρατικού  σοφού  της  ελληνικής  φιλοσοφίας,  του  Ηράκλειτου.

Είπε  ο  Ηράκλειτος:   "Πόλεμος  πατήρ  πάντων".  Αυτή  η  ρήση  ηχεί  αυτονόητη,  όμως  δεν είναι. Πολλοί  σύγχρονοι  μελετητές  και  στοχαστές  προσέλαβαν  επιφανειακά  τη  σκέψη  του αινιγματικού  σοφού. Το  "είναι"  των πραγμάτων  καθορίζεται  από  το γίγνεσθαι. Το  "γίγνεσθαι"  είναι  μια  αέναη  πολεμική  πάλη  των όντων  μεταξύ  τους. Η διαίρεση  του καθολικού  σε  μέρη  αναπαράγει  νέες  ολότητες  που πολλαπλασιάζονται. Οτιδήποτε  ρέει  μέσα  στην κλεψύδρα  του

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ - ΕΝΑΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ




"Καθ΄ ὅ,τι ἃν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δε ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα "


[ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ]


Ένας αληθής βίος είναι αυτός του να κοινωνείς με τον άλλον.
Ένας ψεύτικος βίος είναι αυτός της αποκοπής μας από τους άλλους......

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΣΥΖΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ



Αν η "ελληνικότητα", που ονειρευόμαστε σαν οικουμενικότητα, μιμηθεί τη νεωτερική οικουμένη της δύσης (π.χ. ο αμερικανικός πολιτισμός είναι ένα θρησκευτικό και εθνολογικό χωνευτήρι που δεν παράγει καμιά ταυτότητα, αλλά αποτελεί ένα ουδέτερο σύνολο από ετερότητες ) και δεν πλάσει με τα αρεταϊκά προτάγματά της ένα νέο ανθρωπολογικό πρότυπο που να προτάσσει την υπερβατική σύζευξη του ατομικού με το συλλογικό προσδίδοντας ουσιαστικό νόημα σε μια κοινωνία σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, θα είναι κενή περιεχομένου....

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ



Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ είναι αδύνατον να ενταχθεί σε κάποια νεωτερική ιδεολογία του δυτικού πολιτισμού (αριστερά, κέντρο, δεξιά, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός). Ο ελληνικού τύπου κοινοτισμός ( είναι ο αυθεντικός και ο πρώτος που εμφανίστηκε στην παγκόσμια πολιτική ιστορία) αναγνωρίζει ανθρωπολογικά πρότυπα και δομικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών. Αναγνωρίζει τρεις τύπους ανθρώπου:

α) τον κολεκτιβικό άνθρωπο (αυτός λειτουργεί μόνο μέσα στην ομάδα και απαγορεύεται να διαφοροποιηθεί σαν άτομο) που λειτουργεί με το φόβο. [πολιτικά υποδείγματα: φαραωνική μοναρχία, δεσποτεία, τυραννία, κομμουνισμός, σοσιαλισμός, φασισμός, ναζισμός].

ΟΜΙΛΙΑ (ΒΙΝΤΕΟ) ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ - Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ "ΤΡΟΠΟΣ"



Η  διάκριση  μεταξύ  νεωτερικής και ελληνικής πρόσληψης  της  ελευθερίας

Έχουν γραφτεί αναρίθμητα κείμενα και έχουν γίνει μυριάδες πόλεμοι και μάχες για την ιδέα της ελευθερίας. Αν ρωτήσει κανείς τον μέσο Έλληνα τι σημαίνει «ελευθερία», θα προσλάβει πολλές διαφορετικές απαντήσεις για τον ορισμό της οι οποίες θα συγκλίνουν στο νεωτερικού τύπου ορισμό της.

Η ανθρώπινη φύση διακατέχεται από τρία ένστικτα, της αυτοσυντήρησης (επιβίωση), της κυριαρχίας (ατομική αυτοσυνειδησία και εγωτισμός) και της απόλαυσης-ηδονής ( εκπλήρωση όλων των βασικών υλικών αναγκών και απολαύσεων του σώματος) στα οποία βασίζεται η ανθρώπινη υπόσταση στη διάρκεια της εγκόσμιας ζωής της.

Στον νεωτερικό καπιταλισμό (1800- μέχρι σήμερα) στον οποίο εντάσσεται η συντριπτική πλειοψηφία

ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ




Τον Μάιο κυκλοφόρησε από τις "εναλλακτικές εκδόσεις" το βιβλίο του Μελέτη Μελετόπουλου για τον ελληνικό κοινοτισμό. Ο Μελετόπουλος έκανε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στο κοινωνικό φαινόμενο του κοινοτισμού.....Ομολογουμένως μια πλούσια μελέτη....
http://ardin-rixi.gr/archives/12270

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ"




Όταν σας έγραφα παλιότερα για την έννοια του "προσώπου", δεν στεκόμουν σε κάτι που γεννήθηκε στο δικό μου μυαλό ή σε κάποια φανταστική σφαίρα ουτοπικών αφηγήσεων προγόνων μας. Για το "πρόσωπο", το οποίο σχηματίζεται μέσα στην κοινότητα σχέσεων, έχουν γράψει και μιλήσει οι μεγαλύτεροι Έλληνες ποιητές μας και συγγραφείς. Μια έννοια που συνθέτει το περίγραμμα και την ουσία της ελληνικότητας ως οικουμενικότητας στη σύγχρονη εποχή. Γράφει λοιπόν ο Ελύτης στο "εν λευκώ" (Ίκαρος):

" Το καίριο στη ζωή αυτή κείται πέραν του ατόμου. Με τη διαφορά ότι, αν δεν ολοκληρωθεί κανείς σαν άτομο- κι όλα συνωμοτούν στην εποχή μας γι' αυτό-, αδυνατεί να το υπερβεί. "

Προσέξτε παλιότερη ανάρτηση στην οποία επισημαίνεται η διαλεκτική πορεία για τον κοινοτισμό. Η οντολογική πορεία που πρέπει να διανύσει ο άνθρωπος, ως προς τον ανθρωπολογικό τύπο που κάθε φορά υιοθετεί μέσα σε έναν πολιτισμό, έχει τρία σκαλιά, επίπεδα: α) ο κολεκτιβικός άνθρωπος, β) το άτομο, γ) το "πρόσωπο". Οι κοινωνίες στις οποίες αντίστοιχα εμφανίζονται αυτοί οι τρεις τύποι ανθρώπου είναι η κολεκτιβιστική, η ατομοκεντρική, η κοινοτική. Κάποιοι ίσως δεν κατανοούν την έννοια του "προσώπου". Στην ουσία είναι το "αυτόνομο ενεργούν άτομο" που δεν απαιτεί κάποια μορφή εξουσίας για να προστατευθεί και να εξαρτάται από αυτήν, αλλά κοινωνεί ελεύθερα με τους συμπολίτες ή συνανθρώπους του ζωτικά θέματα του οίκου του, της πόλης του και του περιβάλλοντός του. Το παράδοξο εδώ είναι ότι αυτή η κοινότητα σχέσεων των προσώπων καθίσταται η ίδια "εξουσία" .....

Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΛΥΤΗΣ ΩΣ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Με την γαλλική επανάσταση υιοθετήθηκαν πολιτικοί όροι στον δυτικό κόσμο (αριστερά ή δεξιά, σοσιαλισμός ή καπιταλισμός) που υπέσκαψαν τη θεμελίωση μιας πραγματικής δημοκρατίας. Το ''κατασκευασμένο'' δίπολο στην πολιτική ζωή του δυτικού κόσμου εδραίωσε ένα ιδεολογικό ψε.υτοδίλημμα ως πραγματική πολιτική πραγματικότητα. Δυστυχώς και το νεοελληνικό κράτος ακολούθησε τον συρμό ενός ξενικού πολιτικού κοινοβουλευτικού συστήματος που ακύρωσε τη δυνατότητα αναγέννησης του ελληνισμού με την καθιέρωση μιας ζώσας δημοκρατίας. Είχαμε στα χέρια μας τον θησαυρό και δεν τον αξιοποιήσαμε. Μπορούμε όμως τώρα να το κάνουμε. Τώρα που κατέρρευσαν οι πολιτικοί θεσμοί ενός σάπιου πολιτικού συστήματος μας δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε το καίριο αίτημα της επανάστασης του 21, τη δημιουργία ενός ελληνικού κράτους με δημοκρατικές δομές και θεσμούς που να αποτυπώνουν άμεσα τη λαϊκή βούληση...Ο κοινοτικός συνεργατισμός στη σύγχρονη εκδοχή του μπορεί να αφοπλίσει όλα τα προτάγματα της νέας τάξης πραγμάτων και να φέρει στο επίκεντρο μια νέα συλλογικότητα μέσα από την άμεση δημοκρατία και την λειτουργική της διαμεσολάβηση που θα επιτευχθεί με τον ελληνικό κοινοτισμό.

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΩΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ


Ο Δημήτρης Γερούκαλης στο κείμενο που δημοσιεύεται στο περιοδικό «άρδην» επιχειρεί μια ουσιαστική επιστημονική επιτομή του κοινοτισμού ως πολιτικό και πολιτιστικό ρεύμα ελληνικής νοοτροπίας. Τονίζει τα σαθρά θεμέλια του τρίπτυχου των πυλώνων που στηρίζουν το νεωτερικό πολιτισμικό ρεύμα των τελευταίων δύο αιώνων. Το μεταφυσικό και θεολογικό υπόβαθρο υποσκάπτεται από την αριστοτελική νοησιαρχική φιλοσοφία και τον μεταλλαγμένο καθολικισμό και προτεσταντισμό. Η επιστημονική κοσμοθεωρία έχει εγκλωβιστεί στα δίχτυα της ευκλείδειας γεωμετρίας και της νευτώνειας φυσικής, ενώ ο τρίτος πυλώνας της πολιτικής έκφρασης έχει καταληφθεί από την αριστοκρατική ολιγαρχία που γέννησε τον καπιταλισμό και την αντιπροσωπευτική ψευδεπίγραφη δημοκρατία.
Στην νεωτερική κοινωνία, υιοθετήθηκε ο αριστοτελικός πραγματισμός, δηλαδή η άποψη ότι τα «πράγματα» δείχνουν το δρόμο για τις ιδέες που θα αναδυθούν για να γίνουν αντικείμενο επιλογής και αυτό οδήγησε στην μονόπλευρη διάκριση των επιστημών και τον «τεμαχισμένο» διανοητικά και πνευματικά άνθρωπο. Τον άνθρωπο με την εξειδικευμένη εκπαίδευση που έχει σχηματίσει μορφικά μόνο ένα μέρος μόνο της πολύπλευρης προσωπικότητάς του.
Αντίθετα στη νέα κοινωνία του «κοινού αγαθού» της κοινοτιστικής προσέγγισης, οι τρεις πυλώνες που στήριζαν και θα στηρίξουν τον κοινοτισμό θα είναι η μεταφυσική του «προσώπου» , η προσωκρατική σκέψη με προεξάρχοντα, θα έλεγα, τον Παρμενίδη και η άμεση δημοκρατία. Ο Παρμενίδης αποτέλεσε το πρότυπο του Πλάτωνα. Ο Πλάτωνας συνέλαβε με θεολογικό υπόβαθρο το όντως ον ως τις «ιδέες», τα «είδη», τις «μορφές» των όντων. Σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη, οι ιδέες είναι αυτές που προηγούνται των πραγμάτων και μπορούν να καθοδηγήσουν για μια αληθινή βίωση της πραγματικότητας.
Στο νέο πλαίσιο της ελληνικής αμεσοδημοκρατικής θεώρησης πρέπει να τονιστεί ότι προκρίνονται η πλατωνική μεταφυσική ( όχι η αριστοτελική που επικράτησε με τον νεωτερικό καπιταλισμό)) και η αριστοτελική ηθική θεωρία.
Ο Πλάτωνας επισημαίνει ότι δεν πρέπει να ''βλέπουμε'' τα φαινόμενα, αλλά την ουσία.
Για αυτόν ο κόσμος που είναι μπροστά στα μάτια μας είναι απατηλός, ψεύτικος, επειδή παρουσιάζεται ως φαινομενικός (έτσι μας φαίνεται) και όχι όπως πραγματικά είναι ( κάτι που έλεγε ο Αριστοτέλης). Ο Πλάτωνας πλέον επιβεβαιώθηκε από τη σύγχρονη κβαντική φυσική που διατείνεται ότι ο κόσμος που εκτείνεται μπροστά μας είναι σύνθεση φαινομένων…
http://palio.antibaro.gr/society/ippokraths_koinothtes.php

ΤΟ "ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟ ΚΟΙΝΩΝΕΙΝ" ΩΣ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ



Κρίνεται απολύτως απαραίτητο να γίνει μια ουσιαστική και θεμελιακή αναφορά διάκρισης του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ από εκδοχές κοινοτισμού που εμφανίστηκαν στη δύση και στην ανατολή, από την εποχή του ύστερου μεσαίωνα μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Ο κοινοτισμός σαν ολοκληρωμένο πολιτικό πρόταγμα δημοκρατικής συγκρότησης μιας κοινωνίας έλαβε για πρώτη φορά χώρα στην ανθρώπινη ιστορία στην αρχαία Ελλάδα και συνδέθηκε σαφώς με την άμεση δημοκρατία. Αν μελετήσει ιστορικά κανείς τις εκδοχές κοινοτισμού που εμφανίστηκαν στη δύση και την ανατολή, θα διαπιστώσει τις διαφορετικές ιδεολογικές, πολιτικές και φιλοσοφικές αφετηρίες οι οποίες αναδύονται από αλλότριες σε σχέση με την ελληνική ταυτότητα πολιτισμικές οσμώσεις και, το κυριότερο, ότι πρόκειται για μεταπρατικού χαρακτήρα κακέκτυπες απομιμήσεις του ελληνικού τύπου.
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ στην πολιτική εκκίνησή του αναγνωρίζει ως ζωτικής σημασίας την ελευθερία του ατόμου στην πορεία που θα διανυθεί μέχρι να καταστεί «πρόσωπο». Το σημείο εκκίνησης για αυτόν είναι ο σεβασμός της ατομικής προσωπικότητας, λοιπόν, χωρίς να επιτρέπει κάποιο είδος υποστροφής σε κολλεκτιβιστικές εκδοχές ανθρώπων-μάζα. Δεν νοείται ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ που να συνδέεται με τις παλιές νεωτερικές διαχωριστικές γραμμές (δεξιά, κέντρο, αριστερά). Κάτι τέτοιο συναντάμε συχνά στη δύση.
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ υπερβαίνει πολιτικά στερεότυπα οποιασδήποτε μορφής πόλωσης. Εκλαμβάνει την πολιτική ως το αδιαμεσολάβητο κοινωνείν, την κοινότητα σχέσεων προσώπων, το δομημένο σώμα πολιτών που διαλέγονται μεταξύ τους διαρκώς και συναποφασίζουν θεσμικά, και αυτό τους καθιστά ενεργά υποκείμενα επέχοντα θέσης κρατικής ισχύος, το κράτος είναι οι ίδιοι οι πολίτες. Αδιαμεσολάβητο κοινωνείν νοείται η σχέση μεταξύ προσώπων χωρίς την από τα πάνω παρεμβολή και μεσολάβηση κάποιας αυταρχικής εξουσίας αλλότριας ως προς αυτά. Δηλαδή συγκροτείται μια κοινότητα προσώπων, η οποία μέσα από τους θεσμούς που η ίδια διαμορφώνει, αυτοοργανώνεται και αυτοκυβερνάται. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, οι αποφάσεις λαμβάνονται από κλειστού τύπου κάστες των λίγων, θεωρείται περιττή, «ανώριμη» και «επικίνδυνη» η συμμετοχή του πολίτη στη λήψη των αποφάσεων και γι’ αυτό απαιτείται η συμμόρφωση στην «διαμορφωμένη» κοινωνική λογική που καλλιεργεί την συγκλίνουσα τυποποιημένη σκέψη που σύρει πάντοτε στο γενικό ρεύμα ( παθητικοί πολίτες αποκλειστικά ετεροπροσδιοριζόμενοι). Αντίθετα, στον ελληνικό κοινοτισμό καλλιεργείται η αποκλίνουσα σκέψη που ενεργοποιεί τον αισθησιοκινητικό συντονισμό και την συγκινησιακή φανέρωση του καθολικού «είναι» (στοιχεία αφαιρετικής συνειδητότητας και δεξιότητες που ενυπάρχουν δυναμικά στην έσω προσωπικότητα ) του ανθρώπου που τον μεταμορφώνουν ολοκληρωτικά ως συμπεριφοριστικά φαινόμενα νομιμοποιημένα στο κοινωνικό πεδίο. Αυτό επιτυγχάνεται με τη συμμετοχή του στα κοινά.
Το κάτωθι σπουδαίο δημοσίευμα του 2009 δεν είχε προβλέψει, βέβαια, την τόσο ραγδαία συγκρότηση του ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ. Η ξαφνική υποχώρηση του νεοφιλελεύθερου νεωτερικού καπιταλισμού και επίσημα από το 2008 αλλάζει πλήρως τα πολιτικά τεκταινόμενα. Η ευκαιρία βρίσκεται στα χέρια μας. Μην περιμένουμε από κανέναν πολιτικό και κανένα πολιτικό σχηματισμό τίποτε. Η δημιουργική ανατροπή θα επέλθει από τους πολλούς, αυτοί «εντέλλονται». Όλα εξαρτώνται πλέον από το βαθμό πολιτικής ενεργοποίησης των σημερινών Ελλήνων να δράξουν το μέλλον που ανοίγεται μπροστά τους……

Κείμενο  των  Δημήτρη Κ. Γερούκαλη, Έλενας Σεργεντάνη & Λύβιας Κουτσάκη :

Αν ανατρέξουμε στην ελληνική ιστορία, θα διαπιστώσουμε πως περίοδοι ακμής και υψηλής δημιουργικής δραστηριότητας των Ελλήνων, υπήρξαν εκείνες που διαπνέονταν από το κοινοτικό πνεύμα και ήθος.
Και στην αρχαιότητα και στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας μέχρι το 1922, οι κοινότητες θα συντελέσουν αποφασιστικά στην ακμή του νεώτερου Ελληνισμού. Οποτεδήποτε υπήρξε συγκρότηση μεγαλύτερων κρατικών οντοτήτων (ελληνιστικοί χρόνοι, Ρωμανία, σύγχρονο Ελληνικό έθνος-κράτος) και υπήρξε αντιπαράθεση στο κοινοτικό πνεύμα, αυτό οδήγησε στην απομείωση και συρρίκνωση του δημιουργικού πνεύματος του ελληνισμού.
Μοιάζει ως εάν οι Έλληνες να μπορούν να δημιουργούν και να αναπτύσσουν τις δραστηριότητές τους πολύ πιο εύκολα μέσα από κοινοτικές δομές, ενώ αντιθέτως \"νεκρώνονται\" στις συνθήκες των συγκεντρωτικών και γραφειοκρατικών κρατικών οντοτήτων.
H μελέτη και η ανάδειξη των Κοινοτήτων των Ελλήνων, του κοινοτισμού, είναι ένα ταξίδι στην κοσμολογία της νοήσεως, στην ανάδειξη του προσώπου και στη οντολογία των σχέσεων, όπως αυτό προκύπτει από την εκδίκηση της φυσικής, τη σχιζοφρένεια της Δύσεως και τη θεραπεία της καθ΄ ημάς Ανατολής.
Ο κοινοτισμός της παραδόσεως μας είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος κοινωνικής οργανώσεως, ο οποίος αντανακλά την ανθρωπολογία και την οντολογία.
Στηρίζεται και εκφράζει την ανώτερη ανθρωπολογική βαθμίδα, το ΠΡΟΣΩΠΟ.
Γιατί κατέρρευσε; Γιατί αποτελεί την μόνη έξοδο από την κρίση της νεωτερικότητας;
Γιατί μας ενδιαφέρει;
Πολύ επιγραμματικά, τα ναρκωτικά και οι εξαρτήσεις είναι εκφράσεις αστοχίας στη ζωή, σύμπτωμα της νεωτερικότητας, ακύρωση της πορείας του ανθρώπου από το κατ΄ εικόνα στο καθ΄ ομοίωση, πορεία τρεπτότητας από το ον στο μη ον, άρνηση της φύσεως, ακύρωση του προσώπου.

Ο ελληνικός κοινοτισμός.
Κατά τον Αριστοτέλη η ελληνική Πόλις συγκροτείται από Κοινότητες και οι κοινότητες από Οίκους. Η μικρή πόλις συμπίπτει με την κοινότητα, η μεγάλη περιλαμβάνει πολλές κοινότητες. Η οικογένεια και η κοινότητα είναι αναγκαίες για το ζην, ενώ η πόλις για το ευ ζην. Το ζην το μεταμορφώνει σε ελληνικό ευ ζην μια ειδική δομή παραδόσεων, γι΄ αυτό το ελληνικό έθνος δεν είναι η ποσοτική ολότητα των ελληνίδων πόλεων, αλλά κάθε μια απ΄ αυτές είναι η συγκεκριμένη και πλήρως ενσαρκωμένη υπόσταση της ελληνικής καθολικότητας.

Το “φυσικό” κύτταρο του ελληνικού έθνους δεν είναι η οικογένεια, όπως π.χ. του κινεζικού, αλλά η κοινότητα. Ο άνθρωπος δεν γίνεται Άτομο “αποσπώμενος” από την οικογένεια (ή την πατριά), όπως νομίζουν μερικοί. Το ελληνικό Άτομο είναι η υποστατική όψη της ελληνικής κοινὀτητας.
Στην εξέλιξη της η ελληνική κοινότητα ολοκληρώνεται σε πόλι-κράτος, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η συνειδητή συλλογική αυτοθέσμιση. Η πολιτειακή αυτοθέσμιση περιλαμβάνει και την εκπαίδευση του πολίτη με κριτήρια αμιγώς “πολιτικά”. Διαμορφώνει δηλαδή η ίδια, σύμφωνα με τα πρότυπά της, το Άτομο-Πολίτη, το πολιτικό της κύτταρο. Η συνειδητή αυτοθέσμιση της πόλεως δεν καταργεί, ωστόσο, το γεγονός ότι η φυσική μήτρα του ελληνικού Ατόμου είναι η κοινότητα. Η ατομικότητα δεν ξανα χύνεται σε καλούπι εντελώς διαφορετικό από εκείνο της κοινότητας.

Η κοινότητα είναι μια ομάδα, συνήθως μερικών εκατοντάδων ανθρώπων, οι οποίοι οργανώνονται στον χώρο και τον χρόνο, έτσι ώστε να μπορούν να επιβιώσουν κάνοντας την άριστη δυνατή βιώσιμη αξιοποίηση των δυνατοτήτων του τοπικού οικοσυστήματος και καταφεύγοντας συμπληρωματικά σε υπερόριες, εμπορικές κυρίως, δραστηριότητες, μέσω των οποίων λύνουν εποικοδομητικά και το πρόβλημα του υπερπληθυσμού. Η βάση της κοινότητας είναι ένας απολύτως γειωμένος ρεαλισμός.

Το σύστημα ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων στο εσωτερικό της κοινότητας βασίζεται στην παραγωγική αλληλεγγύη: Στη συλλογική ρύθμιση των σχέσεων γεωργίας και κτηνοτροφίας, στην εκτέλεση έργων με προσωπική εργασία, στην αποθεματοποίηση μέρους του πλεονάσματος για τις κακές χρονιές κ.λ.π. Η κοινότητα αποφασίζει μόνη της για όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τη συνέλευση-Εκκλησία της κοινότητας και λογοδοτούν σ΄ αυτήν. Και η θρησκεία της, αυτό που λέμε λαϊκή θρησκευτικότητα και κρατά από την προομηρική εποχή, είναι ζυμωμένη με τις πολυώνυμες ζωτικές λειτουργίες της κοινότητας. Η κοινότητα είναι έτσι οργανικά αυτόνομη. Η αυτονομία της αναπτύσσεται ή ψαλιδίζεται, αναλόγως με το υπερκείμενο κάθε φορά ευρύτερο σύστημα εξουσίας: το μυκηναϊκό, των πόλεων-κρατών, των ελληνιστικών βασιλείων, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της φραγκοκρατίας και τέλος της τουρκοκρατίας. Όσο διατηρεί την παραγωγική αυτονομία της, η κοινότητα διεκδικεί και την πολιτική αυτονομία της. Οι χειρότερες εποχές της συμπίπτουν με τη μεσαιωνική φραγκοκρατία (13ος αιώνας), όπου η φεουδαρχία διαλύει την κοινότητα, για να μεταβάλει τον αγρότη σε δουλοπάροικο, και με τη νεωτερική φραγκοκρατία (19ος-20ος αιώνας), όπου ο κρατικός μεταπρατικός παρασιτισμός καταστρέφει την παραγωγική βάση της κοινότητας, για να ρίξει τον πληθυσμό της στην εσωτερική και την εξωτερική μετανάστευση.

Δευτερογενώς το ελληνικό Άτομο είναι μορφωτικό προϊόν της κοινότητας. Η αυτονομία του είναι μετοχή στη συλλογικώς κατακτημένη κοινοτική αυτονομία.

Μπορούμε να ονομάσουμε ελληνικό κοινοτισμό την παράδοση, που έχει δημιουργήσει στον ελληνικό χώρο η διαχείριση της τοπικής κοινοτικής αυτονομίας. Η παράδοση αυτή είναι ο φυσικός μηχανισμός αναπαραγωγής της ελληνικής κοινότητας. Όταν Άτομα ελληνικού τύπου συνέρχονται προς σχηματισμό κοινότητας, τείνουν στο συμβιωτικό πρότυπο που εισηγείται η συγκεκριμένη αυτή παράδοση.
Το κεντρικό χαρακτηριστικό του ελληνικού κοινοτικού προτύπου είναι η ολική αυτονομία αλλά και το μικρό μέγεθος. Καθώς από καταβολής ελληνικής εξατομίκευσης τίθεται σε προτεραιότητα το αδιαμεσολάβητο κοινωνείν, οι Έλληνες φτιάχνουν μικρές κοινότητες, ώστε το πολιτικό πεδίο να ρυθμίζεται από τις προσωπικές σχέσεις. Απεχθάνονται τη διαμεσολάβηση των σχέσεων από απρόσωπες λογικές μηχανές. Το αδιαμεσολάβητο κοινωνείν είναι το κεντρικό ζητούμενο και η ειδοποιός διαφορά του ελληνικού τρόπου συγκρότησης κοινότητας από κάθε άλλη μορφή κοινοτισμού. Ο ελληνικός κοινοτισμός δεν έρχεται σε αντίθεση με την ελληνική εξατομίκευση. Απεναντίας, είναι η συλλογική της έκφραση και ενσάρκωση. Η ελληνική εξατομίκευση βασίζεται στη γνώση ότι η ατομική ελευθερία προϋποθέτει την εκούσια υποταγή στον Νόμο. Σε ένα ατομοκεντρικό περιβάλλον, βασισμένο στην αμεσὀτητα των σχέσεων, δεν αρκεί η “γνωστότητα” και η πιθανότητα φιλικών σχέσεων μεταξύ των πολιτών, για να υπάρξει κοινότητα ελευθέρων Ατόμων. Η ατομική ελευθερία είναι αδιανόητη δίχως την εκούσια υποταγή στον Νόμο. Όμως η εκούσια τήρηση του Νόμου δεν είναι κάτι το αυτονόητο και αυθόρμητο. Προϋποθέτει πρακτικές συλλογικής και προσωπικής κάθαρσης των παθών. Προϋποθέτει την Τραγωδία και την Αρετή. Ο Νόμος, ο ελεύθερα συναποφασισμένος, βασίζεται στην τραγική συνείδηση και στην προσωπική αρετή των πολιτών-οπλιτών. Αν διαβρωθεί η βάση αυτή, ο Νόμος καταρρέει, συμπαρασύροντας και την ατομική ελευθερία.

Η τοπικότητα, το ρίζωμα στον οικείο φυσικό χώρο, δεν είναι στοιχείο καθοριστικότερο για την κοινότητα από το ρίζωμά της στο πεδίο των αδιαμεσολάβητων σχέσεων, των διεπόμενων από τον απροσωπόληπτο Νόμο. Είναι χαρακτηριστική η απειλή του Θεμιστοκλή προς τους άλλους Έλληνες, όταν συζητούσαν για την αμυντική στρατηγική έναντι της περσικής απειλής: αν επιμένετε στη λάθος άποψή σας, η Αθήνα θα μπει στα καράβια της και θα μετακομίσει στη Δύση. Κι αυτό παρόλο που η αττική γη ήταν ιερή για τους Αθηναίους. Το υπογραμμίζει άλλωστε η μακρά ιστορία του ελληνικού αποικισμού. Η πόλις είναι οι πολίτες της.

Από τη στιγμή που οι μικρές κοινότητες συσσωματώνονται σε πόλι-πατρίδα ο Ελληνισμός αποκτά ένα ιδιόμορφο σύστημα δίχως ιεραρχική δομή. Όσο η ελληνική εξατομίκευση διανύει την ανοδική της τροχιά, το σύστημα αυτό είναι πανίσχυρο. Τόσο απέναντι, στην εσωτερική βαρβαρική απειλή, όσο και απέναντι στην εξωτερική. Εσωτερικά , γιατί καμία πόλις δεν είναι τόσο ισχυρή, που να κυριαρχήσει πάνω στις άλλες, ώστε να απειληθεί με γενίκευση ενδεχόμενη βαρβαρική (κολεκτιβιστική - τυραννική) υποστροφή της. Εξωτερικά, γιατί κανείς βαρβαρικός στρατός δεν έχει την ευελιξία που χρειάζεται, για να αντιμετωπίσει ένα συνασπισμένο Πανελλήνιο.

Το ελληνικό πρόβλημα σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο ανθρωπολογικό φαινόμενο: Την αναπόφευκτη μηδενιστική αποσύνδεση του Ατόμου, όταν φτάσει στην ολοκλήρωσή του. Και τους δύο δρόμους που τότε ανοίγονται: τον ευρύχωρο της υποστροφής σε ένα νέο κολεκτιβισμό και τον στενό και τεθλιμμένο της μεταλλαγής του Ατόμου σε Πρόσωπο και της συναφούς διαφυγής της κοινότητας από την πόλωση ατομοκεντρισμού-κολεκτιβισμού. Ο νεωτερικός άνθρωπος, που τόσο εύκολη έχει την αλαζονική κριτική, ήδη καλείται να αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα και μάλιστα σε πλανητική κλίμακα. Είναι τώρα η σειρά του να δει πόσα απίδια παίρνει ο σάκος.

Η συγκρότηση ενός πολιτιστικού ρεύματος. 
Ζούμε την κρίση της νεωτερικότητας, τη κατάρρευση του λεγόμενου Δυτικού πολιτισμού. Ως βασικό αίτιο μπορούμε να αναφέρουμε, εκτός των άλλων, την κατάρρευση του πυλώνα της πραγματικής επιστήμης υπό το βάρος των θέσεων και απόψεων της σύγχρονης φυσικής και των Μαθηματικών.
ΈΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΡΕΥΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΜΗΘΕΙ, αλλά και να επιζήσει, είναι αναγκαίο να στηρίζεται στους επόμενους τρεις, συνεχώς εξελισσόμενους, πυλώνες.

Ο πρώτος πυλώνας είναι η εσωτερική φιλοσοφία, ο δεύτερος η επιστημονική κοσμοθεωρία και ο τρίτος η κοινωνική φιλοσοφία.

Ως εσωτερική φιλοσοφία εννοούμε το σύνολο των αναπόδεικτων πεποιθήσεων μιας κοινωνίας, σε θέματα τα οποία αφορούν τη φύση του Ανθρώπου και του Κόσμου. Οι βαθιά ριζωμένες αυτές ανθρώπινες απόψεις, αν και δογματικές, στο πλαίσιο της κάθε κοινωνίας “φαντάζουν” αυταποδείκτως ορθές. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αναπόδεικτες αυτές φιλοσοφικές θέσεις αποτελούν μια έντονη ανάγκη της κοινωνίας. Συγχρόνως, δρουν ως συναισθηματικός και ψυχολογικός καταλύτης προκειμένου να αποδιώξουν τα αναπτυσσόμενα συναισθήματα φόβου και δέους που την κατέχουν, μπροστά στα μυστήρια της ύπαρξης του Ανθρώπου και του Σύμπαντος.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι η επιστημονική κοσμοθεωρία, η οποία αποτελεί το κομμάτι των πεποιθήσεων της κοινωνία οι οποίες μπορούν να ερμηνευθούν, όχι όμως και να αποδειχθούν σε όλες τις περιπτώσεις, με κάποιο φυσικό τρόπο, αλλά πάντα με βάση την ανθρώπινη λογική την οποία έχει αναπτύξει η κοινωνία.

Η επιστημονική κοσμοθεωρία, δηλαδή, σταματά στο επίπεδο μιας εφαρμοσμένης φιλοσοφίας. Έτσι σήμερα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι οι προσωκρατικοί θετικοί φιλόσοφοι είχαν αναπτύξει ένα τέτοιο σύστημα επιστημονικής κοσμοθεωρίας. Αυτό συνάγεται από το ότι, στην προσπάθεια τους να ερμηνεύσουν το τι συμβαίνει στο Σύμπαν, δεν χρησιμοποιούσαν τη δράση θεών και δαιμόνων, αλλά τους επαγωγικά δομημένους λογικούς συνειρμούς. Προσπαθούσαν δηλαδή, χρησιμοποιώντας ως όργανο μόνο τη λογικά και την παρατήρηση, να φτάσουν επαγωγικά στην αλήθεια των φυσικών φαινομένων.

Ο τρίτος, πυλώνας ενός πολιτισμικού ρεύματος είναι η κοινωνική φιλοσοφία. Τι εννοούμε όμως με τον όρο κοινωνική φιλοσοφία; Κάθε κοινωνία, η οποία έχει αναπτύξει κάποια συγκεκριμένη εσωτερική φιλοσοφία και μια συγκεκριμένη επιστημονική κοσμοθεωρία πρέπει να διοικηθεί , να δομήσει δηλαδή ένα διοικητικό σύστημα αξιών. Η φιλοσοφική θεώρηση αυτού του διοικητικού συστήματος αποτελεί την κοινωνική φιλοσοφία.

Όμως για να επιζήσει το αναπτυσσόμενο αυτό πολιτισμικό ρεύμα, οι τρεις προηγούμενοι πυλώνες πρέπει να αναπτύσσονται ισόρροπα. Αυτό σημαίνει ότι το περιεχόμενο και τα όποια δεδομένα, ή αποτελέσματά τους, θα πρέπει να είναι συνεπή μεταξύ τους, να μην αλληλοαναιρούνται, αλλά να αλληλοεπιβεβαιώνονται και να αλληλοστηρίζονται δομικά.

Αυτό σημαίνει ότι η εσωτερική φιλοσοφία πρέπει να επιβεβαιώνει και να επιβεβαιώνεται από την επιστημονική κοσμοθεωρία. Με έναν ανάλογο τρόπο, η επιστημονική κοσμοθεωρία και η εσωτερική φιλοσοφία πρέπει να βρίσκονται σε ευθεία αντιστοίχιση με την κοινωνική φιλοσοφία, δηλαδή τη φιλοσοφία του κοινωνικού συστήματος που πρέπει να εγκαθιδρυθεί σε αυτή την κοινωνία. Βεβαίως τα προηγούμενα αποτελούν την απαρχή του πολιτισμικού ρεύματος, το οποίο θα πρέπει να συνεχίσει την εξέλιξη του στο πλαίσιο των αναφερθέντων κανόνων και δεσμεύσεων.

Το πραγματιστικό πολιτιστικό ρεύμα των δυτικών κοινωνιών.
Οι δυτικές κοινωνίες οικοδομήθηκαν και οργανώθηκαν στην βάση του Ιουδαϊκού αριστοτελικού υλισμού της Δυτικής Καθολικής Εκκλησίας (και των μετέπειτα παραφυάδων και εκφάνσεων).
Η επικράτηση του “εκλεκτικού” Αριστοτελισμού, ως εσωτερικής φιλοσοφίας από μέρους του πολιτισμικού αυτού ρεύματος, είχε ως αποτέλεσμα ο δεύτερος πυλώνας αυτού του ρεύματος, η επιστημονική κοσμοθεωρία, να ταυτιστεί με το περιεχόμενο της αριστοτελικής μελέτης του αισθητού μόνο κόσμου. Σ΄ αυτή την επιστημονική κοσμοθεωρία στηρίχτηκε η γέννηση και η ανάπτυξη της δυτικής επιστήμης, η οποία, στο υπόβαθρό της, έκρυβε δύο αξιωματικές παραδοχές: την αποδοχή ως αληθών αφενός μεν της κλασικής νευτώνειας φυσικής, αφετέρου δε της ευκλείδειας γεωμετρίας. Σ΄ αυτά τα θεμέλια δομήθηκε η επιστήμη του πολιτισμικού μας ρεύματος, η οποία στην εφαρμοσμένη μορφή της γέννησε τη δυτική τεχνολογία.

Ως τρίτο πυλώνα, αυτόν της κοινωνικής φιλοσοφίας, το πολιτισμικό αυτό ρεύμα υιοθέτησε την αριστοτελική Αριστοκρατική Ολιγαρχία, η οποία στη συνέχεια γέννησε τον Δυτικό Καπιταλισμό, σαν ένα γενικό σύστημα κοινωνικών αξιών. Αυτός, κατά τόπους, έδωσε διάφορα καπιταλιστικά πολιτικά συστήματα.
Σ΄ αυτό το πολιτισμικό μοντέλο, μπορούμε να ταυτίσουμε την παγκόσμια εξουσία με την έννοια της παγκόσμιας αγοράς. Η ταύτιση αυτή μπορεί να γίνει εφόσον είναι σε όλους γνωστό ότι η παγκόσμια οικονομία είναι εκείνη τη οποία όλοι υπηρετούν σήμερα και η οποία έχει τον έλεγχό της τον Δυτικό Χριστιανισμό, τη δυτική τεχνολογία και τις κατά τόπους πολιτικές εκφράσεις. Ως εκ τούτου αυτή είναι στην ουσία η πραγματική παγκόσμια εξουσία.

Σήμερα πλέον, αναγνωρίζοντας στο πλαίσιο αυτού του πολιτισμικού ρεύματος πάμπολλα κοινωνικά και πολιτισμικά φαινόμενα σήψης, πολλοί αισιόδοξοι πιστεύουν ότι αυτά έχουν περιορισμένο και τοπικό χαρακτήρα, είναι π.χ. αμερικανικά ή αγγλικά ή ελληνικά φαινόμενα. Κάτι τέτοιο δεν είναι αληθινό, εφόσον τα φαινόμενα αυτά είναι παγκόσμιας εμβέλειας και ως εκ τούτου προαναγγέλουν την κατάρρευση του ίδιου του πολιτισμού μας και όχι των επιμέρους τοπικών κοινωνιών που αυτός διαμόρφωσε.

Το ενδιαφέρον όμως είναι να μελετήσουμε το γιατί ο δυτικός αυτός πολιτισμός μας καταρρέει. Ως βασικό αίτιο μπορούμε να αναφέρουμε, εκτός τω άλλων, την κατάρρευση του πυλώνα της πραγματιστικής επιστήμης κάτω από το βάρος των θέσεων και απόψεων της σύγχρονης Φυσικής και των Μαθηματικών.

Το βέβαιο είναι ότι στο πλαίσιο του κρατούντος πραγματιστικού πολιτισμικού ρεύματος, οι προηγούμενοι πυλώνες που θα έπρεπε να συντηρούν τον δυτικό πολιτισμό, αντί να ομονοούν και να συμφωνούν επί της ουσίας, βρίσκονται σε σύγκρουση και αντιπαράθεση. Έτσι σήμερα πλέον αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο, οι πολιτικές εκφράσεις να αντιμάχονται τη χριστιανική εκκλησιαστική δομή, η επιστήμη και η τεχνολογία τις πολιτικές εκφράσεις και τις εκκλησιαστικές δομές, η χριστιανική διοικητική δομή το πολιτικό σύστημα και την επιστήμη κ.ο.κ.

Η προαναφερόμενη σύγκρουση οδηγεί στη διάλυση και την πολιτισμική κατάρρευση. Αυτό αναμενόταν από τους μελετητές των πολιτισμών εδώ και πολλά χρόνια. Λόγω αυτού του γεγονότος έχει αρχίσει να σχηματοποιείται, ήδη από την προηγούμενη δεκαετία, μια πρώτη βάση ενός πολιτιστικού ρεύματος. Το νέο πολιτισμικό ρεύμα θα το δούμε πολύ σύντομα να ανατέλλει με όλα τα θετικά ή αρνητικά χαρακτηριστικά του.

Σύγχρονη Φυσική και Μαθηματικά.
Από την Κβαντική φυσική και τη Μη Γραμμική Δυναμική (θεωρία του χάους) μαθαίνουμε ότι “βλέπουμε το περιβάλλον μας όχι όπως είναι στην πραγματικότητα, αλλά όπως και οι αισθήσεις μας επιτρέπουν να το αντιληφθούμε”. Η ύλη δεν είναι πλέον το αναλλοίωτο σύμπλεγμα μορίων του Νεύτωνα, αλλά το πύκνωμα ενός ενεργειακού ρεύματος. Στο πλαίσιο του χωροχρόνου του Αϊνστάιν, η ύλη δεν αποτελεί μια ξεχωριστή οντότητα, αλλά μια ιδιομορφία πεδίου.
Μέσω του συνόλου των αισθήσεων μας δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε παρά μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι του συμπαντικού χώρου που μας περιβάλλει. Η αδυναμία αυτή των ανθρώπινων αισθήσεων μας αναγκάζει να περιορίζουμε τον κόσμο των αισθητών εντυπώσεων μας σε ένα πολύ μικρό υποσύνολο του συμπαντικού χώρου. Να σχηματίζουμε δηλαδή αυθαίρετα, μέσω των αισθήσεων μας, μια ελαχιστότατη ευκλείδεια υποκειμενική τομή στο συνεχές μη ευκλείδειο χωροχρονικό γίγνεσθαι, εντός της οποίας δημιουργούμε ό,τι ονομάζουμε “Κόσμο των αισθήσεων μας”.

Οι ανθρώπινες λοιπόν αισθήσεις δεν αποτελούν το αδιάψευστο κριτήριο της αλήθειας των συμπαντικών μορφών και φαινομένων. Ό,τι αυτάρεσκα ονομάζουμε εξατομικευμένο υλικό αντικείμενο αποτελεί μια σκιά αυτού που πραγματικά είναι στο πλαίσιο της μη αισθητής πραγματικότητας. Με βάση τα προηγούμενα μπορούμε πλέον να πούμε ότι: μέσω των διαφόρων οργάνων μας που τις ενισχύουν, δεν αντιλαμβανόμαστε το Σύμπαν όπως αυτό είναι στην πραγματικότητα, αλλά όπως έχει τη δυνατότητα να το αντιληφθεί ο εγκέφαλός μας μέσω των ατελέστατων ανθρώπινων αισθήσεων. Η πραγματική φύση του τετραδιάστατου μη Ευκλείδειου Σύμπαντος είναι μη αισθητή και περιγράφεται μόνο μέσω μαθηματικών σχέσεων.

Δεδομένου δε ότι ο ευκλείδειος αισθητός χώρος είναι ουσιαστικά μια ειδική περίπτωση ενός χώρου Riemann, αλλάζει και η γεωμετρία. Έχουμε λοιπόν τη Ρωμάνεια γεωμετρία, η οποία αποτελεί μια γενίκευση της γεωμετρίας του Lobatschewski, ενώ η ευκλείδεια γεωμετρία είναι ένας περιορισμός της γεωμετρίας του Lobatschewski για απεροστά κομμάτια του χώρου.

Το Ιδεαλιστικό Πολιτιστικό Ρεύμα. 
Σε σχέση με το επικρατήσαν, και ήδη υπό κατάρρευση, μοντέλο του Δυτικού Πολιτισμού, το αντίστοιχο της καθ΄ ημάς Ανατολής δεν μπόρεσε να εξελιχθεί και να επιβληθεί.
Οι πυλώνες του ήταν: 1) η Ανατολική Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία (με βάση την Ορθόδοξη Πατερική Γραμματεία και την προσωποκεντρική οντολογία), 2) η Προσωκρατική Θετική Ελληνική Σκέψη, 3) η Κοινωνική φιλοσοφία της Άμεσης Δημοκρατίας.
Το σύστημα αυτό κατέρρευσε γιατί δεν κατέστη δυνατή η μετεξέλιξη της επιστημονικής κοσμοθεωρίας, της Προσωκρατικής Θετικής Ελληνικής Σκέψης, σε επιστήμη και στη συνέχεια σε τεχνολογία. Αυτά ανάγκασε τους άλλους δύο πυλώνες να εξελιχθούν αυτόνομα, να στηριχθούν για κάποιο διάστημα στο Επικρατήσαν Δυτικό μοντέλο και λόγω των αντιφάσεων και αλληλοαναιρέσεων, κατέρρευσαν.

Η ανασύσταση του Ιδεαλιστικού Πολιτισμικού Μοντέλου.
ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ του δυτικού κόσμου βρίσκεται σήμερα υπό κατάρρευση και ο λόγος είναι απλός: O ένας πυλώνας του, αυτός της κλασικής επιστήμης, καταπίπτει, παρασύροντας ολόκληρο το πολιτισμικό οικοδόμημα. Αυτό συμβαίνει από τη στιγμή που η σύγχρονη επιστήμη διαπίστωσε ότι τα οικοδομήματα της νευτώνειας φυσικής, καθώς και της ευκλείδειας γεωμετρίας, πάνω στα οποία στηρίχτηκε ο πυλώνας της επιστήμης στο πραγματιστικό πολιτισμικό ρεύμα, στέκουν ανίσχυρα να ερμηνεύσουν τη συμπαντική πραγματικότητα.

Συγχρόνως όμως με την κατάρρευση του επιστημονικού πυλώνα του πραγματιστικού ρεύματος, με βάση τη σύγχρονη Φυσική και τα μοντέρνα Μαθηματικά, άρχισε να αναπτύσσεται ο επιστημονικός πυλώνας του λησμονημένου Ιδεαλιστικού Πολιτισμικού Ρεύματος. Έτσι από τη στιγμή που η Νέα Φυσική και τα Σύγχρονα Μαθηματικά είναι συνέχεια της προσωκρατικής θετικής σκέψης και ενισχύουν τον πλατωνικό ιδεαλισμό, ξαναγεννιέται στα ερείπια του καταρρέοντος δυτικού πραγματιστικού πολιτισμικού ρεύματος το Νέο Πολιτισμικό Ρεύμα της επόμενης χιλιετίας. Το ξεχασμένο αλλά τόσο σύγχρονο πλέον αυτό πολιτισμικό ρεύμα είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι αναγεννάται αυθόρμητα, χωρίς σχεδιασμούς ισχυρών δυνάμεων, πολιτικά παρασκήνια, ίντριγκες και οικονομικούς εκβιασμούς. Ο δρόμος βέβαια θα είναι μακρύς, τραχύς και γεμάτος συγκρούσεις. Το σίγουρο όμως είναι ότι, στο άμεσο μέλλον, θα πρέπει η δυτική τεχνολογία, με βήματα σταθερά, κάνοντας την αυτοκριτική της, να βρει τη σχέση και τη σύνδεσή της με τα νέα επιστημονικά αλλά και κοινωνικά δεδομένα. Οι θρησκευτικές, διοικητικές και δογματικές δομές του Ορθόδοξου Χριστιανισμού θα πρέπει να επιστρέψουν στις βασικές μεταφυσικές και θεολογικές καταβολές του Χριστιανισμού. Η επιστροφή αυτή είναι αναγκαίο να συνδυαστεί με μια αναζήτηση νέων βάσεων εκκίνησης και εξέλιξης στο πλαίσιο των νέων επιστημονικών και κοινωνικών αναζητήσεων.

Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επαναπροσανατολίσουν τη φιλοσοφία αλλά και την πρακτική τους. Αυτό σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης όσο και τις πρωτογενείς αξίες του Χριστιανισμού και της Δημοκρατίας.

Ο δρόμος φυσικά δεν θα είναι εύκολος μέχρι τη στιγμή της κυριαρχίας του Νέου Πολιτισμικού Ρεύματος, και ίσως χρειαστούν δεκάδες ή και εκατοντάδες χρόνια προσπάθειας. Το πρώτο βήμα όμως πρέπει να γίνει άμεσα και χωρίς δισταγμό.

Αναγκαία προϋπόθεση της ανάπτυξης του Ιδεαλιστικού πολιτισμικού ρεύματος είναι η αφομοίωση, εκ μέρους του συνόλου της κοινωνία, της αναπτυσσόμενης νέας επιστημονικής σκέψης και του εφαρμοσμένου χαρακτήρα της. Το γεγονός αυτό θα πείσει την κοινωνία ότι τα νέα επιστημονικά ρεύματα έχουν τη δυνατότητα, αν υποστηριχθούν, να αναπτύξουν μια νέα τεχνολογία, εναρμονισμένη στις ανάγκες του νέου ιδεαλιστικού πολιτισμικού ρεύματος που τόση ανάγκη έχει ολόκληρος ο κόσμος.

Οι Έλληνες στην Τουρκοκρατία. 
Έχει σημασία να σχολιασθεί η περίοδος της Τουρκοκρατίας. Γιατί τότε η αυτόνομη κοινότητα ήταν η βάση για την ουσιαστική ανθρώπινη ελευθερία. Γιατί επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά το γιατί η Δύση παράγει άτομα και η Ανατολή πρόσωπα.

Η νεοελληνική κοινότητα αποτέλεσε διοικητικό κύτταρο που διέσωσε στο νεοελληνικό ήθος τον πόθο της ελευθερίας. Ασφαλώς, το ιδεότυπο της κοινοτικής ελευθερίας δεν έχει σχέση με την έννοια του φιλελευθερισμού που προβλήθηκε στις αστικές δημοκρατίες. Σ ημαντικότερη διαφορά είναι η εξής: η κοινοτική ελευθερία αποτελεί ιδιότητα που κάποιος απολαμβάνει, εφόσον αποδέχεται έναν κώδικα ετερότητας ετερονομίας που τον διαφοροποιεί οριστικά και αμετάκλητα από τον μουσουλμάνο. Επομένως, δεν πρόκειται για κοινωνική ελευθερία, αλλά για προσωπική ελευθερία που καθορίζεται επί τη βάση νόμων που διαιρούν το κοινωνικό σύνολο σε ομάδες.

Στα πλαίσια αυτής της διαφοροποίησης, ο άνθρωπος δεν συλλαμβάνεται ως άτομο αλλά ως πρόσωπο. Στην εξατομικευμένη μονάδα (άτομο), κανένας συνειδησιακός νόμος δεν έχει ισχύ. Αυτοί οι νόμοι αφορούν τα ανθρώπινα πρόσωπα που δρουν με επιταγές ηθικές. Εφόσον, λοιπόν, η διάκριση χριστιανού-μουσουλμάνου βασιζόταν στην επιλογή πίστεως (συνειδησιακή δηλαδή επιλογή) ολόκληρη η θήτευση ενός χριστιανού στην κοινοτική πραγματικότητα ήταν θητεία συνειδήσεως.

Με άλλα λόγια, οι κοινότητες εξασφάλιζαν την αυτονομία στα μέλη τους όχι με τη διαδικασία της ταύτισης προς την κρατούσα μουσουλμανική πλειοψηφία, αλλά της ετερότητας. Δηλαδή δεν επεδίωκαν να γίνουν μουσουλμάνοι για να έχουν προνόμια, αλλά αντίθετα συντηρούσαν τη χριστιανική ιδιότητα, η οποία τους διαχώριζε συνειδησιακά από τους μουσουλμάνους, άρα τους καθιστούσε πρόσωπα με ηθικές και συνειδησιακές επιλογές. Η νομική ομοιομορφία και ισονομία - θεμελιώδεις αρχές της αστικής δημοκρατίας - στις κοινότητες συνιστούσαν προσχώρηση προς τη μουσουλμανική μάζα και άρα αναίρεση της ιδιαιτερότητας του προσώπου (χριστιανού) που αποτελούσε και την κυρίαρχη πηγή της κοινοτικής εξουσίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές χριστιανικές κοινότητες της Μ. Ασίας κυρίως, το δικαίωμα της ψήφου δεν εξαρτιόταν μόνο από την περιουσιακή κατάσταση, τον μόνιμο τόπο εγκατάστασης κ.λ.π. αλλά από τον αριθμό των ψυχών κάθε κοινοτικής οικογένειας, με αποτέλεσμα πολύτεκνοι ψηφοφόροι ή πολυμελείς οικογένειες “επειδή σώζουσι και προστατεύουσι πολλάς ψυχάς” να κυβερνούν αυτοδικαίως τη μοίρα των κοινοτήτων τους.

Είναι περιττό να τονιστεί ότι η εξωμοσία ή η υιοθέτηση αποκλινόντων κωδίκων συμπεριφοράς και πρακτικής από τα κοινοτικά μέλη (κεπήνιο, γάμος με αλλόδοξους κ.λ.π.) αποδοκιμαζόταν ρητά με αποκοπή, ακόμα και όταν δεν επέσειαν εκκλησιαστική ποινή, επειδή συνιστούσαν περιφρόνηση προς τις ετερονομικές αρχές της ομάδας. Συμβαίνει, μάλιστα, συχνά οι κοινότητες να επιβάλλουν στις εκκλησιαστικές αρχές τη λήψη αυστηρών μέτρων, ακόμη και για πράξεις που δεν είναι στην πραγματικότητα εκκλησιαστικά κολάσιμες (π.χ. γάμος με αλλόδοξους).

Αυτός ο συντηρητικός μηχανισμός λειτουργίας, στα πλαίσια του οποίου απουσιάζει βεβαίως η (αστική) έννοια των “ατομικών δικαιωμάτων” , προέρχεται από βαθιά επίγνωση της προγονικής κληρονομιάς που επιχειρούν οι κατά τόπους κοινοτικοί άρχοντες να διασώσουν.

Η εφαρμογή των αρχών του δυτικού φιλελευθερισμού, γοητευτική απαίτηση πολλών μελετητών a posteriori θα οδηγούσε σε απορρόφηση του ελληνισμού από τους μουσουλμάνους.
Αυτή, άλλωστε, ήταν και η πρακτική που υιοθέτησε από τα μέσα του 18ου αιώνα και εξής η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οδήγησε ουσιαστικά στη διάλυση της οργάνωσης του ελληνικού ομογενειακού πληθυσμού, πολύ πριν το 1992, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ τον κατέστρεψε πολεμικά.

Η Ελληνική ταυτότητα μπορεί να αποτελέσει πρόταση πολιτισμού. 
Η κοινωνία είναι ένα απελευθερωμένο κοινωνικό σύστημα και η αληθινή ελευθερία ορίζεται από την απροσδιοριστία. Η προσαρμογή των ατόμων στις εξελίξεις δεν είναι ζήτημα χρόνου αλλά ζήτημα πολιτικό. Ο ρόλος του ανθρώπου στις κοινωνικές εξελίξεις είναι ζήτημα οντολογικής μεταμόρφωσης του ανθρώπου, όταν ο ίδιος συντελεί στη μεταβολή της κοινωνίας του. Αυτό φοβούμενη η δυτική κοινωνία και προκειμένου να μαθαίνει τα άτομα να μην αποδέχονται ότι τα ίδια είναι οι δημιουργοί της κοινωνίας τους, όρισε τη Λογική της σκέψης ως την εξω – κοινωνική πηγή προέλευσης των θεσμών, τοποθετώντας την στη θέση που καταλαμβάνουν σε άλλες κοινωνίες οι θεοί ή οι πρόγονοι. Έτσι δημιουργήθηκε η ετερόνομη πολιτεία του δυτικού πολιτισμού (ανελεύθερη, κλειστή). Στη δυτική κοινωνία οι κοινωνικές εξελίξεις είναι δημιούργημα δυνάμεων εκτός κοινωνίας (π.χ. νόμοι, ιστορία, αγορά). Η νέα κοινωνία οφείλει να είναι αυτόνομη γιατί η κοινωνική εξέλιξη είναι δημιούργημα των ατόμων και είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης των ατόμων στο να αποδέχονται πως αυτά τα ίδια ορίζουν τους κανόνες, τις αξίες, τις σημασίες που δίνουν νόημα στη ατομική και κοινωνική ζωή. Μόνον έτσι επιτυγχάνεται η σύγκλιση του “θεωρείν” με το “ζην”.

H αυτόνομη κοινωνία έχει ρητή επίγνωση ότι κανόνες και σημασίες δεν είναι αδιαμφισβήτητοι θεσμοί. Ο άνθρωπος είναι ον που αποτελεί έργο του εαυτού του. Η μορφή του είναι ουσία επειδή είναι δημιούργημα.

Προτάσσοντας το Λόγο τέτοια κίνητρα εντοπίζουν την ασυμβατότητα της δυτικής ετερονομίας με συνθήκες απροσδιοριστίας. Η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που αντιμετωπίζει ανοικτά την πιθανότητα αυτοκαταστροφής ως πρόβλημα που δεν επιδέχεται προκαταβολικές λύσεις. Η ελληνική αυτονομία εδράζεται στο Λόγο και έτσι προσδιορίζεται η σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο, τον εαυτό του, την κοινωνία. Η αυτόνομη κοινωνία έχει ρητή επίγνωση ότι κανόνες και σημασίες δεν είναι αδιαμφισβήτητοι θεσμοί. Ο άνθρωπος είναι ον που αποτελεί έργο του εαυτού του. Η μορφή του είναι ουσία επειδή είναι δημιούργημα. Ο δυτικός πολιτισμός απαιτεί παγιωμένες νοητικές λειτουργίες ως προς την ικανότητα του λογικού υπολογισμού (προσαρμογή σε κοινωνικές απαιτήσεις με αποκρυσταλλωμένες ιδέες). Αυτό σημαίνει μειωμένες νοητικές ικανότητες παιγνιώδους νοημοσύνης και υστέρηση “ρεουσών” ικανοτήτων (λειτουργίες και ικανότητες που απαιτούν ενεργοποίηση του αισθησιοκινητικού συντονισμού, συν - κίνηση με φαντασία, σε αντιδιαστολή με τη λογική). Η λογική είναι δομή γενική κατασκευαστική, νοοτροπία πολιτισμού με συγκλίνουσα λογική. Η ετερονομία της δυτικής κοινωνίας δεν δέχεται την αποκλίνουσα νοητική λειτουργία γιατί αποτελεί το καθεστώς συμμόρφωσης στη κοινωνική λογική, προσφέροντας συνθετική ικανότητα. Ο ελληνικός τρόπος περικλείει την ποιητική ικανότητα ανα - σύνθεσης νοημάτων (ρέουσα νοημοσύνη, αμφισβήτηση κοινωνικής νοηματοδότησης, αναλογικοί συσχετισμοί). Η πραγματικότητα για τους Έλληνες είναι αυτή που επιβεβαιώνεται με το κοινωνείν.
Η πόλη δεν είναι ο φυσικός χώρος, είναι η οργάνωση των ανθρώπων όπως προκύπτει από τη σύμπραξη και τη συνομιλία και ο πραγματικός χώρος βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους. Η Ελληνική ταυτότητα αποτελεί κατ΄ αντίθεση προσδιορισμό, ώστε να είναι αυτό που δεν είναι. Η ελευθερία του προσώπου ως ολότητας σημαίνει ότι, ενώ η ανθρώπινη μορφή είναι ένα μορφοκλασματικό (φράκταλ) της φυσικής ύπαρξης (υπάρχει μέσα στην αυτοομοιότητα, ομοείδεια των κοινών φυσικών ενεργειών), διαθέτει τη δυνατότητα αποδέσμευσης από το πεδίο ανάγκης που επιβάλλει η ταυτότητα αυτή (υπαρκτική ετερότητα) (η μορφή του ανθρώπου είναι φράκταλ της φύσης του δημιουργού και γι΄ αυτό ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα το ενικότερον και το καθολικότερον).

Ιστορικά και πολιτισμικά διαθέτουμε την απάντηση στα αδιέξοδα και τις συγκρούσεις του νεωτερικού παραδείγματος. Η δική μας πρόταση για το μετα - νεωτερικό παράδειγμα είναι η επανασυνειδητοποίηση της κβαντικής μορφής του ανθρώπου, άτομο και σχέσεις, η εξέλιξη του ατόμου σε πρόσωπο και η ανάδυση του ενυπόστατου του προσώπου (αυτονομία, απόλυτη υπαρκτική ελευθερία, συμπληρωματική ετερότητα του καθενός προς τον άλλο άνθρωπο). Είναι η ανάδειξη του ΠΡΟΣΩΠΟΥ, του ανθρωπολογικού τύπου όπου η πόλωση ατομικισμού - κολεκτιβισμού, με την οποία πραγματώνεται η ατομικότητα, η αλληλεγγύη, η αυτονομία, η προσφορά, η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Είναι η τριαδική οντολογία στην οποίαν αποτυπώνεται και από την οποίαν απορρέει η παραδοχή και της οντολογικής σημασίας και των ενεργειών - σχέσεων.

Ιούλιος 2006  ,ΑΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ \"ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ\" / ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ, ΚΩΣ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1) Αντωνοπούλου - Τρέχλη Ζωή, Από την αρχαία ελληνική πόλιν στη Βυζαντινή Οικουμένην, εκδ.ΑΡΜΟΣ,Αθήνα,2004,
2) ΑΡΔΗΝ, 2003, Ο κοινοτικός συνεργατισμός και ο Κ.Καραβίδας, ΑΡΔΗΝ, τ.44, σελ.39
3) ΑΡΔΗΝ,2004, η τοπικοποίηση προϋποθέτει οικουμενική πρόταση, ΑΡΔΗΝ, τ.46, σελ.58,
4) Γερούκαλης Δημήτριος,2005, Η ελληνική ταυτότητα στην εποχή της παγκοσμοιοποιήσεως μπορεί να αποτελέσει πρόταση πολιτισμού,
5) Δανέζης Μάνος, Θεοδοσίου Στράτος, Η κοσμολογία της νόησης, εκδ. ΔΙΑΥΛΟΣ, Αθήνα,2003,
6) Ζιάκας Θεόδωρος,1999, Η ελληνική ταυτότητα στη μεταμοντέρνα εποχή, ειδ.έκδοση ΑΒΑΤΟΝ, φθινόπωρο 1999,
7) Ζιάκας Θεόδωρος,2004, Κοινοτισμός και δεσποτισμός στον ελληνικό χώρο, ΑΡΔΗΝ,τ.46, σελ.55,
8) Ζιάκας Θεόδωρος,2005, Γιατί γίναμε Ρωμαίοι, ΑΡΔΗΝ, τ.57-58, σελ.35
9) Ζιάκας Θεόδωρος, Αυτοείδωλον εγενόμην, εκδ.ΑΡΜΟΣ,Αθήνα,2005,
10) Μπακούρος Βασίλειος, 2005, Οι Έλληνες στην Τουρκοκρατία, ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, 2137,σ. 68,
11) Ντρίνιας Θεόδωρος,2003, Κοινοτισμός, βήμα χειραφέτησης ή συντηρητική αναδίπλωση; , ΑΡΔΗΝ, τ.44,σελ.29
12) Πανταζόπουλος Νικόλαος,2003, Ο ελληνικός κοινοτισμός και η νεοελληνική κοινοτική παράδοση, ΑΡΔΗΝ, τ.44, σελ.32,
13) Τσιβάκου Ιωάννα,1996, Ο άνθρωπος απέναντι στη διττή λειτουργία του οργανώνειν, η ελληνική περίπτωση, ΕΡΟΥΡΕΜ,, περ.β,τ.24,

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ


Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση που παρέσυρε τη χώρα μας σε πολυδαίδαλους ατραπούς, έχει γίνει του συρμού, της μόδας, η κουβέντα για την υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας ως πολιτική επιλογή που θα λύσει χρόνια προβλήματα και θα επαναπροσδιορίσει αναγεννητικά τΙς οργανωτικέ...ς δομές της κοινωνίας μας σε πολύ πιο δημοκρατικές βάσεις. Έχω διατυπώσει την άποψή μου και παλιότερα και είναι σαφής. Αν εφαρμοστεί ένα σύστημα άμεσης δημοκρατίας, αντικαθιστώντας την αντιπροσωπευτική, σε εθνικό επίπεδο χωρίς ένα σύνολο θεσμών και πολιτικών αρχών που θα εντάσσουν τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες σε ένα πλαίσιο οργανωτικών και διοικητικών αρχών και δομών (ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ), θα αποτύχει πλήρως. Μια άμεση δημοκρατία χωρίς πολιτικό και οργανωτικό σχέδιο θεωρείται επικίνδυνη και αποφευκταία λύση για την ελληνική κοινωνία.

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Σε έναν από τους πλατωνικούς διαλόγους, τον ''Λύση'', συλλαμβάνεται η ιδέα της φιλίας μέσα σε μια σχέση. Είναι τα πρώτα σπέρματα της ιδέας του προσώπου στην αρχαία ελληνική γραμματεία και της παρουσίας του μέσα στον πολιτειακό κοινοτισμό της αθηναϊκής δημοκρατίας.
Ο Πλάτων βλέπει στη φιλία έναν ιδιαίτερο δεσμό που – όπως η ‘κοινότητα’ του Tönnies ...– αναπροσδιορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις στη βάση της οικειότητας. Η οικειότητα που οδηγεί στην ευδαιμονία, λέει, δεν βασίζεται στις φυσικές σχέσεις (όπως π.χ. η φυσική αγάπη των γονιών για τα παιδιά τους).[5] Επομένως άλλη είναι η οικειότητα που μας ενδιαφέρει. Οικείος και φίλος γίνεται κάποιος σε κάποιον όταν ο δεύτερος αναγνωρίσει στον πρώτο ότι είναι καλύτερος απ’ αυτόν ως προς κάτι που του είναι ζωτικό (209c). Τότε του εκχωρεί το δικαίωμα να ενεργεί – σε σχέση με αυτό το κάτι – ελεύθερα και επί του ιδίου και επί των κτήσεών του, κάνοντας ό,τι επιθυμεί. Κι έτσι ο πρώτος γίνεται πραγματικά άρχων και ελεύθερος (210b), ενώ ο δεύτερος έχει το όφελος ότι η ζωή του και τα πράγματά του τυγχάνουν της φροντίδας ενός καλύτερου απ’ αυτόν τον ίδιο. Αυτή είναι η βάση της οικειότητας και της φιλίας για τον Πλάτωνα.
Ας σημειωθεί ότι για το θέμα που συζητούμε δεν έχει καμία σημασία αν αυτό που περιγράφει ο Πλάτων ως φιλία ταιριάζει με τη δική μας γενική αίσθηση για το τι είναι φιλία (θα χρειαζόταν γι’ αυτό μια άλλη συζήτηση). Εδώ αρκεί να συμφωνήσουμε ότι έχουμε πράγματι να κάνουμε μ’ έναν δεσμό που ορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις σε μια προοπτική ευδαιμονίας. Κατ’ αρχάς είναι σαφές ότι ο δεσμός της φιλίας που περιγράφει εδώ ο Πλάτων είναι δεσμός πολιτικός, αφού εμπεριέχει τις έννοιες της ελευθερίας και της εξουσίας (ελεύθερος και άρχων). Κι εδώ προχωράμε σε μια δεύτερη ανατροπή. Ο Πλάτων δεν αντιλαμβάνεται εξουσία και ελευθερία σαν ανεξάρτητα πράγματα, αλλά σαν τις δυο όψεις του πολιτικού δεσμού για τον οποίο μιλάμε. Ελεύθερος δεν είναι απλώς αυτός που κάνει ό,τι θέλει στον εαυτό του και στα δικά του πράγματα, αλλά αυτός που του εκχωρείται από τους άλλους το δικαίωμα να άρχει επ’ αυτών. Αυτή η ελευθερία-εξουσία δεν είναι αυτονόητο δικαίωμα του καθενός (όπως η εξατομικευτική ελευθερία της ‘κοινωνίας’) αλλά είναι πνευματικό κατ’ αρχήν επίτευγμα, προϋποθέτοντας σωφροσύνη ή φρόνηση. Ο Πλάτων μας μιλά εδώ για μια συνάντηση ψυχών, σε μια σχέση ασύμμετρη, που προϋποθέτει την ηθελημένη προσχώρηση και των δύο πλευρών – αυτού που κατέχει την πνευματική αυτή αρετή και αυτού που είναι σε θέση να την αναγνωρίσει ως ωφέλιμη για τον ίδιον. Εδώ όμως τα δύο μέρη δεν προσέρχονται απλώς για να ανταλλάξουν τα αγαθά τους ή για να συνενώσουν αθροιστικά τις δυνάμεις τους και μετά να ξαναποσυρθούν στον ιδιαίτερο χώρο τους, αλλά παραμένουν ενωμένοι στον κοινό λόγο που αρθρώνεται από το ελευθέρως άρχειν του ενός και το ελευθέρως άρχεσθαι του άλλου.