ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



Τις τελευταία χρόνια πραγματικά, ακόμα πιο πολύ, αρχίζω να διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας έχει άγνοια πώς μπορεί να λειτουργήσει μια άμεση δημοκρατία με δημοψηφίσματα.

Αν ξαφνικά ένας πολίτης, ένα άτομο, εκκινήσει μια προσπάθεια δημοσίευσης, διαδικτυακών ή μη, δημοψηφισμάτων με τα κείμενά τους γραμμένα αποκλειστικά από τον ίδιο, θα έχει στην ουσία πραγματοποιήσει ένα θεμελιώδες παραδειγματικό πολιτικό σφάλμα της μεθόδου πρόσληψης της αμεσοδημοκρατικής φιλοσοφίας. Γιατί; Τα διατυπωμένα κείμενα των ερωτήσεων που θα εμπεριέχονται, στα διαδικτυακά ή μη, δημοψηφίσματα (ή ψηφοφορίες), θα είναι διαμορφωμένα με βάση ατομικές στρατηγικές προωθώντας ατομικές βλέψεις και στοχεύσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να σοβεί κάποια υποψία υστεροβουλίας. Δηλαδή ήδη έχει προκαθορίσει ένα δικό του δοτό

ΑΡΧΕΓΟΝΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ: "ΠΡΟΣΩΠΟ" , ΕΡΩΣ, ΓΝΩΣΗ


Αναρωτιόμαστε  όλοι  τι μπορεί  να  είναι  αυτό  που  μας  καθιστά  πνευματικά,  ηθικά  αυτάρκεις  και πλήρεις  από  χαρά  ή  ευτυχία. Θεωρήσαμε  αρχικά  ότι  η  γνώση,  επιστημονική  και  τεχνολογική,  θα  λύσει  τα  προβλήματά  μας,  θα  αμβλύνει  τις αμφιβολίες  μας,  θα  δαμάσει  τις  ανυπέρβλητες  δυσκολίες  μας, προκειμένου  να  απολαύσουμε  το  βίο  μας  όπως ακριβώς  τον ονειρευόμασταν. Ο  αρχικός  αυτός  προβληματισμός  που τέθηκε  εγκαινιάζει  μια  συζήτηση  χωρίς  τελειωμό.
 
Πολλές  απορίες  και  αινιγματώδη  ερωτηματικά  θα  αρθούν  σε  ένα βαθμό,  αν  γευτούμε  λίγο  μερικούς  συμβολικούς  καρπούς  από  την ελληνική μυθολογία,  την ελληνική  φιλοσοφία  και  τη  χριστιανική  φιλοκαλία.

Ο  Θεός  "Έρως",  σύμφωνα  με  την  ορφική  διδασκαλία,   είναι  γέννημα  του  κοσμικού  αβγού  που  έθεσε  η Νύχτα  στους κόλπους  του Ερέβους. Ήταν  το  πρώτο  αρχέγονο  κοσμικό  ον.

ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΕΡΩΣ 1, OVERTURE: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


Ἀδελφιδός μου παρῆλθε·
ψυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ.
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τὸν ἔρωτα μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας. Πρὶν τὴν ἀποτυχία δὲν ὑπάρχει γνώση· ἡ γνώση ἔρχεται πάντα μετὰ τὴ βρώση τοῦ καρποῦ. Σὲ κάθε ἔρωτα ξαναζεῖ ἡ ἐμπειρία τῆς γεύσης τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσου. Σπουδάζουμε τὸν ἔρωτα μόνον ἐξόριστοι ἀπὸ τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς ποὺ αὐτὸς χαρίζει.

Στὴν ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα εἴμαστε ὅλοι πρωτόπλαστοι. Ἡ πείρα τῶν ἄλλων δὲν μᾶς μαθαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἔρωτα. Εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας τὸ ἀρχέγονο καὶ μέγιστο μάθημα τῆς ζωῆς, ἡ ἀρχέγονη καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση. Μέγιστο μάθημα, γιατὶ σπουδάζουμε στὸν ἔρωτα τὸν τρόπο τῆς ζωῆς. Καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ τρόπος ἀποδείχνεται ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας.

Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας (αὐτὸ τὸ ἀκαθόριστο κράμα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ κορμιοῦ μας) «ξέρει», μὲ

ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

    
ΑΝΑΡΧΙΑ Ή ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Η αντιεξουσία ως ιδεολογία ελάχιστη σχέση έχει με την άμεση δημοκρατία. Όπως τουλάχιστον έχει διαμορφωθεί από τους κλασικούς Μπακούνιν, Κροπότκιν, Προυντόν, ο αναρχισμός σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, κοινωνία χωρίς εξουσία και κυβέρνηση, χωρίς υπακοή στον νόμο και σε οποιαδήποτε εξουσία. Αντιθέτως η άμεση δημοκρατία χαρακτηρίζεται από υπακοή τόσο στους νόμους, διότι οι νόμοι θεσπίζονται από όλους του πολίτες ελευθέρως στην εκκλησία του δήμου, όσο και στην εξουσία, διότι αυτή δεν είναι μια αλλοτριωμένη εξουσία, ιδιοκτησία του ενός, των ολίγων ή ιδιωτών αλλά ασκείται εξίσου από όλους τους πολίτες «υποχρεωτικώς», καταργώντας έτσι το κράτος και τη γραφειοκρατία. Αυτή άλλωστε είναι η μεγάλη επινόηση της δημοκρατικής πολιτικής: η εξουσία δεν ανήκει σε κανέναν, ασκείται από όλους τους πολίτες. 


Στην  άμεση  δημοκρατία  γίνεται λόγος για  Πολιτεία  και όχι για κράτος. Ο όρος  "Πολιτεία"  κομίζει  το ελεύθερο  του πολιτεύματος  χωρίς  να σοβεί  καμιά μορφή βίας. Η  έννοια "κράτος"  είναι περισσότερο  συνυφασμένη  με την έννοια  της βίας (αρχαιοελληνική θεώρηση)  και  η χρήση  της  είναι αδόκιμη  όταν  γίνεται αναφορά  στην άμεση δημοκρατία. Ο  αναρχισμός  καταργεί  και αυτό  που  εννοείται  ως  Πολιτεία  στην άμεση δημοκρατία. Σε αυτό  το σημείο  ο αναρχισμός  θυμίζει  το  άλλο  πολιτικό  άκρο, τον αναρχοκαπιταλισμό, που και αυτός  επιζητά

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ


Ένα πολιτικό αμεσοδημοκρατικό κίνημα που διατυμπανίζει, προβάλλει και υπόσχεται στους πολίτες τι ακριβώς θα αποπειραθεί να κάνει σε συγκεκριμένα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά θέματα, αν αναλάβει τη διακυβέρνηση, στην ουσία ακυρώνει στην πράξη την αμεσοδημοκρατική του φυσιογνωμία. Γιατί;

Ποτέ ένα τέτοιου είδους κίνημα που ενστερνίζεται, θεσμικά από τις εσωτερικές δομές του, την αμεσοδημοκρατική φιλοσοφία, δεν νοείται να έχει συγκροτήσει και αποφασίσει από πριν ποιο θα είναι το πολιτικό πρόγραμμα και οι θέσεις για καίρια ζητήματα. Τις αποφάσεις για το τι ακριβώς θα κάνει θα τις παίρνουν οι πολίτες μέσα από τα δημοψηφίσματα και όχι μια κλειστή κάστα πολιτικών ηγετών και στελεχών χωρίς να λαμβάνει τις απόψεις των πολιτών. 

Πώς είναι δυνατόν να έχει λοιπόν καταρτίσει το εν λόγω κίνημα ένα ολόκληρο εκτενές πολιτικό πρόγραμμα θέσεων και προτάσεων μέσα από κλειστές εσωκινηματικές ομάδες στο εσωτερικό του, τη στιγμή που όλο αυτό δε θα αποτελεί "δημοψηφισματική απόφαση" μιας εκτεταμένης λαϊκής βούλησης;

Το "ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΡΧΩΝ, ΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΜΩΝ" που προτείνει αυτή η ομάδα, αν προσέξουμε, αποτελεί έναν κοινοτικό πολιτικό οδηγό, μια θεμελιακή βάση πάνω στην οποία θα εκφράζονται θεσμικά πλέον οι πολίτες και όχι κάποια κυρίαρχη κλειστή ομάδα πολιτικών κινούμενη με καθαρά ατομικιστικά κριτήρια ή μέσα από αθέατες και υπόγειες μεθοδεύσεις. Ένα κοινοτικό αμεσοδημοκρατικό κίνημα ένα σκοπό πρέπει να έχει: τη δημιουργία δημοκρατικών θεσμών, αρχών και δομών που να καθιστούν κυρίαρχη την λαϊκή βούληση.

Ας συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το πολιτικό σύστημα που βιώνουμε "δημοκρατία" δεν είναι. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν πολιτικές, αλλά άτομα-πολιτικούς. Θα αντιτείνει κάποιος ότι τα κόμματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχουν συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα βάσει του οποίου οι πολίτες αποφαίνονται έμμεσα. Και επίσημα στο αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι δικαιολογημένη και θεσπισμένη η "ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ". Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα πολιτικά κόμματα στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχουν
νομιμοποιημένη τη δυνατότητα να αναθεωρούν κατά το δοκούν οποιαδήποτε προεκλογική θέση τους και να εφαρμόζουν πολιτικές που δεν έχουν αποφασίσει έμμεσα οι πολίτες που τα ψήφισαν. Αυτό αποτελεί κανόνα στην αντιπροσωπευτική "δημοκρατία" (ως αριστοκρατική ολιγαρχία θεωρείται στην ουσία). Σχεδόν πάντοτε στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ένα πολιτικό κόμμα (όχι κίνημα) αναθεωρεί το πρόγραμμά του κατά 70 ή 80% χωρίς να ερωτώνται οι πολίτες

Η "ΗΔΟΝΗ" ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΚΟΥΡΟ



ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

"Όταν ουν λέγωμεν τέλος υπάρχειν, ου τας των ασώτων ηδονάς και τας εν απολαύσει κειμένας λέγομεν, ως τινες αγνοούντες και ουχ ομολογούντες ή κακώς εκδεχόμενοι νομίζουσιν, αλλά το μήτε αλγείν κατά σώμα μήτε ταράττεσθαι κατά ψυχήν. Ου γαρ πότοι και κώμοι συνείροντες ουδ’ απολαύσεις παίδων και γυναικών ουδ΄ ιχθύων και των άλλων, όσα φέρει πολυτελής τράπεζα, τον ηδύν γεννά βίον, αλλά νήφων λογισμός και τας αιτίας εξερευνών πάσης αιρέσεως και φυγής και τας δόξας εξελαύνων, εξ ων πλείστος τας ψυχάς καταλαμβάνει θόρυβος.

Τούτων δε πάντων αρχή και το μέγιστον αγαθόν φρόνησις. Διο και φιλοσοφίας τιμιώτερον υπάρχει φρόνησις εξ ης αι λοιπαί πάσαι πεφύκασιν αρεταί, ως ουκ έστιν ηδέως ζην άνευ του φρονίμως και καλώς και δικαίως ουδέ φρονίμως και καλώς και δικαίως άνευ του ηδέως. Συμπεφύκασι γαρ αι αρεταί τω ζην ηδέως, και το ζην ηδέως τούτων εστίν αχώριστον."

ΑΠΟΔΟΣΗ:

[ Όταν λοιπόν υποστηρίζουμε ότι σκοπός είναι η ηδονή, δεν εννοούμε τις ηδονές των ασώτων και