ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΡΑΒΙΔΑ ΚΩΝ/ΝΟΥ - ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ (ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ)

Το πρόβλημα της αυτονομίας: Σοσιαλισμός και κοινοτισμός Σοσιαλισμός και κοινοτισμός
Το βιβλίο ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ περιλαμβάνει τις  επιμέρους ενότητες-βιβλία του Καραβίδα: Δημοκρατία και αυτοδιοίκησις εν Ελλάδι - Σοσιαλισμός και κοινοτισμός - Η τοπική αυτοδιοίκηση και ο ιδιότυπος Παρ ημίν οικονομικός ρεζιοναλισμός.


Ο  Κωνσταντίνος  Καραβίδας,  σε  αυτήν την  επιστολή-δοκίμιο  (Σοσιαλισμός και Κοινοτισμός, που αποτελεί μέρος του  πολυσέλιδου βιβλίου του "ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ" με εισαγωγή του Κώστα Βεργόπουλου) στον σοσιαλιστή  Νίκο  Γιαννιό,  αναλύει  οργανωτικές  και  δομικές  πλευρές  του  Ελληνικού  Κοινοτισμού και  τις  μεγάλες  διαφορές  του  από  τον καπιταλισμό  και  το σοσιαλισμό  τόσο  στην πρόσληψη  της  ατομικότητας  όσο  και  της  συλλογικότητας.


Εξηγεί  επιχειρηματολογώντας  για ποιο λόγο  ο  ελληνικός  χώρος  και  πολιτισμός, λόγω των γεωγραφικών του ιδιαιτεροτήτων,  μπορεί  να αναπτυχθεί  μόνο  με  τον κοινοτισμό. Ο  κοινοτισμός, κατά  τον Καραβίδα  ούτε   ιδεολογία  είναι,  ούτε  θεωρία  βγαλμένη  από  τα συρτάρια  κάποιων απομονωμένων  γραφειοκρατών,  ούτε  φαντασιακή  επινόηση  κάποιων φιλοσόφων-διανοουμένων  που  παραμυθολογούν  τους  πολίτες  αναγάγοντάς  την  σε εξιδανικευμένη  πολιτική  ιδεολογία  χειραγώγησης  των  λαών (πολιτική  πρακτική  που  χαρακτηρίζει  την νεωτερικότητα).

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ



Του  Χρήστου  Γιανναρά

Tο κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, όπως δεν έχει και το προλεταριάτο (καταπώς το όριζε ο Mαρξ). Kεφάλαιο και προλεταριάτο είναι έννοιες περιληπτικές συμφερόντων. Aνταγωνιζόμενων συμφερόντων, που γεννάνε «τάξεις» και «πάλη των τάξεων». Δεν έχουν πατρίδα, γιατί αποκλείουν εξ ορισμού την έννοια, την πραγματικότητα και τον στόχο της «κοινωνίας». Aγνοούν τόσο την «κοινωνίαν της χρείας» όσο και την «κοινωνία του αληθούς» – την κοινή πάλη για «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Kεφάλαιο και προλεταριάτο είναι έννοιες περιληπτικές συμφερόντων, και φορείς των συμφερόντων

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ Α

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

Εδαφολογία - Γεωοικονομία - Αστοχωρική  ανάπτυξη - Οργανική αγορά        


Ας  μιλήσουμε  ευθέως. Δεν αρκεί  σήμερα  να  κάνουμε  λόγο  μόνο  για άμεση δημοκρατία. Για  να πετύχει  μια  πραγματική  δημοκρατική  (αμεσοδημοκρατική)   μελλοντική  διακυβέρνηση  πρέπει  να κομίζει  πρακτικές  συγκεκριμένες  θέσεις  για  την οικονομία  και  τη σύνδεσή  της  με όλα  τα  κοινωνικά και πολιτικά πεδία  που  εμπλέκονται  με την καθημερινότητα  του  πολίτη. Η  δύσκολη  χρονική περίοδος  που διανύουμε  δεν  μας  αφήνει  περιθώρια  να επιδιδόμαστε   στην  πολιτικολογία  προσπαθώντας  να  εφευρίσκουμε  όμορφα  ανεδαφικά  θεωρητικά ευφυολογήματα  περί  δημοκρατίας  και να  χανόμαστε  στο  αχανές  πέλαγος   των  προβλημάτων  που  προκύπτουν διαρκώς  μέσα  στη δίνη  της κρίσης  που  σοβεί  και θα σοβεί  για  αρκετό  χρονικό διάστημα  για  την ελληνική κοινωνία. Ας  σκεφτούμε  ότι  η αντικατάσταση  του  ολιγαρχικά  παλιού  που  συντηρεί  στην εξουσία  ακόμα  το κατεστημένο  των  ελίτ, θα  έχει  νόημα  μόνο αν  αυτό που θα έρθει θα  έχει ποιότητα  και  ουσιαστικές  προτάσεις  και  λύσεις.       


Δεν  είναι  δυνατόν  σε μια  ή  δυο  σελίδες  να αναπτυχθεί  αναλυτικά  ολόκληρο  το  οικονομικό  προγραμματικό  πλαίσιο  του  κοινοτισμού  που θα μπορούσε  να  κομίζει  μια συνολική  ριζική 

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ



 Μερικοί άνθρωποι συγχέουν τις αποφάσεις με τα συμπεράσματα. Οι αποφάσεις δεν είναι
συμπεράσματα. Αποφασίζω σημαίνει ΠΡΟΤΙΜΩ. Συμπεραίνω σημαίνει ΚΑΝΩ
ΔΙΑΓΝΩΣΗ. Μια απόφαση είναι μια προτίμηση, ένα συμπέρασμα είναι μια διάγνωση.

Υπάρχουν τέσσερις διαφορές μεταξύ μιας «απόφασης» και ενός «συμπεράσματος».

1. «Αποφασίζω» σημαίνει ότι κάνω μια επιλογή από έναν αριθμό δυνατών επιλογών. Εάν
 υπάρχει μόνο μια επιλογή, δεν μπορούμε να επιλέξουμε και δεν υπάρχει τίποτα να  αποφασιστεί.
Επιλέγω σημαίνει προτιμώ.

Η προτίμηση προσδιορίζεται από μια προτεραιότητα. Έτσι, κάθε απόφαση  προσδιορίζεται
από μια προτεραιότητα. «Καταλήγω σε ένα συμπέρασμα» είναι κάτι  τελείως διαφορετικό. Υπάρχει
μόνον ένα σωστό συμπέρασμα και δεν μπορούμε να  επιλέξουμε με βάση προτεραιότητες. Πρέπει
 το συνάγουμε από τα δεδομένα,  με τη χρήση λογικής αιτιολόγησης και τεχνικής γνώσης.
Δεδομένα, αιτιολόγηση και γνώση –όχι προτεραιότητες– προσδιορίζουν ένα και μόνο σωστό
συμπέρασμα. Πρέπει να το αποδεχτούμε ακόμα κι αν προτιμούμε κάτι διαφορετικό.

2. Ένα συμπέρασμα μπορεί να είναι «σωστό» ή «λάθος» (3+3=5), αλλά όχι «Καλό» ή
«Κακό». Δεν υπάρχουν κακά συμπεράσματα, μόνο λανθασμένα. Μια απόφαση μπορεί να είναι
 «Καλή» ή «Κακή», αλλά όχι «σωστή» ή «λάθος». Δεν υπάρχουν λανθασμένες αποφάσεις, μόνο
ακές αποφάσεις.

3. Αυτοί και αυτές που λαμβάνουν αποφάσεις φέρουν την ευθύνη γι’ αυτό που θα  προκύψει,
αφού θα μπορούσαν να είχαν αποφασίσει διαφορετικά –με διαφορετική  προτεραιότητα– και να
 είχαν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Αυτοί που συμπεραίνουν  δεν έχουν ευθύνη για τα
αποτελέσματα. Δεν θα μπορούσαν να βγάλουν ένα διαφορετικό συμπέρασμα που να είναι σωστό.
Έχουν ευθύνη μόνο για την ορθότητα του συμπεράσματος, όχι για τα αποτελέσματά του.

4.Τα στοιχεία προσδιορίζουν τα συμπεράσματα, όχι τις αποφάσεις. Τα ίδια δεδομένα
αναγκάζουν διαφορετικούς ανθρώπους να βγάλουν το ίδιο συμπέρασμα, αλλά μπορεί να
παίρνουν διαφορετικές αποφάσεις σ’ αυτό λόγω των διαφορετικών προτεραιοτήτων τους.

Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΗΔΗ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ




Αν ο κοινοτισμός ήταν απλά μια θεωρητική σύλληψη της ιδέας του κοινού πολιτεύματος ή μια ανεδαφική ουτοπία, δε θα υπήρχε αυτή η ιστοσελίδα. 



Ο κοινοτισμός, όπως διακήρυττε και ο Καραβίδας, είναι πάνω από όλα βίωμα, πνευματική στάση, στάση πολιτισμού που μεταμορφώνει μια κοινωνία. Ο κοινοτισμός εκκινεί σαν πανανθρώπινη φιλοσοφία και συνολική στάση ζωής. Δεν αποτελεί μια επινόηση κάποιων που είχαν απλά έμπνευση και την έπλασαν για να την έχουν ως σημαία εντυπωσιασμού πέρα και πάνω από την εμπειρία. Ούτε αποτελεί κοινωνικό πείραμα. Ο κοινοτισμός είναι πρώτιστα εμπειρία και αποτελεί τη μόνη πολιτική σύλληψη που εμπλέκει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας και τις διαπλέκει με το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον.

Εμείς οι κοινοτιστές κάνουμε λόγο για μια δημοκρατική συλλογικότητα με διαστάσεις οικουμενικότητας. Μια οικουμενική συλλογικότητα που προάγει τον οικολογικό και πνευματικό

ΠΟΛΙΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ



Η έννοια  "πόλις" προέρχεται  από  το  αρχαίο  ρήμα "πέλω" (οι  υπέρμαχοι  της  ινδοευρωπαϊκής  θεωρίας  κάνουν λόγο  για  προέλευση  από  τον  τύπο  "pel"),  το οποίο σημαίνει  συναναστρέφομαι  γύρω από ένα άξονα. Από  την ίδια ρίζα  του ρήματος "πέλω" προέρχεται  και η λέξη  "πόλος",  που σημαίνει  κέντρο  έλξης, άξονας  γύρω  από τον οποίο στρέφεται κάτι.



Η  αρχαία  "πόλις"  αποτελούσε  το κέντρο  έλξης  των πολιτών,  τον πόλο έλξης,  μαγνήτιζε  με  τη λάμψη  της  τους πολίτες,  προκειμένου  να συναντηθούν, να συναναστραφούν  και να  κοινωνήσουν αρχικά μεταξύ τους  ιδέες, ανησυχίες. Στην ουσία  αυτό  που θα πετύχαιναν  ήταν  να μοιραστούν  μεταξύ  τους  τα  "κοινά", το απόθεμα  του  πλούτου  που προερχόταν  από  την παραγωγική  τους