ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ



Τόσο  ο  κρατισμός   και  οι  παραφυάδες  των  κρατικών επιχειρήσεων  όσο  και  η  ανεξέλεγκτη  γιγαντοποίηση  τεράστιων  ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων  δεν ευνοούν την ελεύθερη ξεδίπλωση  του δημιουργικού επιχειρηματικού πνεύματος των πολιτών.  Αυτό αφορά  περισσότερο την παλαίστρα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας  των  μικρών επιχειρήσεων  και του  συνεταιριστικού  κοινοτικού  τομέα παραγωγής υλικών αγαθών. 

 Πρέπει όμως να διακρίνουμε τρία καίρια ερωτήματα  για  τους  λόγους  ύπαρξης  του κράτους. Πρώτο: η ανάγκη να επιζητά μια μεγάλη μερίδα πολιτών τον περιορισμό του κράτους μήπως υποδηλώνει παράλληλα και μαρτυρεί τη δύναμη που έχει με τη νομιμοποίησή του να εσωκλείει τη

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Διαβάζοντας το σπουδαίο βιβλίο του Aki Orr για την άμεση δημοκρατία μπορούμε να κατανοήσουμε μέσα σε μόλις 58 σελίδες τα πάντα για την λειτουργία της πραγματικής δημοκρατίας. Σύμφωνα με το συγγραφέα "Δήμος" είναι οι άνθρωποι της κοινότητας. 

Δημοκρατία, λοιπόν, στην ουσιαστική της πρόσληψη είναι ο κοινοτισμός. Είναι η απόλυτη δύναμη που αποκτά ο πολίτης στον τόπο που εργάζεται, στον τόπο που ζει και συνεργάζεται με τους συμπολίτες του και βιώνει κάθε στιγμή της καθημερινότητάς του. Τα όρια της δράσης του πολίτη σοβούν μέσα στα όρια της δημοτικής του περιφέρειας, αστικής, αγροτικής,φυσικής. Η προδιάθεση για ανακάλυψη της πραγματικής πολιτικής αναδύεται στην κοινωνική σφαίρα από τη συμμετοχή στα κοινά και αυτή στη συνέχεια λαμβάνει τη μορφή πολιτικού οίστρου.

Η ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΗ ΑΡΕΤΑΪΚΗ ΗΘΙΚΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΔΙΚΑΙΪΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ

 

Αυτό που ενδιαφέρει τον Αριστοτέλη είναι η λεγόμενη Πολιτική Δικαιοσύνη, δηλαδή ουσιαστικά η οργάνωση της κοινωνίας με τέτοιον τρόπο ώστε τα άτομα που ζουν μέσα σε μια πόλη να μπορούν να συμβιώνουν ομαλά ως ελεύθεροι και ίσοι πολίτες. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να συνυπάρξουν χωρίς δικαιικούς θεσμούς. Το δίκαιο έχει ως βασικό σκοπό να διαχωρίζει τις δίκαιες από τις άδικες πράξεις. Τι σημαίνει όμως δίκαιος και άδικος, ποιο είναι το κριτήριο της διάκρισης;

Υπάρχει, λέει ο Αριστοτέλης, το φυσικό παγκόσμιο δίκαιο (το κοινό) και το συμβατικό, το θετικό δίκαιο (το γεγραμμένο). Έτσι, ενώ υπάρχουν μορφές διακυβέρνησης και δικαιικά συστήματα που διαφέρουν από τόπο σε τόπο και μεταβάλλονται διαχρονικά, υπάρχει ταυτόχρονα και το δίκαιο το

οποίο είναι φυσικό, ανεξάρτητο από την ανθρώπινη θέληση, παγκόσμιο και διαχρονικό. Είναι κοινό, διότι κοινή είναι η φύση των ανθρώπων, κοινές οι ανάγκες τους και οι στόχοι τους. 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ



Ο Δρ. Φιλ Μπαρτλ έχει δομήσει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο οργάνωσης πολιτικών κοινοτήτων (και όχι μόνο) μέσω εκπαιδευτικής διαδικασίας. Παραθέτει βασικές αρχές οργάνωσης για τον κοινοτισμό που μπορεί να αφορά ποικίλες εκδοχές κοινοτικών κινημάτων και γενικότερα συλλογικοτήτων. Γίνεται λόγος για διοίκηση και οργάνωση των κοινοτήτων με βάση τις αρχές της πραγματικής δημοκρατίας, της άμεσης δημοκρατίας.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ


Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΟΙΝΕΣ ΑΦΕΤΗΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ



Υπάρχουν  πολλοί  Έλληνες  δημοκράτες  που  πιστεύουν  ότι  η πραγματική  δημοκρατία  που προκρίνει  ως πρωταγωνιστές  τους  πολίτες  θα  εγκαθιδρυθεί  από  πολιτικά  κόμματα  ή  από κινήσεις  για  την αναθεώρηση  του συντάγματος. Πλανώνται.

Τα  πολιτικά δημοκρατικά  κόμματα  ή  οι  πολιτικές  κινήσεις  για  ένα νέο σύνταγμα  δεν  μπορούν  να αποτελέσουν  την  αφορμή για  την απαρχή  μιας  νέας  εκκίνησης  για  τη  δημοκρατία, παρά  μόνο  πολιτικό  μέρος  του  δημοκρατικού  συστήματος  που ήδη  θα έχει  διαμορφωθεί.

Θέλω  να βλέπω  θετικά  κάθε  προσπάθεια  για  πραγματική  αλλαγή  προς  το  δημοκρατικότερο. Έχω,  όμως,  την άποψη  ότι  για  να  επιτευχθεί  μια  αληθινή  δημοκρατική  αλλαγή  στην ελληνική  κοινωνία  απαιτείται  η  συγκρότηση  μιας  κρίσιμης  και  υπολογίσιμης  πολιτικής  μειοψηφίας  που

ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΕΡΩΣ 2, MODULATIO: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


Ἐγὼ τῷ ἀδελφιδῷ μου
καὶ ὁ ἀδελφιδός μου ἐμοὶ
ὁ ποιμαίνων ἐν κρίνοις.
ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ σημάδι ἀμοιβαιότητας ἀναδύεται ἡ ἀμετρία τῆς εὐφροσύνης. Γεννιέται ἡ πιὸ μεθυστικὴ γεύση πληρότητας τῆς ζωῆς. Εἶναι ὁ σύμπας κόσμος ποὺ προσφέρεται στὸ βλέμμα, στὸ χαμόγελο τοῦ Ἄλλου. Ἀποκαλυπτικὴ ἔκρηξη μεταμόρφωσης τοῦ βίου, κι ὁ Ἄλλος γίνεται τόπος αὐτῆς τῆς ἀποκάλυψης. Ὅλα ἔκπληξη κι ὅλα καινούργια. Ἀμοιβαιότητα στὸν ἔρωτα εἶναι ἡ πρωτόπλαστη αἴσθηση τὴν πρώτη μέρα τῆς δημιουργίας.

ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ, ΚΟΙΝΟΣ ΚΑΙ "SOCIAL"



Είναι  απαραίτητο  να  ξεκαθαρίσουμε  παρερμηνείες  και  αδόκιμες  γλωσσικές  νοηματικές  μεταφορές  που έλαβαν  χώρα  ανάμεσα  στην  αγγλική  και  την  ελληνική  γλώσσα,  προκειμένου  είτε η  αγγλική  γλώσσα  να  προσλάβει  και  να ενσωματώσει  στον  λεξιλογικό  της  εξοπλισμό  νοήματα  που  ήταν   ξένα  προς  την  αγγλοσαξονική  της παράδοση  και ιστορία  είτε  για  λόγους που έχουν να κάνουν με την  πολιτική  θεωρία  και  επιστήμη. Στην  ελληνική,  η  λέξη  ''κοινωνία''  προέρχεται  από  τη λέξη  ''κοινός''  που σημαίνει  αυτόν  ο οποίος  ανήκει  σε  όλους  και  κοινωνείται  χωρίς  όρους. Η  πρόσληψη  του όρου  ''κοινός'',  όσο  και  να ψάξουμε,  δεν απαντάται  στην  αγγλική  παρά  με  παράφραση,  όπως    public  ή  common, όροι  οι οποίοι  δεν μεταφέρουν  το  ακριβές  νόημα.  Η  λέξη  ''social''  προέρχεται  από τη λατινική  λέξη  ''societas'' που   σήμαινε

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ



Του  Μιχαλόπουλου  Αθανάσιου

Έλληνας Κοινοτιστής είναι αυτός που θέτει σε απόλυτη πρώτη προτεραιότητα  την θεσπισμένη  άσκηση  της εξουσίας  από τον πολίτη.

Έλληνας Κοινοτιστής είναι εκείνος που αντιτίθεται, στον ίδιο βαθμό, τόσο απέναντι στον κρατισμό που εμποδίζει και ακυρώνει την ελεύθερα σχεδιαζόμενη από τους πολίτες οικονομία-κοινωνία όσο και στην απουσία συνεκτικού αλληλέγγυου κοινοτικού δεσμού που εντείνει τις παντοίων ειδών ανισότητες (πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές).

Ένας τεράστιος κρατικός δημόσιος τομέας αποτελεί τροχοπέδη για την συγκρότηση μιας αληθινά δημοκρατικής κοινωνίας και μιας παραγωγικής οικονομίας, γιατί τον τελευταίο λόγο σε αυτόν τον έχει μια μικρή κάστα εξουσιαστών που δεν αφουγκράζεται τον αυθόρμητο ρυθμό της κοινωνίας πολιτών. Η πραγματική δημοκρατική κοινωνία που ονειρεύεται ο σύγχρονος Έλληνας Κοινοτιστής δεν αναπτύσσει ούτε τις τεράστιες ιδιωτικές επιχειρήσεις, γιατί αυτές απορροφούν χωρίς όρια τη ζωτικότητα του συνόλου της επιχειρηματικής δυναμικής της κοινότητας.

Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ "ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ" ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ



Ζούμε σε ένα πολιτισμό όπου η "άρνηση της παράδοσης" συνιστά μια πολύ αξιοσέβαστη πίστη. Η πίστη στον άνθρωπο χωρίς παράδοση είναι μάλιστα ένας από τους ακρογωνιαίους ιδεολογικούς λίθους του νεωτερικού πολιτισμού: υποτίθεται δηλαδή ότι ο άνθρωπος είναι άτομο, νοηματοδοτούμενος άμεσα ως  αποδεσμευμένος από κάθε παράδοση. Για τον νεωτερικό εκσυγχρονισμό η "παράδοση" αποτελεί τον επαχθέστατο νάρθηκα, τον οποίο κάθε λογικός

Ο ΙΔΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ



Ο Πλάτων διατύπωσε τη θεωρία των ιδεών. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή υπάρχουν δύο κόσμοι. Ο κόσμος των αισθητών όντων και ο κόσμος των αρχέτυπων ιδεών. Για να μπορέσει να συλλάβει κανείς, μας γράφει ο Πλάτων, το αληθινό νόημα της ζωής πρέπει να φιλοσοφήσει και να ακολουθήσει δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο είναι προϋπόθεση για την μεταφορά στο δεύτερο στάδιο. Πρώτα πρέπει να χαλιναγωγήσει το σώμα του με την εγκράτεια και να υπερβεί τον φαινομενικό απατηλό κόσμο όχι απορρίπτοντας τον, αλλά μεταμορφώνοντας τον στα μάτια του. Στο δεύτερο στάδιο πρέπει να συλλάβει τις αρχέτυπες ιδέες, τις αρχέγονες αιώνιες μορφές των ειδών με την διανοητική αφαίρεση κάθε έννοιας εμπειρικής ή αισθητής, που έχει σχέση δηλαδή με τον κόσμο της εμπειρίας και της ύλης. 

ΤΟΜΑΣ ΚΟΥΝ - Η ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ



ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΟΥΝ: 
Η ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ


Ο Τόμας Κουν, φυσικός και φιλόσοφος της επιστήμης, εδραίωσε σε νέες δομές την επιστήμη και το πώς αυτή εξελίσσεται. Η παραδοσιακή αντίληψη για την επιστήμη που θεωρούσε την νοησιαρχική επαγωγική μέθοδο ή την διαψευσιμότητα των θεωριών εργαλεία εξήγησης των ιστορικών δεδομένων είναι πλέον παρελθόν.



Ο Κουν εισάγει την έννοια του «παραδείγματος». Το κατά Κουν παράδειγμα αποτελείται από τις γενικές θεωρητικές παραδοχές, τους νόμους και τις τεχνικές εφαρμογής παραδοχών και νόμων που αναγνωρίζονται και υιοθετούνται από τα μέλη μιας συγκεκριμένης επιστημονικής κοινότητας. Το παράδειγμα είναι κάτι ευρύτερο από μια απλή θεωρία. Παράδειγμα θεωρείται ένα συνολικό αφήγημα για τον τρόπο που υπάρχει ο φυσικός κόσμος με πολλές προεκτάσεις βιολογικές σχετικές με τους ζώντες οργανισμούς. Παραδείγματα μπορούν να θεωρηθούν η αριστοτελική φυσική φιλοσοφία, η πτολεμαϊκή αστρονομία, η νευτώνεια μηχανική, ο κλασικός ηλεκτρομαγνητισμός κ.α.. 


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΥΣΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ



Αρκετές φορές έχει γίνει αναφορά για τον πρωτεύοντα ρόλο της μεταφυσικής στη ζωή μας, ως τον υπέρτατο κλάδο της φιλοσοφίας. Ίσως σε πολλούς είναι ακατανόητη ή περιττή η σύλληψη της έννοιας της μεταφυσικής. Επίσης, έχει γίνει λόγος πολλές φορές για τη σύνδεση της φυσικής πραγματικότητας και της μεταφυσικής. Όσο και να μας φαίνεται περίεργο η ανθρώπινη συνείδηση (προσοχή: δεν αναφερόμαστε στην ανθρώπινη πράξη ή παρέμβαση) επιδρά καταλυτικά στη διαμόρφωση του φυσικού κόσμου και τον επηρεάζει ουσιαστικά.


Αυτό δεν είναι μια υπόθεση ή εικασία που πήγασε ξαφνικά από κάποιον ανθρώπινο νου. Είναι τα τελευταία πορίσματα της κβαντικής φυσικής επιστήμης. Ο μεγάλος φυσικός Werner Karl Heisenberg είναι αυτός που το επιβεβαίωσε και με πείραμα.

Παρατηρήθηκε λοιπόν ότι τα ηλεκτρόνια που έχουν κυματική φύση και μορφή, όταν παρατηρούνται από ενεργούς ανιχνευτές που έχουν τοποθετήσει άνθρωποι ή γίνεται απόπειρα να παρατηρηθούν από τους ίδιους τους ανθρώπους, αλλάζουν υπαρκτική δομή και μεταβάλλονται, γίνονται δηλαδή

ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ



Αν θελήσει κανείς να κατανοήσει τα προτάγματα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ σε σχέση με τους παλιούς πολιτικούς όρους της νεωτερικότητας (αριστερά, κέντρο, δεξιά), θα συνειδητοποιήσει ότι στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται πάρα πολύ καλά η σωκρατική διαλεκτική, η οποία συνεχίστηκε σε ένα βαθμό και με τον Έγελο ( Χέγκελ ) με τις εξής εννοιολογικές εξισώσεις:

[Θέση, Αντίθεση, Σύνθεση]
Ποιότητα, Ποσότητα, Μέτρο
Τέχνη, Θρησκεία, Φιλοσοφία
Ανόργανο, Οργανικό, Πνευματικό
Κολλεκτιβισμός, ατομικισμός, Ελληνικός Κοινοτισμός

Σύμφωνα με την εγελιανή διαλεκτική, λοιπόν, αυτές οι τριάδες των νοητών φαινομένων, που μπορεί

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ



Στη νεωτερική περίοδο της ιστορίας που διανύει η ανθρωπότητα, δηλαδή την περίοδο μετά το διαφωτισμό κατέστη σαφής η προσπάθεια του ανθρώπου να καθυποτάξει τη φύση κυριαρχώντας πάνω της. Θεμελιακό εργαλείο του σε αυτήν την προσπάθεια ήταν ο δυτικός μηχανιστικός ορθολογισμός που λειτούργησε καταλυτικά στη σύγχυση του τι είναι πολιτισμός και τι φύση. Αυτό έγινε αρκετά σαφέστερο την εποχή του ύστερου καπιταλισμού με τον μεταμοντερνισμό να θεωρεί τη φύση και τον πολιτισμό σχεδόν ταυτόσημα πράγματα. Η ανάδυση του ψηφιακού τεχνολογικού

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ» ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΩΣ ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΕΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ



Πολλοί Έλληνες, οι περισσότεροι θεωρώ, όταν αναφέρονται στην φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων και τις θεότητές τους, αποπειρώνται να συγκρίνουν την αίσθηση του «ιερού» των παλιών Ελλήνων με την χριστιανική θεώρηση του «ιερού». Είναι τελείως διαφορετική η αντίληψη που είχαν οι αρχαίοι μας για την έννοια του «ιερού». Από την προϊστορική εποχή, την περίοδο του προφιλοσοφικού λογικού σταδίου της ανθρώπινης σκέψης και της κυριαρχίας των μυθικών αφηγήσεων, η λατρεία των θεοτήτων ήταν συνδεδεμένη με την φύση, κατά ένα θαυμαστό τρόπο. 

Οι θεότητες των Ελλήνων ήταν προσωποποιήσεις κάθε μορφής φυσικής ενέργειας και, μάλιστα, έτι περισσότερο της κοσμικής ενέργειας του σύμπαντος. Η γη και τα ουράνια σώματα θεωρούνταν

ΜΙΑ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ



Πολλοί προσπαθούν να ανιχνεύσουν και στη συνέχεια να περιγράψουν την ιστορική και πολιτική πραγματικότητα μέσα από τα μάτια ξένων θεωριών που όχι μόνο ξεθώριασαν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά απέτυχαν να συλλάβουν έστω και επιστημονικά την κρυμμένη πραγματικότητα, τον ρου της ιστορίας. Η συντριπτική πλειοψηφία των στοχαστών της δύσης είτε οικονομολόγοι και ιστορικοί είτε φιλόσοφοι και πολιτειολόγοι εμπνεύστηκαν από την αρχαία ελληνική γραμματεία και μυθολογία, για να εκπονήσουν πολλές από τις επιστημονικές διατριβές τους ή έργα τους για να αφηγηθούν με το δικό τους τρόπο την ανθρώπινη ιστορία.

Θα προσπαθήσω να γράψω με τα χέρια και το νου του Ομήρου και του Ησιόδου. Θα παρουσιάσω πώς, κατά τη γνώμη μου, διαγράφεται για αυτούς η εκτύλιξη του ιστορικού γίγνεσθαι.

Ξεκινώ με την αναφορά ότι οι αρχαίοι Έλληνες επιζητούσαν την ολοκληρωμένη συγκρότηση του

ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ



Ο  ελληνικός  κοινοτισμός,  ως  πολιτική  και  κοινωνική  συνθήκη  για μια  οργανωμένη  δημοκρατική  κοινωνία,  αποτέλεσε  πρώτα  από  όλα πολιτιστικό  και  φιλοσοφικό  ρεύμα. Για  να  κατανοήσουμε  την  καίρια  πολύπλευρη  λειτουργία  του  κοινοτισμού,  όπως  τον συνέλαβαν  οι  παλιοί  Έλληνες,  στον  ουσιαστικό  καθορισμό  της ταυτότητας  που  είχε  ο  αρχαίος  ελληνικός  πολιτισμός,  και γενικότερα,  η  ελληνική  φιλοσοφία,  είναι  απαραίτητο  να επισημανθεί  και  η  αισθητική  του  θεμελίωση  στην  κλασσική  τέχνη. 

Έτσι,  ένα  παράδειγμα  αισθητικής  εφαρμογής  του  κοινοτισμού αφορά  την  μεθοδική  καλλιτεχνική  σύλληψη  ενός  έργου  τέχνης. Ας αναφερθούμε  στο  άγαλμα  στην  κλασσική  περίοδο. Το  άγαλμα,  την περίοδο  αυτή,  ως  αποτέλεσμα  υψηλής  καλλιτεχνίας,  καλαισθησίας,  πέρα  από  τις  γεωμετρικές δομές  του,  δεν  αποτελεί  απόρροια  νατουραλιστικών  στοιχείων,  ούτε  μίμηση ενός  συγκεκριμένου  ανθρώπινου  όντος. Το  άγαλμα,  ( αγάλλω = χαίρομαι  σε  βαθμό  ύψιστης  τελείωσης  από  τη  θέαση  ενός καλλιτεχνήματος)  είναι  δημιούργημα  και  σύνθεση  πολλών φαινομενολογικών  όψεων  της  πραγματικότητας που αποδίδουν το νόημα του αιώνιου, του υπεραισθητού και του  νοητού στην ανθρώπινη διάνοια. Στο  εν  λόγω  έργο, αποτυπώνονται  από  τον  καλλιτέχνη  σε  όλα  του  τα  σημεία,  όχι προσωπικές  του  προσομοιώσεις  και  καταβολές , αλλά  με συνδυαστικό  τρόπο,  στοιχεία  από  μύθους  που κωδικοποιούν τον τρόπο που είναι φτιαγμένος ο συμπαντικός κόσμος και στην ουσία αποτελούν  ένα  συλλογικό  δημιούργημα  του  συνόλου  των κατ' αλήθεια πολιτών. Οι  μύθοι  είναι  μια  κοινή  προγονική  μας  κατάκτηση  που περιγράφουν  έναν  άλλο  κόσμο,  τον  κόσμο  των  μορφών  και  των αρχέτυπων  ''ειδών'',  των  ιδεών,  όπως  συλλαμβάνονται  όχι  από  ένα άτομο,  αλλά  από  την  σύνθεση  που  έχει  προκύψει  από  την ''κοινότητα''  όλων  των  προσωπικών  αναφορών,  οπτικών, παρεμβάσεων  και  πεποιθήσεων  των  φιλοσοφούντων ενεργών πολιτών.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - Ο ΚΑΤΑΓΩΓΙΚΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Όποιοι  συμπολίτες  μας  επιθυμούν να κατανοήσουν  το πραγματικό  νόημα  του  αρχαιοελληνικού βίου, ως μοναδικό  καταγωγικό  παράδειγμα  ύψιστου  κοινωνικού  τρόπου ζωής, ας  ακούσουν  το  λόγο  του Χρήστου  Γιανναρά  που περικλείει  θαυμαστά  στοιχεία  φιλοσοφικού  κοινοτισμού  περιγράφοντας  την έννοια  του  κοινού βίου  και  τη μεταφυσική  του  σύνδεση  με  το όντως υπαρκτό. Τι είναι  το όντως υπαρκτό;

Ο  προκείμενος  λόγος  του Χρήστου Γιανναρά  αποτελεί  μια  επιτομή  της  ελληνικής  αντίληψης  για  την πολιτική,  την τέχνη  και  τη φιλοσοφία  ως  ομόκεντρες  κοσμοσφαίρες  του ανθρώπινου βίου. Μέσα  στον μεστό  και  περίτεχνο  λόγο  του  συλλαμβάνεται  η  ελληνική  μεταφυσική  που  διακατέχει  τον κοινό  τρόπο  του βίου. Ο  Γιανναράς, ένας  από τους  σύγχρονους κοινοτιστές,  αναφέρεται  στην κοινωνία  της χρείας (κοινωνία  αναγκών)  και στην κοινωνία  του αληθούς (κοινωνία  με το  αληθινά  εμπειρικό, το  όντως  κοινωνείν). 

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ





Ιστορικά

Ο  Ελληνικός  Κοινοτισμός  είναι  η μεγάλη  πολιτική  δημοκρατική παράδοση  των Ελλήνων από τα  αρχαϊκά  ή  κλασσικά  χρόνια. Οι  παλιοί  Έλληνες, επειδή  λάτρευαν  τη  Γαία, τη φύση  που  τη θεωρούσαν ως  ζωντανό  θείο  οργανισμό  συνέδεαν  τα πάντα  με  τη  γη  και  την ποικίλη  ενασχόλησή  μαζί  της. Θεωρούσαν  ότι  κάθε δραστηριότητα  του ανθρώπου  έπρεπε  να είναι  εναρμονισμένη  και  σύμφωνη  με τη φύση  και  το περιβάλλον,  φυσικό  ή  γεωργικό.

Έτσι, αυτός  ο  υπεύθυνος  οικολογικής  και  μεταφυσικής  εμπνεύσεως  βίος,  τον οποίο  είχαν υιοθετήσει, καθιστούσε  αναγκαία  τη συγκρότηση  κοινωνιών  στις  οποίες  θα έπρεπε  να πρυτανεύει  το  κοινό καλό, το κοινό αγαθό. Δομούσαν  λοιπόν  πολιτείες,  πολιτικές  κοινότητες  στις οποίες  οι αποφάσεις,  για  τα ζητήματα  που αφορούσαν  τις σχέσεις  μεταξύ τους, παίρνονταν  συλλογικά. Γιατί έπρεπε  όμως  συλλογικά;  Πίστευαν πώς  μόνο  έτσι  θα  εκπλήρωναν  στο ακέραιο  την υπηρεσία  τους  και  το σεβασμό  τους  προς  τη  Γαία, η οποία  θα  τους  εξασφάλιζε, σύμφωνα  με  το  κοσμοσύστημα  των  μοιρών, με  τον  τρόπο  του βίου  τους  επάρκεια αγαθών,