ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ


Όσοι  πραγματικά  θέλουν  να  κατανοήσουν  συνοπτικά  τη  φιλοσοφία  του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ας  ακούσουν  προσεκτικά  το  φιλοσοφικό λόγο  του Χρήστου  Γιανναρά. Ο  ελληνικός  κοινοτισμός  δεν αποτελεί  μόνο μια πολιτική  παράδοση, αλλά  περισσότερο  μια  πολιτιστική παράδοση  αιώνων  του  ελληνικού στοιχείου. Είναι  ένας  τρόπος  του βίου, μια καθολική  φιλοσοφία  ζωής.

Στην  ιστορία  των πολιτισμών  έχουμε  συλλάβει  τρία  είδη  πολιτισμών  ως  προς  την ποιότητα  πρόσληψης  του βαθμού  ατομικής  και συνάμα  συλλογικής  ελευθερίας  των ανθρώπινων  κοινωνιών. Συναντήσαμε  τους  ΚΟΛΕΚΤΙΒΙΣΤΙΚΟΥΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ (κοινωνίες  δούλων  με εξαφάνιση  κάθε είδους ελευθεριών), τους  ΑΤΟΜΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ  που  θεοποιούν  το άτομο  και  υπηρετούν  μόνο  την  απόλαυση  και  την  ιδιωτεία  που  γεννώνται   από  την αποκοπή  του ατόμου  από  κάθε  μορφή  συλλογικοτήτων  και  τους  ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥΣ  ΚΟΙΝΩΝΙΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ  της  αρχαίας  κλασσικής  Ελλάδας  και  της  ελληνορωμαϊκής  περιόδου (Βυζάντιο). 


[ Λίγοι, πολύ  λίγοι  γνωρίζουν  ότι  κατά  την περίοδο  του Βυζαντίου  είχαμε  δύο  επίπεδα εξουσίας:

 α. αυτό  που γνωρίζουμε  από τα σχολικά  βιβλία, το δεσποτικό, μοναρχικό  από πάνω (αυτοκράτορες) που  λειτούργησε  ενοποιητικά  για  μια  νεοελληνιστική  οικουμένη, προκειμένου περισσότερο  να  περιφρουρηθεί  αμυντικά  ένα  μωσαϊκό  μεσογειακών  λαών  με  ελληνιστικές  ρίζες, κοινά  ήθη και έθιμα  και  λιγότερο  να  κυβερνηθεί  πολιτικά  στη μικρή  κλίμακα  στο εσωτερικό  των πόλεων και των κοινοτήτων.]


 β.  αυτό  που αγνοούν  πολλοί  σήμερα  και  δε  μας  το διδάσκουν  στα  σχολεία, το κοινοτικό  από κάτω. Μέσα  στις  κοινότητες  την περίοδο  αυτή  πραγματοποιούνται  κοινοτικές  συνελεύσεις  στον περίγυρο της εκκλησίας  ή  στις  πλατείες. Οι  βυζαντινοί  πολίτες  αποφάσιζαν  όλοι μαζί  ζητήματα  της  καθημερινότητας  συνυπάρχοντας  αρμονικά  κατά  έναν  περίεργο τρόπο, ως  μια  άλλη  οργανική συνέχεια  του  αρχαιοελληνικού βίου. Οι  Έλληνες  συνέχισαν  να οργανώνονται  κατά  κοινότητες  με συνελεύσεις  μέχρι  και το 1833, άσχετα  με  την  μεταφυσική-θρησκευτική  προτίμηση  που  επέλεγαν  κάθε  φορά (εθνική  ή  χριστιανική θρησκεία). ] 


Ο  ελληνικός  κοινοτισμός  αποτελεί  το  κοινωνιοκεντρικό  παράδειγμα  οργάνωσης  και  διοίκησης μιας  κοινωνίας. Στον  ελληνικό  τρόπο  του βίου  ύψιστης  προτεραιότητας  ανάγκη  είναι  η  βίωση  της κοινωνίας  του αληθούς  μέσω  της   κοινωνίας  σχέσεων προσώπων. Οι  Έλληνες  πάνω από όλα  έθεταν  το αληθές,  το  καθολικό  νόημα  που πηγάζει  από  τη λογικότητα  των σχέσεων  που  διακρίνουν  τη  δομή  και  την  υπαρκτικότητα,  παντοίω  τω  τρόπω,  του κόσμου. Ο  άνθρωπος  της  κοινωνίας  του αληθούς (ελληνικός  κοινοτισμός)  βιώνει  τη χαρά  της  συνύπαρξης  με  τους  συμπολίτες  του, επειδή  οι θεσμοί  και  ο δημόσιος  χαρακτήρας  της  κοινοτικής  πολιτείας  θέτουν  στο κέντρο  των  προταγμάτων  τους  τον φιλοσοφικό  ανθρωπισμό  της  συντροφικότητας.

Αντίθετα,  ο  νεωτερικός  ατομοκεντρικός  πολιτισμός  της  δύσης  ακυρώνει  κάθε  ουσιαστική  οργάνωση  μιας κοινωνίας  με βάση  τη δημοκρατία (άμεση δημοκρατία)  και  θεμελιώνει  στις  βάσεις  του  την  ευδαιμονία  του ατόμου  ως  αυτοσκοπό. Το  υλικό  άτομο  θεοποιείται  και αυτονομείται  σε τέτοιο βαθμό  που  εξοβελίζει  κάθε μορφή  μεταφυσικής  του αληθούς  και  προσλαμβάνει  ως  ιδανικό  τον  χορτασμό  των αισθήσεων  καθιστώντας  ως  ψευδώς  αληθινό  τον κόσμο  των  φαινομένων  και όχι  τον κόσμο  της ουσίας  που  αναδύεται  από  την  ποιότητα  των ανθρώπινων σχέσεων.    

Η  ανωτερότητα  της  ποιότητας  της  κοινοτικής  πραγματικά  δημοκρατικής  πολιτείας  διαφαίνεται  περισσότερο  (για όσους  θέλουν να ψάξουν) στον  τρόπο  που αναπτύσσονται  σε  αυτήν  οι τέχνες  και οι επιστήμες. "Δημιουργώ"  σημαίνει  κατασκευάζω  για  τον  δήμο  μαζί  με τον  δήμο, με  το λαό  για  το λαό, για  όλους  τους πολίτες  με όλους  τους  πολίτες.

Στο  σημερινό  κόσμο  πολύ λίγες  φορές  μπορούμε  να συνειδητοποιήσουμε  τη  ύψιστη  χαρά  που μπορεί  να νιώσει  ένας  άνθρωπος  όταν συνδημιουργήσει  ένα  συλλογικό έργο  για  αυτόν και τους  συνανθρώπους  του.    



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια