ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΑΣ


Εμείς  οι λίγοι  απλοί  πολίτες,  που  συναθροιζόμαστε  σε  τούτο  το διαδικτυακό  στέκι,  αγαπάμε  πάνω από όλα  τη  δυνατότητα  να  κοινωνούμε  μεταξύ  μας  όλες  εκείνες  τις  ιδέες  και  τις  εμπειρίες  που  μας  φέρνουν  πιο κοντά  και μας  προσφέρουν  αληθινή  χαρά. Αγαπάμε  τούτον  τον τόπο  και  τον  σπάνιο  ηλιόλουστο  γαλανό  ουρανό  που  φωτίζει  κάθε ακρογιαλιά, ραχούλα  και  γωνιά  της  πατρίδας  μας. Η  "ελληνικότητα",  ο  κοινός  τρόπος  του βίου  που πρεσβεύουμε,  δεν αποτελεί  σε  καμιά  περίπτωση  μια  φορκλορική  και  επιφανειακή  εμμονή  που εδραιώνεται  πάνω σε  εθνικιστικά  παραληρήματα  και ανούσιες  κραυγές. Ο  κοινός  τρόπος  του βίου  που επιζητούμε  είναι πάνω από όλα  οικουμενικός  και  ανθρωπιστικός, αγκαλιάζει  κάθε  πολίτη  του κόσμου.

Η  αίσθηση  κοινότητας  που  σοβεί  κάθε  φορά  μέσα  στο  νου και τις καρδιές  μας λειτουργεί

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

















Α. Ο  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΩΣ 

ΟΡΓΑΝΙΚΗ  ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  & ΗΘΙΚΗ  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Πυρ και Γαία

Η αρχέγονη αιτία πάνω στην οποία στηρίχθηκε το πολιτικό οικοδόμημα του ελληνικού πολιτικού δημοκρατικού κοινοτικού βίου είναι «ο βράχος», το σύνολο των ορέων που συναρμολογούν το γραικικό τοπίο μέσα στο οποίο δαμάστηκε η ασίγαστη φλόγα της πύρινης καρδιάς των Ελλήνων μέσα στο διάβα των αιώνων.
Τα υψώματα των βουνών που περιλούζονται από τον αιθέρα των ηλιόλουστων ουρανών και τα πολυδαίδαλα βραχώδη ακρογιάλια, που κεντούν το μήκος των ακτογραμμών, είναι οι γεωμορφολογικοί άξονες γύρω από τους οποίους έγειραν και σμιλεύτηκαν τα κύματα της ανθρώπινης θέλησης γευόμενα τον ηδονικό άρτο του κοινού βιώματος.

Πόλις και Φύση

Ο Ελληνικός κοινοτισμός αποτελεί τη σύγχρονη πολιτική και πολιτιστική φιλοσοφία των Ελλήνων.
Το πολιτικό του πρόταγμα, αμεσοδημοκρατικής θεώρησης, κομίζει την συγκρότηση πολιτικών και κοινωνικών θεσμών που θεμελιώνουν στην εμπειρία του κοινού βίου την πολιτική κοινότητα σχέσεων προσώπων και τον οικολογικό και πνευματικό ανθρωπισμό ως οικουμενική συλλογικότητα.

Βίος και Αρετή

Το θεμελιακό πολιτικό πλαίσιο συγκρότησης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ αντικατοπτρίζεται στην εξής ιδέα :



« Η πολιτική κοινότητα αποτελεί ένα οργανικό σύνολο, δηλαδή όχι ένα απλό άθροισμα ανθρώπων ή ατόμων αλλά ένα είδος ζωντανού σώματος, στο οποίο στο σύνολό του διακρίνονται υπερβατικές ιδιότητες (η καθολική ζωή, το όντως νόημα) τις οποίες δεν κατέχουν τα ξεχωριστά μέρη του.
Όπως ένα δάκτυλο δεν έχει ζωή αποκομμένο από το σώμα, έτσι και το άτομο που ιδιωτεύει δεν έχει νόημα χωρίς την πολιτική κοινότητα.
Η πολιτική κοινότητα στη σύστασή της έχει διυποκειμενική συγκρότηση, δηλαδή εδραιώνεται από τα κάτω, από ελεύθερους πολίτες».


Β.
Η  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ  ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ:


ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ



Σύνδεση της Φιλοσοφίας, της Τέχνης και της  Επιστήμης με την θεσμική οργάνωση της κοινωνίας 


ΚΥΚΛΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ  ΑΞΙΩΝ


Πρόσωπο - Κοινότητα - Πολλαπλά  κέντρα  εξουσίας - Εδαφολογία

Οικολογία - Αστοχωρική  ανάπτυξη - Οργανική  αγορά
Γεωοικονομία

ΠΟΛΙΤΙΚΑ  ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ  

Κοινοτισμός-δημοτισμός, "άμεση"  δημοκρατία, οικολογία, ανθρωπισμός, οργανικότητα, πολιτική αυτονομία, λαϊκή πρωτοβουλία  πολιτών, ευρέα  δημοψηφίσματα  και  συνελεύσεις  παντοίων ειδών, περιφερειακότητα


ΠΟΛΙΤΙΚΟ  ΣΤΙΓΜΑ



Ο  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ  υπερβαίνει  τις  νεωτερικές  πολιτικές  τοποθετήσεις  της  αριστεράς, του κέντρου  και της  δεξιάς, καθώς  και  τις  νεωτερικές  ιδεολογίες  του σοσιαλισμού, του φιλελευθερισμού  και των ποικίλων εκδοχών  τους.  Ούτε  συντηρητισμός  ούτε  προοδευτισμός.


Ο σύγχρονος  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ  αποτελεί  όχι  μόνο  ένα  φιλοσοφικό  και πολιτιστικό  ρεύμα  ανακαίνισης  μιας  κοινωνίας, αλλά  και την αληθινή  δημοκρατική  ελληνική πολιτική πρόταση  ως  ένα  εννοιολογικό  πλαίσιο  οργανωτικών  και  διοικητικών αρχών,  δομών και θεσμών  για  την εφαρμογή  της  άμεσης δημοκρατίας  που  στόχο  έχει  την αφύπνιση  και εδραίωση  της ελληνικότητας  ως  συλλογικότητας  στη  σύγχρονη εποχή  επιζητώντας  τη  διαρκή  ενεργή  παρουσία  και  συμμετοχή  του πολίτη  στα κοινά.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ αποτελεί  ένα  αρεταϊκό  πολιτικό σύστημα  άμεσης  δημοκρατίας  βγαλμένο  μέσα  από  τα σπλάχνα  των προγονικών  ιδανικών και αξιών.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ

Ο πραγματικός δημοκρατικός κοινοτισμός είναι υπερβατική πολιτική πρόταση σε σχέση με τα νεωτερικά προτάγματα των ιδεολογιών. Αυτό δεν διαφαίνεται μόνο στις πολιτικές διαδικασίες και τους θεσμούς που τον θεμελιώνουν ως αμεσοδημοκρατικό πρόταγμα, αλλά και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την οικονομία.


Επειδή πολλοί συμπολίτες μας συγχέουν τον κοινοτισμό με κολεκτιβιστικές θεωρήσεις που προάγουν μια κλειστή κοινωνία, είναι ανάγκη να καταστεί σαφής ο τρόπος που προσλαμβάνει την οικονομία μιας χώρας, μιας περιφέρειας ή ενός δήμου.



Ο ελληνικός κοινοτισμός  είναι μια μεταφιλελεύθερη, μετασοσιαλιστική πρόταση για την κοινωνία. Δεν συγκροτείται ως πρόταγμα λαμβάνοντας στάση αντιτιθέμενη με τις ιδεολογίες του φιλελευθερισμού ή του σοσιαλισμού, αλλά στάση πολιτικής υπέρβασης των ορίων σύλληψης των αφηγήσεών τους. Ο κοινοτισμός δεν έρχεται κατ΄ευθείαν από το προνεωτερικό παρελθόν αψηφώντας τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές συνθήκες των σύγχρονων κοινωνιών, αλλά προσδιορίζει την σύγχρονη ταυτότητά του πάντοτε σε σχέση με το διαχρονικό συγχρωτισμό των πνευματικών, ατομικών και κοινωνικών αναγκών της ανθρώπινης φύσης στο πλαίσιο της μετανεωτερικότητας.



Ο σύγχρονος ελληνικός κοινοτισμός προωθεί την ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (κοινοτικοποίηση κοινωφελών μέσων παραγωγής, δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών). Συλλαμβάνει μια υπερβατική θεώρηση της οικονομίας και μπορεί να συνδυαστεί άψογα είτε με μια "ελεύθερη" κατά δήμο οικονομία με αντισταθμιστικά πλαίσια εξισορρόπησης είτε με μια μεικτή οικονομία με ευέλικτα τοπικά δίκτυα διαφοροποίησης. Εξαφανίζει τις στρεβλώσεις ανισοκατανομής που προκαλεί το ασύδοτο μοντέλο του οικονομικού φιλελευθερισμού και προσδίδει δυναμική ανάπτυξης στη στατικότητα και τον μαρασμό που επιφέρουν ο έντονος παρεμβατισμός και η δύσκαμπτη κρατική οικονομία. 


Τι  είδους  πολιτεία  προωθεί  ο  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ:

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ  ΚΑΙ  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ  ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ
ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ
ΠΟΛΙΤΕΙΑ  ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ  ΣΧΕΣΕΩΝ



Κάθε  δήμος  και  περιφέρεια  αποκτούν  πολιτειακή  οργάνωση (ολοκληρωμένη κοινότητα), κομίζοντας  θεσμούς  σαν να  είναι μικρά  κράτη  με πολλές  εξουσίες  και  αναβαθμισμένες  δομές. Μέσα  σε  κάθε δήμο  οι πολίτες  θα  ψηφίζουν  αποφασίζοντας  τα πάντα. Θα  παίρνουν  αποφάσεις  για το ύψος  της  φορολογίας, τη δομή  που  θα επιθυμούν να έχει  το  εκπαιδευτικό  σύστημα  του δήμου τους, τη μορφή  που θα έχει  η εμπορική, επιχειρηματική  και  αγροτική  παραγωγική  δομή  του τόπου τους. Οι  δημοτικοί, περιφερειακοί  και εθνικοί  προϋπολογισμοί  θα  διαμορφώνονται  και θα  εγκρίνονται  από  τους πολίτες  μέσα  από  τακτικά-ευρέα  δημοψηφίσματα  σε  θεσμοθετημένα  τακτά  χρονικά διαστήματα. 

Για  να επιτευχθεί  στην πράξη  η ενεργή  συμμετοχή  του πολίτη  στα  κοινά, είναι  ανάγκη  να  καθιερωθούν  θεσμικά  τα  δημοψηφίσματα  και  οι συνελεύσεις (λαϊκές  και  κοινοτικές) ως τρόπος  πολιτειακής  διακυβέρνησης  δήμων, περιφερειών  και κεντρικού  κράτους.


Τα δημοψηφίσματα στον ελληνικό κοινοτισμό έχουν καθολικότητα και όχι αποσπασματικότητα, δηλαδή δεν συλλαμβάνουν ένα υποσύνολο του σώματος των πολιτών μιας πολιτειακής κοινότητας, όπως μια τάξης ή συντεχνίας επαγγελματιών, αλλά το σύνολο του πολιτικού σώματος μιας πολιτειακής κοινότητας (χωριό, δήμος, περιφέρεια, κράτος). Οποιαδήποτε  απόπειρα  αντικατάστασης  των  δημοψηφισμάτων  και των συνελεύσεων,  που  αποτελούν  θεμελιακοί θεσμοί  έκφρασης  της  λαϊκής  βούλησης, με  δημοσκοπικές  ή  κλειστής τεχνικής  λογικής  μεθόδους  διερεύνησης  της  λαϊκής  θέλησης  ακυρώνει  το πραγματικό  ουσιαστικό διακύβευμα  για  την  εγκαθίδρυση  της  αληθινής  δημοκρατίας, γιατί  έτσι  και  θεσμοθετείται  η  ανενεργή  μη  βιωματική  συμμετοχή των  πολιτών  στη διαμόρφωση  της  πολιτικής, αλλά  και  υπεισέρχονται  μορφές  επικοινωνιακών  ή  μη  συστημάτων που μεσολαβούν,  προκειμένου  να  αποτυπωθεί  η λαϊκή βούληση,   ενδυναμώνοντας  έτσι   πολιτικούς  μηχανισμούς  που  προκαθορίζουν  τους  όρους  των  ζητημάτων  που τίθενται  και  επομένως  δεν  αποτυπώνουν  αληθώς  τις  αποφάσεις  των πολιτών. 


Στο  πολιτικό πρόταγμα  του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ περιλαμβάνονται  και η κλήρωση  που προκρίνει  την πολιτική ισότητα  και  τη διαφάνεια, αλλά  και η εκλογή  που προκρίνει  την ανάδυση  των άξιων  ή ικανών  σε  νευραλγικές  θέσεις  που καθιστούν  περισσότερο  ποιοτική  και ορθολογική  τη λειτουργία  του δημοκρατικού πολιτεύματος. 



      
Απεικόνιση του  ανθρωποδέντρου του 
Ελληνικού Κοινοτισμού ως το εικαστικό 
σκήνωμα του πολιτικού κοινωνικού όντος.


Στον  ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ  οι  πολίτες  κυβερνούν..........   

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΤΙΣΜΟΥ


Χρήστου  Γιανναρά  (ορθός  λόγος  και κοινωνική  πρακτική)

[…] ὁ θεσμὸς τῶν κοινοτήτων, ἡ δυνατότητα αὐτοδιοίκησης καὶ ὀργάνωσης τῆς παραγωγῆς μὲ τὴ συμμετοχὴ ὅλων τῶν ἐνηλίκων μελῶν τῆς κοινωνικῆς ὁμάδας στὴ λήψη τῶν ἀποφάσεων καὶ μὲ λογοδοσία τῶν ἐκλεγμένων ἐκτελεστῶν καὶ διαχειριστῶν τῆς λαϊκῆς ἐντολῆς στὴν ὁλομέλεια τῆς κοινότητας, εἶναι ὁ ζητούμενος στόχος τῶν θεσμικῶν ἐπιδιώξεων (καὶ ταυτόχρονα μέτρο ἢ κριτήριο) μιᾶς πολιτικῆς ποὺ θέλει νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἀποφατικὴ (ὅπως ἐδῶ ὀνομάζουμε) ἐκδοχὴ τῆς ἐλευθερίας.

[…] Ἡ ἐπανάσταση εἶναι ἡ ἔσχατη δυνατότητα δημιουργικῶν ἀναμορφώσεων τοῦ κοινωνικοῦ βίου, δυνατότητα «ἔκρηξης» τῆς συλλογικῆς φαντασίας καὶ δημιουργικότητας, ὅταν ἔχουν ἐξαντληθεῖ ὅλες οἱ μεθοδεύσεις τῶν διεκδικήσεων καὶ κάθε προγραμματισμὸς τῶν ἀπαιτήσεων. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι τουλάχιστον ἀντιφατικὸ νὰ δεσμεύουμε καὶ τὴν ἐπαναστατικὴ δυναμικὴ σὲ ὀρθολογικὸ ἔλεγχο καὶ προκαθορισμένες μορφὲς ἐξέγερσης, νὰ θέλουμε νὰ ὑποτάξουμε τὴ δημιουργικὴ ἀπροσδιοριστία τῆς ἐπαναστατικῆς ἔκρηξης σὲ μιὰν a priori μεθοδολογία καὶ πρακτική.

Η "ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ" ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ........


Του  Χαράλαμπου  Παπαστάθη (Η  κοινοτική  οργάνωση  στη νεότερη και σύγχρονη Μακεδονία) 

......[ Ὁ κοινοτισμὸς στὴ Μακεδονία κατὰ τὴν τουρκοκρατία ἦταν ἄμεσα συνδεδεμένος μὲ τὴν Ἐκκλησία. […] Ἡ Ἐκκλησία ἦταν πλέον «ἐθναρχοῦσα»· θρησκευτικὴ καί, παράλληλα, πολιτικὴ κεφαλὴ τῶν ὑπόδουλῶν χριστιανῶν. […] Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς διάφορες ἀπόψεις ποὺ ἔχουν διατυπωθεῖ σχετικὰ μὲ τὴν καταγωγὴ τοῦ κοινοτισμοῦ στὴ Μακεδονία, γεγονὸς εἶναι ὅτι κοινοτικοὶ θεσμοὶ ἴσχυαν καὶ λειτουργοῦσαν πρὶν ἀπὸ τὶς ἀρχικὲς εἰσβολὲς τῶν Ὀθωμανῶν. […] Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν πεντακοσίων ἐτῶν τῆς τουρκοκρατίας, χάρη στὸν κοινοτισμὸ λειτούργησαν στὴ Μακεδονία οἱ παραδοσιακοὶ συλλογικοὶ καὶ τοπικοὶ θεσμοί, διατηρήθηκε σὲ ἀνεκτὸ ἐπίπεδο ἡ αὐτάρκεια τοῦ βίου τῶν χριστιανῶν καὶ προωθήθηκαν οἱ ἀναγκαῖες διεργασίες στὸ πολιτιστικό, κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ πεδίο. Ἔτσι τὸ Ὀρθόδοξο Κοινὸ ἐπιβίωσε καὶ ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα ἀναπτύχθηκε σὲ βαθμὸ ποὺ ἐπέτρεψε τὴν ἐκδήλωση ἐνδογενῶν κεντρόφυγων τάσεων κατὰ τὴ διαδικασία τῶν ἐθνικῶν διαφοροποιήσεων τοῦ 19ου αἰώνα.
[…] Ὑπῆρχε, ὅμως, στὴ Μακεδονία καὶ μιὰ μοναδικὴ συντεχνία λαϊκῆς βάσης μὲ συμμετοχὴ πολλῶν πολισμάτων. Στὰ Σιδηροκαύσια τῆς Χαλκιδικῆς κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ 18ου αἰώνα, τὴ θέση τῶν

Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ



Του  Χρήστου  Γιανναρά  (σχεδίασμα  εισαγωγής  στη φιλοσοφία)

[…] Ἡ ἀρχαιοελληνικὴ πόλη θεωρήθηκε (ἀπὸ τὴν ἀναγεννησιακὴ Δύση καὶ ἀργότερα) σὰν πρότυπο τῆς «δημοκρατικῆς» πολιτείας, πρότυπο ὅμως ἀπογυμνωμένο ἀπὸ τὶς θεμελιώδεις προϋποθέσεις του: τὴν ἐνεργητικὴ συμβολὴ τοῦ κάθε πολίτη στὴν πραγματοποίηση τῆς ζωῆς ὡς κοσμικῆς ἁρμονίας, τὴν ταύτιση τοῦ κοινωνεῖν μὲ τὸ ἀληθεύειν, ταύτιση τοῦ ἀγαθοῦ μὲ τὸ κατόρθωμα τῶν πολιτῶν νὰ πραγματοποιοῦν τὸν ἰδεατὸ λόγο τῆς δικαιοσύνης καὶ εὐταξίας τοῦ «κόσμου». 

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ ΣΤΗΝ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ: "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ"

Ο  Ντοστογιέβσκι  είχε  κατανοήσει πλήρως  το  συγκεντρωτικό-καταπιεστικό  πρόταγμα  του  δυτικού  σοσιαλισμού  που  κινούνταν  στο άρμα  του νεωτερικού καπιταλισμού. Έτσι,  σε  αυτό  το απόσπασμα  αναφέρεται  σε  κάθε  αποτυχημένο  εγχείρημα   για  πραγματική κοινωνία  είτε  από  τους  σοσιαλιστές  είτε από τους  νεωτερικούς  καπιταλιστές. Είναι  τελείως  διαφορετικά πράγματα  η  δυτική  απόπειρα  για  κοινωνία  (με  ελευθερία  και ισότητα ) με μηχανιστικούς  όρους  και  άλλο  η απόπειρα  για  αδελφότητα (κοινότητες  σχέσεων αγάπης  και συνεργατισμού).

Απόσπασμα  από Χειμωνιάτικες σημειώσεις γιὰ καλοκαιρινὲς ἐντυπώσεις, του Φιοντόρ  Ντοστογιέβσκι:

......[ Τὸ μεγάλο ὅμως πρόβλημα εἶναι ἡ Ἀδελφότητα. Τὸ δυσκολότερο. Ἀποτελεῖ πέτρα σκανδάλου μέχρι σήμερα στὴ Δύση. Ὁ δυτικὸς ἑρμηνεύει τὴν ἀδελφότητα ὡς τὴν κινητήρια δύναμη ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας. Ἀλλὰ δὲν τὴν ἔχει. Παρ’ ὅλα αὐτά, ὁ δυτικός, ὁ σοσιαλιστὴς ἀποφασίζει νὰ δημιουργήσει ἀδελφότητα μὲ ὁποιοδήποτε τίμημα. Τὸ ἐρώτημα ποὺ παραμένει εἶναι ἂν ἡ ἀδελφότητα μπορεῖ νὰ φτιαχτεῖ. Γιατὶ ἡ Δύση καὶ ἰδιαίτερα ἡ Γαλλία ἔχει ἀναπτύξει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὸ ἀτομικὸ στοιχεῖο, τὴν ἀτομικότητα, τὸν ἰδιώτη, τὴν προστασία τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, τὸ ἐγώ. Τὸ ἄτομο ἀποτελεῖ ἐκεῖ μεγάλη ἀξία. Αὐτὸ ὅμως εἶναι καὶ τὸ πρόβλημα: πῶς μπορεῖ νὰ δημιουργηθεῖ ἀδελφότητα, ὅταν ὁ καθένας ὑπεραμύνεται τοῦ ἐγώ του; Χρειάζεται μᾶλλον ἡ ἀντίστροφη κίνηση. Τὸ ἄτομο, τὸ ἐγώ, νὰ θυσιαστεῖ χάριν τῆς ἀδελφότητας. Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος στὴ Δύση δὲν ξέρει ἀπὸ τέτοια πράγματα.


ὁ σαλὸς Ντομένικο τοῦ Ταρκόφσκι
Νομίζω πὼς μόνο ἡ ἑκούσια, ἐντελῶς ἐνσυνείδητη καὶ ἀπὸ κανένα ἀναγκασμένη θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας πρὸς ὄφελος ὅλων, ἀπὸ ἀγάπη, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ μεγάλη ἀνάπτυξη τῆς

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΘΕΑΤΡΟΚΡΑΤΙΑ

Στην  πραγματική  δημοκρατία  δεν  συμμετέχει  και αποφασίζει μόνο  ένας, ούτε λίγοι, αλλά έχουν  δικαίωμα  να  συμμετέχουν  και  να αποφασίζουν  όλοι οι πολίτες  ενεργά  στη διαμόρφωση  των αποφάσεων  για  την  προοπτική  της "πόλεως". Το ίδιο ακριβώς  συμβαίνει  και  στην αρχαία  τραγωδία  και  το  αρχαίο δράμα. Μόνο  όσοι  συμμετέχουν  ζωντανά, μέσα  εκεί,  και  θεώνται  ζώντας  με την παρουσία τους  το  γίγνεσθαι  του  κατ' αλήθειαν  καλλιτεχνήματος  μπορούν να  συλλάβουν  το  πραγματικό  διακύβευμα  της  ανθρώπινης  ύπαρξης, το καθολικό νόημα  των  όντως  σχέσεων.   

Του  θεόδωρου  Ζιάκα

"Η Τραγωδία (όπως και η σωκρατική φιλοσοφία) είναι το ανάχωμα που υψώνει το υγιές ελληνικό Άτομο, για να αποσοβήσει την κατολίσθησή του στον ηθικό και γνωσιολογικό σχετικισμό κι από εκεί στον γραικυλισμό και
 τον μηδενισμό. Το ανάχωμα στήνεται όταν η δύναμη του Μύθου έχει πάψει να τροφοδοτεί την κοινωνική συνοχή. Όταν η «απομυθοποίηση» έχει ήδη εξασθενίσει το «ιερό δέος» που συνέχει την πόλι. «Πώς μπορεί να σταθεί πόλις χωρίς τον ιερό φόβο;» (που φυλάει τα έρημα), θα αναρωτηθεί ο Αισχύλος. Είναι ολοφάνερη η σωφρονιστική σκοπιμότητα της Τραγωδίας. Γι' αυτό, άλλωστε, η αθηναϊκή κυβέρνηση καθιερώνει επιμίσθιο, ώστε όλοι οι πολίτες να προσέρχονται στις θεατρικές παραστάσεις. Γι’ αυτό και η δημοκρατία είναι «θεατροκρατία», κατά τον ιεροφάντη των «μεγάλων μυστηρίων» της ελληνικής φιλοσοφίας. Τη διαρκή απειλή της υποστροφής στο χάος (στο «μηδέν») υπενθυμίζει άλλωστε και η γιγαντομαχία στα αετώματα του Παρθενώνα.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ: ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ




Ορισμοί  κοινότητας  και κοινωνίας

Ο Lorenz von Stein (1876) διαφοροποιώντας τις γενικές Εγελιανές αρχές, υποστήριξε ότι το κράτος εκφράζει, μέσω της κοινότητας, τον "προσωπικό" τρόπο οργάνωσης των ανθρώπων, ενώ η κοινωνία, τον απρόσωπο, ο οποίος υποστασιοποιείται στις οικονομικές συναλλαγές των ανθρώπων.


Η βασική διάκριση μεταξύ κοινότητας και κοινωνίας αποτυπώθηκε με πληρότητα από τον Ferdinand

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ

Σε  αυτή  τη διάλεξη ( τηλεπροβολή,  βίντεο)  του Χρήστου Γιανναρά  αποκαλύπτεται  το περιεχόμενο  που κομίζει  ο  ελληνικός τρόπος  του βίου, η ελληνικότητα. Το  περιεχόμενο  του  νοήματος  της  ελληνικότητας  σε  καμιά  περίπτωση  δεν μπορεί  να  προσληφθεί  ως  μια πρόταση  με  εθνικιστικό  προσωπείο. Αντίθετα, ο  Γιανναράς  αποκαλύπτει  την ταυτότητα της  ελληνικότητας  μέσα  στο ευρωπαϊκό  γίγνεσθαι.  Πρόκειται  για  μια  επιτομή-ύμνο  της  ελληνικότητας, του ελληνικού  πολιτισμού  και της προοπτικής  του  στο μέλλον που έρχεται.

Η  μεγάλη  πλειοψηφία  των Νεοελλήνων  αγνοεί  ότι  αυτό  το κράτος  που στήθηκε  μετά  την επανάσταση  δεν είχε  βάσεις  "ελληνικές". Υιοθετήθηκε  από το σύνολο  της  άρχουσας τότε  τάξης  η θεωρία  της  κοραϊκής  μετακένωσης. Δηλαδή  η  ιδέα  ότι  ο  ελληνικός  πολιτισμός  σταμάτησε  το  529 μ.Χ. και  μετακομίστηκε  ο τρόπος  του βίου  του  στην Ευρώπη. Έπρεπε  τάχα, σύμφωνα  με τον Κοραή, να  ασπαστούμε  και  να  μιμηθούμε  τον δυτικό τρόπο ζωής  που  είχε  εντάξει  την ελληνικότητα  που είχαμε  χάσει. Αυτό  που κυριάρχησε  από την επανάσταση  μέχρι σήμερα  ήταν ο  μεταπρατισμός  και η άκριτη μίμηση  αλλότριων,  ξένων,  στοιχείων  σε  σχέση  με  τις  ιδιαιτερότητες  που  χαρακτήριζαν  την ελληνική παράδοση. 

Ο  ελληνικός  πολιτισμός  ήταν, σύμφωνα  με το  Γιανναρά, ένας  πολιτισμός  των προσωπικών σχέσεων  μέσα στην κοινότητα. 

Τι  κομίζει  η  ελληνικότητα  στο  ευρωπαϊκό  και  διεθνές  γίγνεσθαι; Πρώτα  κομίζει  την  ιδιαιτερότητα  της  ελληνικής γλώσσας. Σε  καμιά περίπτωση  δεν πρέπει  να καυχόμαστε  δήθεν για τον πλούτο της  γλώσσας.Η  γλώσσα  αποτυπώνει  τον λόγο, την  λογική  σχέση  των πραγμάτων. Γράφει  χαρακτηριστικά  ο Χάιντεγγερ: οι λέξεις στα ελληνικά  απαντούν στο ερώτημα  "τι  εστί;". 

Ο  Χρήστος  Γιανναράς  επισημαίνει  αφοπλιστικά  με   παραδείγματα  την  επιχώρια  μοναδικότητα  των νοημάτων   που κομίζουν  οι λέξεις  στην  ελληνική γλώσσα. Η  δυτική  λέξη  societas

ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ( ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ)



Η διαφορά είναι ότι η ελληνική παιδεία απαιτεί από τον άνθρωπο να αλλάξει εσωτερικά. Να ανέλθει τις τρεις βαθμίδες της ανθρωπολογικής κλίμακας:κολεκτιβιστικός άνθρωπος, άτομο, πρόσωπο.Ή κατά τη διατύπωση των νηπτικών πατέρων: δούλος, μισθωτός, φίλος (όπου ο πρώτος κάνει το καλό από φόβο, ο δεύτερος μόνο επ' αμοιβή και ο τρίτος από αγάπη). Στη «φυσική»  αφύσικη κατάστασή του ο άνθρωπος είναι δούλος. Χωρίς την κατάλληλη αγωγή δεν μπορεί να γίνει άτομο και πρόσωπο.Η νεωτερική παιδεία αντιθέτως θεωρεί ότι ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως καλός και ολοκληρωμένος. Χρειάζεται. μόνο να εκπαιδεύσει το διανοητικό του μόριο στη χρήση της ratio.

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ



Τις τελευταίες εβδομάδες πραγματικά, ακόμα πιο πολύ, αρχίζω να διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας έχει άγνοια πώς μπορεί να λειτουργήσει μια άμεση δημοκρατία με δημοψηφίσματα. Αν ξαφνικά ένας πολίτης, ένα άτομο, εκκινήσει μια προσπάθεια δημοσίευσης, διαδικτυακών ή μη, δημοψηφισμάτων με τα κείμενά τους γραμμένα αποκλειστικά από τον ίδιο, θα έχει στην ουσία πραγματοποιήσει ένα θεμελιώδες παραδειγματικό πολιτικό σφάλμα της

ΒΙΒΛΙΟ ΚΩΝ. ΚΑΡΑΒΙΔΑ: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ



Ο  Κωνσταντίνος  Καραβίδας, στο  έργο  του  "Δημοκρατία  και  Αυτοδιοίκηση  εν Ελλάδι",  κάνει  αναφορά  στην  πολιτική  κατάσταση  κατά  την περίοδο  πριν και μετά  την μικρασιατική  καταστροφή  παραθέτοντας  την  δική  του  γνώμη  για  το πώς  θα  έπρεπε  να  οργανωθεί  το  ελληνικό  κράτος  με βάση  τον κοινοτισμό. Οι  ιδέες  του  δεν ήταν απλά  ριζοσπαστικές, αλλά  είχαν  προοπτική  κύρους  εκατοντάδων χρόνων  μπροστά  και  από  μεγάλους  πολιτικούς  άνδρες  της  εποχής  του (Βενιζέλο, Παπαναστασίου κ.λπ). Στάθηκε  απέναντι  τόσο  στις  αριστερές  ιδέες  όσο  και στις  δεξιές. Κράτησε  σκληρή  κριτική στάση  απέναντι  στον  φίλο  του  Ελευθέριο Βενιζέλο,  τόσο  επειδή  δεν κατανόησε  το πώς θα έπρεπε  να  λειτουργεί  μια  σύγχρονη   δημοκρατία  οργανωμένη  με βάση  τον κοινοτισμό, όσο  και για  το γεγονός  ότι εισήγαγε  στη χώρα  "ξενικές"  δυτικές δομές  με έναν  κοινοβουλευτισμό  που αναπαρήγαγε  την εξουσία  των λίγων. Για  τον Καραβίδα  τόσο  ο καπιταλισμός όσο και ο  σοσιαλισμός  αποτελούν τις δύο όψεις  του ενός

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ: ΧΑΟΣ, ΥΒΡΙΣ, ΑΒΥΣΣΟΣ


Αποσπάσματα από το βιβλίο του Καστοριάδη «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ» (από τον Όμηρο στον Ηράκλειτο)

.......[Το Χάος δεν είναι απλή αταξία. Υπάρχει στα βάθη του κόσμου ένα Χάος ως ακατονόμαστη αταξία. Υπάρχει όμως ασφαλώς φαινομενική τάξη στον συσταθέντα κόσμο: η τάξη αυτή είναι η ατέρμων διαδοχή γέννησης/καταστροφής, τάξη στερούμενη νοήματος. Και ακόμα πιο πέρα: η ὕβρις, ως έκφραση της άνομης χαοτικής ουσίας, του ανθρώπινου βάθους αποτελεί, κατά μία έννοια, μέρος

ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ



Του Γιώργου Οικονόμου, δρ φιλοσοφίας

Το μέγιστο πρόβλημα στις σημερινές κοινωνίες είναι η απουσία των ανθρώπων από την πολιτική σκηνή, όχι μόνο από τα κέντρα των αποφάσεων και τη θέσπιση των νόμων, αλλά και από διεκδικητικούς αγώνες για προάσπιση βασικών δικαιωμάτων που καθιστούν τη ζωή αξιοπρεπή και ασφαλή. Η κυρίαρχη ιδεολογία της αντιπροσώπευσης και των κομμάτων έχει διαποτίσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναθέτουν τα ουσιαστικά ζητήματα της ζωής τους σε άλλους, τους υποτιθέμενους «ειδικούς» της πολιτικής, βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους. Όμως η ιδεολογία αυτή έχει κλονισθεί μετά την παταγώδη αποτυχία των επί δεκαετίες κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών ελίτ να λύσουν τα κοινωνικά και

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ "ΠΡΟΣΩΠΟΥ" ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ


Στον  ελληνικό  κοινοτισμό  δεν συναντάμε  τον ανθρωπολογικό  τύπο  του ατόμου ( που  κυριάρχησε  στη  νεωτερική περίοδο  της  ιστορίας ,1800-σήμερα), αλλά  τον ανθρωπολογικό τύπο  του "ΠΡΟΣΩΠΟΥ". Το  ΠΡΟΣΩΠΟ  στην  ελληνική  φιλοσοφία  είναι  ανώτερο  και  ποιοτικότερο  από το άτομο. Το ΠΡΟΣΩΠΟ διακρίνεται από μια τριπλή ιδιότητα που είναι η μοναδικότητα, η ετερότητα και η αναφορικότητα. Η πρώτη ιδιότητα του προσώπου, δηλαδή η μοναδικότητα, είναι ποσοτική, ενώ οι δυο άλλες, η ετερότητα και η αναφορικότητα, είναι ποιοτικές ιδιότητες του προσώπου.Τα  τρία  ιδιαίτερα χαρακτηριστικά  που  διέπουν  την έννοια  του ΠΡΟΣΩΠΟΥ  και  το διακρίνουν από το άτομο  είναι  αναλυτικά  τα εξής:
  
1. Η μοναδικότητα ως ποσοτική ιδιότητα του προσώπου σημαίνει την μονάδα. Το πρόσωπο είναι κατ' αρχήν μια μονάδα είτε πρόκειται για το θείο είτε για το ανθρώπινο. Το πρόσωπο είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο ον. Κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν μοιάζει με κανέναν άλλον συνάνθρωπό του, όντας μοναδικός και

ΒΙΒΛΙΟ ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ: Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Ο  Σπύρος  Κουτρούλης  είναι  ένας  από τους σύγχρονους  Έλληνες  που  πρεσβεύουν  τον κοινοτισμό. Μέσα  από  τα  έργα  του  διατρανώνει  τη  μεγάλη οργανωτική  παράδοση  κοινοτισμού  που χαρακτήριζε  τον ελληνικό πολιτισμό  μέσα  από την οποία  αναδεικνυόταν  το μοναδικό  και  ιδιαίτερο  στοιχείο  που  πλαισίωνε  την  ελληνική  δημοκρατική παράδοση  αιώνων. 

Σχόλιο-κείμενο  της  Ange - ta:

[ Ο κόσμος μας είναι ένα πολύχρωμο χαλί με πυκνή ύφανση.
Θρησκείες, δοξασίες, γλώσσες, ήθη, έθιμα, συνήθειες, καταβολές, ιστορικότητες και ιστορίες, βουνά, λαγκάδια, θάλασσες και ποτάμια, αποτελούν τα κύρια υλικά αυτού του χαλιού.
Πολύχρωμο και δυνατό φαντάζει αιώνιο και άφθαρτο με όσες αλλαγές γίνονται πότε αργά από μεγάλες αποστάσεις ιδωμένο και πότε γρήγορα, όταν το κοιτάς από κοντά.
Όταν τα υλικά που δένουν αυτό το χαλί σκορπίσουν στους πέντε ανέμους, τότε άχρηστα κουρέλια θα απομείνουν που θα τα σβήσει ο χρόνος

Αυτή την αίσθηση αποκόμισα διαβάζοντας το βιβλίο του Σπύρου Κουτρούλη, «ο κόσμος ο μικρός ο μέγας». Δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που περνάνε τέτοιες σκέψεις από το μυαλό μου. Πόσο μπορεί να διατηρείται ζωντανή η ανθρωπότητα στηριγμένη στην κουλτούρα της χυδαιότητας, της απομόνωσης και του ατομικισμού αλλά όχι ατομικότητας που δημιουργεί προσωπικότητες;

Τι διαφορετικό συνέβη τους τελευταίους αιώνες (ας πούμε μετά την διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία συμπίπτει με την εξόρμηση της Δύσης) και που προβληματίζει σήμερα πολλούς διανοητές της εποχής μας;

Πολλά έχουν συμβεί, τόσα πολλά που η κατάταξη και η αναφορά τους θα χρειαζόταν δυο και τρεις φορές τους τόνους σε χαρτί που καταναλώθηκε από την εφεύρεση της τυπογραφίας και εντεύθεν για

ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ: ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

       
[Απομαγνητοφωνημένο κείμενο ομιλίας του Κορνήλιου Καστοριάδη, το 1989, στον Βόλο, με θέμα «Τα προβλήματα δημοκρατίας σήμερα»]

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τα σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας, λέω σημερινά προβλήματα της δημοκρατίας και όχι προβλήματα της σημερινής δημοκρατίας γιατί δημοκρατία σήμερα πραγματικά δεν υπάρχει πουθενά -υπάρχουν το πολύ φιλελεύθερες ολιγαρχίες σε ορισμένες χώρες,

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - ΜΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ




Η  γυμναστική  ήταν  για  τους  Έλληνες  απαραίτητη  προετοιμασία  για  την κοινωνική  ζωή  του πολίτη.  Τέλειος  πολίτης  ήταν εκείνος  που, περνώντας  από τα  γυμναστήρια  και τις παλαίστρες, μπόρεσε  να  δουλέψει  το  σώμα  του, να το  δημιουργήσει ισχυρό και αρμονικό, δηλαδή  ωραίο, και  να το  έχει  έτοιμο  να  υπερασπίσει  το γένος. Κοιτάζεις  ένα άγαλμα  της κλασσικής  εποχής  και  καταλαβαίνεις αμέσως  αν  ο  άντρας  που παριστάνει  είναι  λεύτερος  ή δούλος. Το  σώμα  του  το  φανερώνει. Ωραίο  αθλητικό κορμί, στάση ήρεμη, πειθαρχία  του πάθους, είναι  τα χαρακτηριστικά  του ελεύθερου  ανθρώπου. Ο  δούλος  παριστάνεται πάντα  παχύσαρκος  ή  καχεκτικός,  με  απότομες  χειρονομίες, αχαλίνωτες. Ο Διόνυσος,  ο θεός  της  μέθης, στέκεται  γαλήνιος. Και  γύρα  του  ασχημονούν  και  κορδακίζουν, ολομέθυστοι, οι κατώτεροί  του, οι δούλοι του, οι Σειλινοί  και οι Σάτυροι.

Αρμονία  νου και κορμιού, ιδού  το ψηλό  ιδανικό του Έλληνα. Υπερτροφία  του ενός εις  βάρος  του άλλου θεωρούνταν βάρβαρη. Όταν άρχισαν οι Έλληνες  να ξεπέφτουν, άρχισε  και το  σώμα  του αθλητή  να υπερτροφεί  και να σκοτώνει το πνέμα  του.....

Και  στην  Ελλάδα, όπως παντού, όταν αρχίζει ο ρεαλισμός  να  βασιλεύει, ο πολιτισμός  ξεπέφτει.Έτσι  φτάσαμε  στην άπιστη,  ρεαλιστική, χωρίς  υπερατομικό ιδανικό, μεγαλόστομη ελληνιστική  εποχή. Από το χάος  στον Παρθενώνα, και τώρα  από  τον Παρθενώνα πίσω στο χάος. Ο μέγας  ανήλεος  ρυθμός. Τα  αισθήματα  και τα πάθη ξεσπούν, χάνει ο  ελεύθερος άνθρωπος  την πειθαρχία, φεύγει από τα χέρια του το χαλινάρι  που κρατούσε (Ηνίοχος) τα ένστιχτα  σε  μια  ισορρόπηση  αυστηρή. Πάθη,  αισθηματολογίες, ρεαλισμός. Μια  λαχτάρα μυστικόπαθη  και μελαγχολική χύνεται  στα πρόσωπα. Τα  φοβερά  μυθολογικά οράματα  γίνουνται  διάκοσμος, ηδύνεται  η  Αφροδίτη σαν απλή  γυναίκα, ο  Δίας  αποκτάει τσαχπινιά και κομψότητα, κι ο Ηρακλής  ξαναγυρίζει  στο κτήνος. Η  Ελλάδα  ύστερα  από τον Πελοποννησιακό  πόλεμο  αρχίζει  και διαλύεται, χάθηκε  η πίστη  στην πατρίδα, ο  ατομικισμός  θριαμβεύει. Πρωταγωνιστής  πια  δεν είναι ο θεός  ή  ο  ιδανικεμένος έφηβος, παρά ο πλούσιος πολίτης  με τις ηδονές  και τα πάθη  του, υλιστής, σκεπτικιστής  και χαροκόπος. Το ταλέντο  είχε  αντικαταστήσει  τη μεγαλοφυϊα, και τώρα η καλαισθησία  αντικαθιστά  το ταλέντο. Και γεμίζει  η τέχνη  παιδιά  και γυναίκες  κοκέτες, σκηνές  ρεαλιστικές  κι ανθρώπους  κτηνώδεις  ή  διανοούμενους....

Απόσπασμα  από το  "Αναφορά  στο Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη

 

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ: Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ (ΒΙΝΤΕΟ)


Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους. Και για να τα πω καθαρά, αν δεν υπάρχει έρωτας με την εκπαίδευση, δεν υπάρχει εκπαίδευση.


Εάν κάποιος μαθαίνει στο σχολείο, είναι διότι διαδοχικά τουλάχιστον έναν καθηγητή σε κάθε τάξη -και στο πανεπιστήμιο ακόμα- τον ερωτεύεται, και τον ερωτεύεται διότι ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει. Για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις εκπαιδευτικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα χαρτί και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατό να υπάρξει εκπαίδευση.



Πηγή: tvxs

Η ΣΧΕΣΗ ΩΣ ΑΙΤΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ




Ο κοινοτισμός πάνω από όλα είναι ένας άλλος τρόπος συλλογικής συνύπαρξης με οτιδήποτε μας περιβάλλει, είναι μια ουσιαστική, πρώτιστα βιωματική, στάση ζωής που συνοψίζει το εφήμερο και το αυτονόητο ως την κοινωνική κορωνίδα για την επανεκκίνηση του εαυτού μας.

Ο κοινοτισμός βρίσκεται απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, γιατί είναι η ποιοτική πυκνότητα των συλλογικών δράσεων της καθημερινότητας κάθε ανθρώπου. Έτσι καθίσταται, στην χειροπιαστή σύλληψή του, συλλογικός τρόπος πρόσληψης της πραγματικότητας. Είναι μια άλλη παιδεία....

Όταν ζήσει κανείς τη χαρά και την όντως δημιουργία που πηγάζει από την συνύπαρξη με τους άλλους, δεν τον ενδιαφέρει πλέον καμιά μορφή κυριαρχίας πάνω στους άλλους, γιατί οι άλλοι αποτελούν την πυξίδα για τη συγκρότηση του χαμένου εαυτού. Τώρα η "ατομική μας ταυτότητα" συνίσταται στα ασυναρμολόγητα κομμάτια που αιωρούνται στο ατέρμονο διανθρώπινο χάος που προβάλλει στη ψυχή μας ως τα άγρια κύματα του ωκεανού που παφλάζουν στην τύχη.

ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ - ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ




Απ “όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου – κρίσεις, αντιφάσεις, αντιθέσεις, τομές -, εκείνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ασημαντότητα. Ας πάρουμε τη διαμάχη ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Στις ημέρες μας έχει χάσει το νόημα της.” Οχι επειδή δεν υπάρχει υλικό, για να τροφοδοτηθεί μια πολιτική διαμάχη, και μάλιστα μια πολύ σοβαρή διαμάχη. Αλλά επειδή τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά, λίγο έως πολύ, λένε τα ίδια πράγματα.
Στη Γαλλία το 1983 οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν κάποια πολιτική. Μετά, ήρθε η Δεξιά με τον Μπαλλαντύρ και ακολούθησε την ίδια πολιτική. Μετά, ξανάρθαν οι Σοσιαλιστές με τον Μπερεγκοβουά και συνέχισαν την ίδια πολιτική. Μετά, ξανά η Δεξιά με τον Μπαλλαντύρ και ξανά η ίδια πολιτική. Μετά, ο Σιράκ κέρδισε τις εκλογές λέγοντας « εγώ θα κάνω κάτι άλλο » και, τελικά, έκανε κι αυτός τα ίδια.

Οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να «πηγαίνουν με το ρεύμα», δηλαδή να εφαρμόζουν μια υπερ – φιλελεύθερη πολιτική, η οποία είναι

ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ Ή ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ




Το  πολιτικό παράδειγμα  του  φιλελεύθερου προτάγματος  της ριζοσπαστικής  ουδετερότητας  του κράτους απέναντι  σε  κάθε έννοια  αγαθού  ή  συλλογικότητας  είναι  αυτό  που  οδήγησε  σε  κρίση  τη  νεωτερικότητα  και  την  αρχή  του τέλους  για  τον νεωτερικό πολιτισμό  όπως  τον γνωρίσαμε. Όταν  η  ριζοσπαστική ουδετερότητα  του κράτους  αποκόπτει  τα  άτομα  από οποιαδήποτε  μορφή  κοινότητας, αυτόματα  ακυρώνεται  το  αίτημα  για  συναπόφαση  και  ενεργή  συμμετοχή  των πολιτών  στα  κοινά. Είναι  λογικό  το  πάγιο  φιλελεύθερο αίτημα  για  ουδετερότητα  του κράτους απέναντι  σε κάθε μορφή  θρησκείας  ή  κοινωνικής  προστασίας  και  δε  διαφωνεί  κανείς  στο επίπεδο  μιας  ομοσπονδιακής  πολιτείας  με πολυεθνικά  πολυπολιτισμικά  χαρακτηριστικά. Δεν είναι  όμως  ορθολογικό  να επεκτείνεται  αυτή η ουδετερότητα  ακόμα  και σε  μικρές  μορφές  κοινωνιών/κοινοτήτων/συλλογικοτήτων  που  "κοινή  συναινέσει",  ως  αυτοδιαχειριζόμενες  κοινωνικές  οντότητες,  έχουν  θεσπίσει  την υιοθέτηση  ενός  κοινού  αγαθού. Σε  μια  εποχή  που θα  συγκροτούνται   (και ήδη  άρχισαν  να  συγκροτούνται  τώρα) μορφές  αυτοδιαχειριζόμενων  κοινοτήτων   θα υποχωρεί  η  απόλυτη  ουδετερότητα  του κράτους.

Το  πολιτικό  ιδανικό  στη  μετανεωτερική εποχή  που  έρχεται  δεν  μπορεί  να είναι  η  αποσπασματικότητα,  η  κομματιασμένη  προσωπικότητα  του ατόμου  και η  αποφυγή  κάθε

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ "ΕΙΔΩΛΟΝ ΕΓΕΝΟΜΗΝ" ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΙΑΚΑ



Έτσι περιγράφει ο Θεόδωρος Ζιάκας τον κοινοτισμό στο Αυτοείδωλον εγενόμην, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, Αθήνα, 2005:

Η ιστορία ξεκινά από παλιά. Από την ελληνική Πόλιν που συγκροτήθηκε από Κοινότητες και οι κοινότητες από Οίκους. Η μικρή πόλις συμπίπτει με την κοινότητα, η μεγάλη περιλαμβάνει πολλές κοινότητες. Η οικογένεια και η κοινότητα είναι αναγκαίες για το ζην, ενώ η πόλις για το ευ ζην. Στην εξέλιξή της η ελληνική κοινότητα ολοκληρώνεται σε πόλι-κράτος, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η συνειδητή συλλογική αυτοθέσμιση. Η πολιτειακή αυτοθέσμιση περιλαμβάνει και την εκπαίδευση του πολίτη με κριτήρια αμιγώς “πολιτικά”. Διαμορφώνει δηλαδή η ίδια, σύμφωνα με τα πρότυπά της, το

ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Καθώς  πορευόμαστε  τις πρώτες  δεκαετίες  του 21ου  αιώνα  γίνεται  όλο και περισσότερο  επιτακτικό  το  αίτημα  για  ένταξη  των  σύγχρονων κοινωνικών  και  οικονομικών δομών  σε  πλαίσια  κοινοτικά. Ο  Παύλος  Σούρλας,  αν και φιλελεύθερος, στο άρθρο του  αυτό  ομολογεί  τη  μεγάλη  αξία  των  κοινοτικών αξιών  για  τη συγκρότηση  πιο δίκαιων  κοινωνιών.

Τελικά  πόσο  συντελεί  σε  μια  αρμονική συνύπαρξη  των ατόμων  η απουσία  κοινών  στόχων  και αξιών  μεταξύ  τους; Πόσο  "δημοκρατική", λειτουργική  και  ουσιαστική  για  την  ειρήνη  και τον ανθρωπισμό  θεωρείται  η  ιδιωτεία  και  η  αυτονόμηση/αποξένωση/αποκοπή  του σύγχρονου  ανθρώπου  από τους συνανθρώπους του;   Και  πάλι  είναι  απαραίτητο  να επισημανθεί  ότι  ο  ελληνικού  τύπου  κοινοτισμός,

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ


Του  Δημήτρη Κρίγγου

Ο αείμνηστος Παναγιώτης Φωτέας (ένας από τους σημαντικότερους, αλλά δυστυχώς άγνωστους στο ευρύ κοινό, στοχαστές του σύγχρονου Ελληνισμού), αναφερόμενος στην Ελληνική κοινοτική παράδοση, τη χαρακτήριζε ως την ιστορική απόδειξη της «επιβιωτικής ιδιοφυΐας» του έθνους. Με αυτήν την καίρια στην «πυκνότητά» της διατύπωση, συνόψιζε στην ουσία κατά τρόπο επιγραμματικό ένα από τα πολυτιμότερα διδάγματα της πολυαίωνης Ελληνικής ιστορίας. Ότι, δηλαδή, η Ελληνική πολιτική παράδοση είναι κατ’ εξοχήν κοινοτική και ότι ο κοινοτικός θεσμός απετέλεσε για τον Ελληνισμό τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο οικοδομήθηκαν μεγάλα ιστορικά επιτεύγματα, αλλά και επί του οποίου βασίστηκε η σωτηρία της πατρίδας μας σε δύσκολες εποχές και χαλεπούς

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ



Πολλοί  δεν έχουν  κατανοήσει τι  είναι ο  ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ. Ας  αποσαφηνιστούν  πολύ  συγκεκριμένες   θεμελιακές  πτυχές  του  και  επισημάνσεις  που  τον διακρίνουν  από τα  νεωτερικά προτάγματα.

1. Εν αρχή,  η  άμεση δημοκρατία  δεν  είναι  ιδεολογία, αλλά  πολίτευμα,  και  δεν είναι  σοβαρή  η  πολιτική θέση  των κομμάτων  εκείνων που την έχουν κάνει σημαία  τους  χωρίς  να λένε  πώς  ακριβώς  θα την εφαρμόσουν. Μπορείτε  να φανταστείτε  ένα κόμμα  να  πρότεινε  ως πολιτική  του θέση  και ιδεολογία  την  "αντιπροσωπευτική  δημοκρατία"; Γενικότητα  και  πολιτική  αοριστία.

2. Ελληνικός  Κοινοτισμός δεν είναι  απλά  η διεξαγωγή  δημοψηφισμάτων  και συνελεύσεων. Κάτι