ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

Η ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ (ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ) ΚΑΙ Ο ΑΝΑΓΩΓΙΣΜΟΣ




Α. Η  υποχώρηση  του αναγωγισμού  στην επιστήμη

Τα  τελευταία  χρόνια  έφθασε  στα  όριά  του  ο αναγωγισμός  στην επιστήμη, η αντίληψη  δηλαδή  ότι  τα  φαινόμενα εξηγούνται δια της αναγωγής  τους  σε  μια  ουσία  ή  θεωρία. Για  παράδειγμα, κατά  τον υλισμό  όλα  τα φαινόμενα εξηγούνται δια  της αναγωγής  τους  στην  ύλη. Κατά  τη θεωρία  του συμπεριφορισμού  στην ψυχολογία, η συμπεριφορά  του ανθρώπου  εξηγείται δια της  αναγωγής  της  σε  σχέσεις  ερεθίσματος  και αντίδρασης, Κατά  τη θεωρία  του φυσικαλισμού (φιλοσοφία  του νου) τα  ψυχικά γεγονότα  ανάγονται  σε  αντίστοιχες  φυσιολογικές λειτουργίες  του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ενώ,  για  παράδειγμα, κατά  την αιτιοκρατία, όλα  τα πράγματα  και όλα  τα γεγονότα  στον κόσμο εξηγούνται δια της αναγωγής  τους σε  αιτιώδεις σχέσεις.

Όλες  οι ανωτέρω  επιστημονικές  θεωρήσεις  εγγράφονται πλέον στην ιστορία  της επιστήμης  και  παύουν  να έχουν σήμερα  την ισχύ  που είχαν  πριν την εμφάνιση  της ολιστικής  θεωρίας  της  πολυπλοκότητας. Η  συλλογικού-ολιστικού τύπου  θεωρία  της  πολυπλοκότητας  κάθε μορφής  συστημάτων  αποτελεί  τη βάση  για  την αυτοοργάνωση  κάθε μορφής  κοινοτήτων.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ


α. Η  κωδικοποιημένη  αναφορά  του  Ελύτη  για  την ελληνικότητα  στην  τηλεπροβολή



Στην  ποίηση  του Οδυσσέα  Ελύτη  γίνεται λόγος  για  την ελληνικότητα. Τι είναι  η  ελληνικότητα  κατά  τον Ελύτη; Σε  καμιά  περίπτωση  δεν πρόκειται  για  ιδεολόγημα  ούτε  για  νοησιαρχικό  κατασκεύασμα, αλλά  για  ένα  άλλο  βίωμα, μια μοναδική  ιστορικά  διαπιστωμένη  αίσθηση  της  βιοτής. Στην τηλεπροβολή (βίντεο) που παρατίθεται  κάτωθι, ο  Ελύτης  τονίζει  ότι  "ελληνικότητα  είναι  ένας  τρόπος  να βλέπει  και  να  αισθάνεται  κανείς  τα πράγματα  είτε  στην κλίμακα  τη μεγάλη (π.χ Παρθενώνας)  είτε  στην ταπεινή (π.χ λυχνάρι)".  Λέει  χαρακτηριστικά  στην τηλεπροβολή  ότι  "μια  εσωτερική  αυλή  ενός  νησιώτικου σπιτιού  και ο περίβολος  ενός  μοναστηριού  είναι  σαν αντίληψη πιο κοντά  στο  πνεύμα  που έκανε  τους Παρθενώνες  και τις Θεομήτωρες".   Επισημαίνει  ότι  η ευρωπαϊκή  αναγέννηση   άντλησε  το  ελληνικό πνεύμα  με  διαφορετικό τρόπο, ότι δηλαδή  οι  Νεοέλληνες  αστοί  μιμήθηκαν  τους  Ευρωπαίους  που είχαν προσλάβει  την παραποιημένη αίσθηση  της ελληνικότητας.

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ

[ Η  διαλεκτική είναι  τόσο  αναγκαία σήμερα όσο σπουδαία  υπήρξε, όταν είκοσι πέντε αιώνες πριν, την καθιέρωσε  η αρχαία  ελληνική διανόηση. Δεν είναι μόνο τρόπος συνομιλίας, δρόμος έρευνας, μέθοδος ερμηνείας των  φαινομένων ή έννοια και μορφή του σκέπτεσθαι, αλλά αποτελεί την βαθύτερη ουσία  της ανθρώπινης ύπαρξης. Η  διαλεκτική, που είναι πρώτιστα διάλογος, αντιλογία, αντίφαση και που έχει βαθύτατη  εσωτερική  σχέση με τη γλώσσα, υπάρχει στο "λόγο" ως ομιλία  και στο "λόγο" ως νόημα και συνείδηση. ]
Γενικότερα ο όρος διαλεκτική υποδηλώνει την αντιπαραβολή των αντιθέσεων και την ανάπτυξη του διαλόγου τους, με αποτέλεσμα την άρση, την εναρμόνιση ή τη νέα σύνθεσή τους. 
dialectic














Η  διαλεκτική  στην κλασική  αρχαιότητα

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - "ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ"



Μια  λογοτεχνική  και φιλοσοφική επιτομή  για  τον ελληνικό πολιτισμό, ένας  ύμνος  για  τον ελληνικό κοινοτισμό

Το  πεζό  αυτό  κείμενο  του  Οδυσσέα  Ελύτη (Τα  δημόσια  και  τα ιδιωτικά)  αποτελεί  μια  λογοτεχνική  και  φιλοσοφική  επιτομή  για  τον ελληνικό πολιτισμό, έναν ύμνο  για  τον ελληνικό  κοινοτισμό. Συμπυκνώνει  όλα  εκείνα  τα  στοιχεία  που συνθέτουν  τον  κατάσπαρτο  τούτο  εδώ  με αναρίθμητες  πολύχρωμες  νησίδες  τόπο  στον οποίο  αγκιστρώνεται  κάθε  σημάδι

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗ



Θεωρούν  πολλοί  ότι  ο  όρος  ελληνικότητα  αποτελεί ιδεολόγημα  και  κατασκευασμένη  κοινωνική  φαντασίωση  μιας  παράδοσης  χωρίς νόημα  και  ότι  δεν αντέχει  σε  μια  ορθολογική θεώρηση  των πραγμάτων  ούτε  την βάσανο  οποιασδήποτε  μορφής  της  κριτικής  σκέψης. Αγνοούν  μια  μοναδική σύλληψη  που  αποτέλεσε  τρόπο  του βίου  (όχι  εικασία, είναι  βίωμα ζωής)  και  δεν γνωρίζουν  ότι  ο  ελληνικός  κοινοτικός  τρόπος  είναι  η   πιο  συμβατή  με τον ανθρωπισμό  αφήγηση  για το  πώς  θα μπορούσε  να υπάρχει  ο κόσμος  και τα όντα.  Η  ελληνικότητα, ο  ελληνικός  κοινοτικός  δημοκρατικός  τρόπος  του βίου, μια  πολιτιστική παράδοση  περίπου  3500  χρόνων  αποτυπώνεται   ξεκάθαρα  σε  όλες  τις  κλασσικές  μορφές  της  ελληνικής τέχνης.

Ο  τρόπος  που συνελάμβαναν  την  πραγματικότητα, τον κόσμο  ως όλον,  οι  Έλληνες  αποτελεί  παράλληλα  και μια μεγάλη  παγκόσμια  πανανθρώπινη κληρονομιά  που  αν  καταμαρτυρηθεί  στο  δημόσιο λόγο  θα  καταστεί  η αφορμή  να  αναζωογονηθούν  οι σύγχρονες  κοινωνίες  και  να  μεταβληθεί  ριζικά  όχι μόνο  ο τρόπος  που  προσλαμβάνουμε  τις  ανθρώπινες  σχέσεις,  αλλά  και ο τρόπος  που  συγκροτούμε  τις δομές  και τους θεσμούς  για  την επίτευξη  συγκρότησης  μια

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ (ΒΙΝΤΕΟ) ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ - Ο ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΗΣ ΒΙΟΣ



Ο  Χρήστος  Γιανναράς, στη συνέντευξή  του  σε δύο  νέους  δημοσιογράφους, μιλά  για  την κατάσταση  στην οποία  περιήλθε  ο ελληνισμός  μετά  την ίδρυση  του ελληνικού κράτους  και  μιλά  για την μεγάλη παράδοση  κοινοτισμού  που απεμπόλησαν  οι Έλληνες. Οι  αναφορές  και το έργο  του Χρήστου Γιανναρά  για  τον ελληνικό κοινοτισμό  και την ελληνικότητα  αποτελούν τη βάση, το θεμέλιο  για  τη  συγκρότηση  μιας  ποιοτικής πολιτικής  νοοτροπίας  απαραίτητης  για  την  δημιουργία  μιας  δημοκρατικής  κοινοτικής  πολιτείας, γιατί  συλλαμβάνει  με πρωτότυπο  τρόπο  την  καίρια  σύνθεση  όλων των δημιουργικών πλευρών  του ανθρώπινου  πολιτισμού  και ανθρωπισμού, συνδέοντας  την τέχνη,  την  επιστήμη  και  τη φιλοσοφία  με την  πολιτική  ενατένιση  του  κοινωνικού όντος.

Σύμφωνα  με  τον Χρήστο  Γιανναρά,  το ελληνικό κράτος  και  οι δομές  με τις οποίες  συγκροτήθηκε  μετά την επανάσταση  είχαν  ως  βάση  δύο  παράγοντες  που καθόρισαν  το σύγχρονο είναι  του ελληνισμού, τον μεταπρατισμό  και την μίμηση. Οι  Έλληνες (κυρίως  το  εγχώριο  πολιτικό  κατεστημένο),  μετά  την ίδρυση  του  κράτους  τους,  θεώρησαν ότι,  για  να  ξαναβρούν  την παλιά  αίγλη  και  να  βρουν  την ταυτότητα που έχασαν, έπρεπε  να  μιμηθούν  τους  ευρωπαϊκούς  λαούς  που  υποτίθεται  ότι είχαν μυηθεί  στα  ελληνικά γράμματα   και  στη  αρχαία  δημοκρατία (θεωρία της  κοραϊκής  μετακένωσης). Οι  δυτικοί  όχι μόνο δεν προσέλαβαν  τον

Η ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ (ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ



Ισχυρίζονται πολλοί  ότι σε ένα πολίτευμα  άμεσης  δημοκρατίας με δημοψηφίσματα οι πολίτες κρίνονται, ως επί το πλείστον, "ελλιπείς επάρκειας και ενημέρωσης" για να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Ας  προσέξουμε ποιοι το υποστηρίζουν αυτό. Οι υπέρμαχοι του  αντιπροσωπευτικού  συστήματος. Έμμεσα ομολογούν ότι οι ίδιοι κρίνουν τον εαυτό τους  πολίτη ανεπαρκή να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να αποφασίζει για το μέλλον του τόπου του. Τότε με ποια ηθική νομιμότητα και ποια ορθολογικά επιχειρήματα ισχυρίζονται ότι είναι σίγουροι ότι αυτοί οι λίγοι πολιτικοί που παίρνουν τις αποφάσεις γνωρίζουν και κρίνονται άτομα επαρκούς ενημέρωσης για τους νόμους που ψηφίζουν; 

Ας  αναρωτηθούμε. Πώς είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν αυτοί ότι στην σημερινή ελληνική βουλή οι περισσότεροι βουλευτές είναι ετερόφωτοι και λειτουργούν μέσω δικτύων αλυσίδων πληροφορίας  και  υποδείξεων; Στο  αντιπροσωπευτικό  σύστημα  είναι νομιμοποιημένη η "ορθολογική αναθεωρησιμότητα" σύμφωνα και με την πολιτική επιστήμη  και  τις στοιχειώδεις πολιτικές αρχές που διέπουν τη φιλοσοφία του συντάγματος. Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι απολύτως δικαιολογημένη η οποιαδήποτε μη τήρηση προεκλογικών υποσχέσεων ενός πολιτικού από  την περίοδο της ανάληψης

Η ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


ΕΝ  ΑΡΧΗ  

Ο  εποικοδομητισμός,  ως  μια  ολοκληρωμένη  στρατηγική  διδασκαλίας  στην εκπαίδευση,  αποτελεί  βασική  παράμετρος  για  την  συγκρότηση  μιας  άλλης  παιδείας  ανθρωπιστικής  και  δημοκρατικής  που ανυψώνει  σε  ένα  ανώτερο  ποιοτικό  επίπεδο  πολιτισμού  την οργάνωση  και διεύθυνση  της  σχολικής  κοινότητας. Μετέρχεται  συνεργατικές μεθόδους  διδασκαλίας, γιατί  θεωρεί  ότι η  γνώση  εδραιώνεται  και  αληθεύει  μέσα  στην ομάδα, τη  σχολική κοινότητα.

Η  εποικοδομητική  φιλοσοφία  της παιδείας  προκρίνει  τη συγκρότηση  εκείνου  του πολίτη  που  κρίνουμε  την  παρουσία  του θεμελιακή  και καθοριστική  για  την  ανάπτυξη  και δημιουργία  μιας  δημοκρατικής  πολιτείας  που  εδραιώνεται  από  ενεργούς  σκεπτόμενους  πολίτες  οι  οποίοι

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ "ΠΡΟΣΩΠΟ" - Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ



Το προατομικό  στάδιο  του ανθρώπου

Όταν γεννιέται  ο άνθρωπος,  η  ψυχονοητική  του  υπόσταση  έχει  τη μορφή  του προατόμου. Το προάτομο  είναι  το  υλικό, το  βιολογικό  και  οργανικό, δηλαδή,  στοιχείο  του ανθρώπου  που  επηρεάζει ολοκληρωτικά  την ατομική ύπαρξη  στην διάθεση  για  κυριαρχία,  αυτοσυντήρηση  και  εκπλήρωση  των υλικών απολαύσεων. Το  προάτομο  δεν συνειδητοποιεί  καν ότι υπάρχει, γιατί  στην αρχή  της ζωής  του  ο άνθρωπος  δεν έχει ακόμα  βιώσει  την  κοινωνική  εμπειρία  και την  συναναστροφή  με τους άλλους  και  σημασία  έχει για αυτόν  μόνο  οτιδήποτε περιστρέφεται  γύρω από  το εγώ  του, τον εαυτό  του  ικανοποιώντας  αποκλειστικά  τις  δικές  του  ανάγκες.

Συνειδητοποίηση  ότι υπάρχουν  οι άλλοι (Το  ατομικό  στάδιο  του ανθρώπου)

Σιγά  αλλά  σταθερά  κατανοεί ότι  δίπλα  του υπάρχουν οι άλλοι. Τότε  είναι  που  αρχίζει  να συνειδητοποιεί  ο άνθρωπος ότι υπάρχει. Ο  άνθρωπος  αρχίζει  να υπάρχει  όταν  συνειδητοποιεί  ότι έξω από  τον δικό  του κόσμο υπάρχει ένας  άλλος  κόσμος  ξεχωριστός  από αυτόν, οι  άλλοι  και η φύση. Το  άτομο  εισέρχεται  στην ιστορία  και  συλλαμβάνει  μέσα  του την κοινωνία. Τους  άλλους

ΠΥΡ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ - Ο ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ



Ο  Προμηθέας  αποτέλεσε  για  την  ανθρωπότητα  τον πατέρα  του  ανθρώπινου  πολιτισμού, αυτόν που εκμαίευσε  από το Χάος της  Θεϊκής  κυριαρχίας  την τάξη  και το λόγο. Η φιλοσοφία της  ελληνικής μυθολογίας είναι γέννημα-θρέμμα  του φυσικού  λόγου, που ξεδιπλώνεται  μέσα  στο ανθρώπινο πνεύμα. Κυριολεκτικά όμως  φανερώθηκε  ως  έλλογη  θέαση  στα  πέλαγα και τους βράχους της ελληνικής γης.

Ο Κρόνος ήταν και είναι,  για  τους  Έλληνες  ο  ρέων  χρόνος, ήταν και είναι  αυτός  που  πάντοτε ρίζωνε  μέσα  στα πράγματα, τα μετέβαλλε, τα εγκιβώτιζε  μέσα  στην περατότητα  και την ατέρμονη διαμάχη της γέννησης, της  εξέλιξης  και του θανάτου. Ο Δίας  ήταν  και είναι, για τους Έλληνες,  η  σκέψη, ο στοχασμός,  που  σταματούσε  το χρόνο, προκειμένου  να  άρει  την ασταμάτητη  κίνηση

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΝΗΛΙΟ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ (ΒΙΒΛΙΟ)


Ο  Κορνήλιος Καστοριάδης  αποτέλεσε  έναν  από  τους πιο διακεκριμένους  Έλληνες  στοχαστές  και  χάραξε  το όνομά  του   με  το ιδιαίτερο  μοναδικό  ύφος  και  τον  ρηξικέλευθο  λόγο  του  στη διεθνή  φιλοσοφική  και πολιτική σκέψη. Πρώτιστο αντικείμενο  των  γραπτών  του  ήταν  ο  άνθρωπος  και το  κοινωνικό  φαινόμενο. Διακρίθηκε  για  την  οξύνοια  και  την απαράμιλλη  δεινότητα  αποτύπωσης  πτυχών  του επιστητού  που συνέτειναν  στη  βαθιά  διαχρονική  και  συγχρονική  μελέτη  ανθρωπολογικών,  φιλοσοφικών, ψυχαναλυτικών, πολιτικών, κοινωνιολογικών   χαρακτηριστικών της  ανθρώπινης ιστορίας.

Από  τα τέλη της δεκαετίας  του 1970  κεντρικό  θέμα  των αναζητήσεών του  τέθηκε  η  άμεση δημοκρατία,  ο κοινοτισμός  και  η  συγκρότηση  του αυτόνομου  πολίτη,  στοιχεία  που  συναντήσαμε  στην  αρχαία Αθήνα  του 5ου  π.Χ  αιώνα.

Στο  πολύμορφο  πλούσιο  και  μοναδικά  ποιοτικό  συγγραφικό  του έργο  αναδεικνύει  νέες  επιστημονικές  θεωρήσεις  και  επισημάνσεις  με τη δημιουργία  νέων όρων  και ορισμών που ανακαθορίζουν  θεμελιακά  την αντίληψή  μας  για  την πολιτική, την δημοκρατία, την κοινωνία  και τον άνθρωπο. Όροι  και  έννοιες  που δεσπόζουν  στη  φιλοσοφική του αντίληψη και σκέψη  είναι  η  φαντασία, το  κοινωνικό  φαντασιακό, ο ανακλαστικός  στοχασμός, η άμεση  δημοκρατία, η κοινότητα,  η  ατομική  και  συλλογική αυτονομία.

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ - Η ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 1920 [ΕΙΚΟΝΕΣ]

[ Η  τέχνη, όπως  η φιλοσοφία  και η θρησκεία,  έλεγε  ο Χέγκελ,  έχουν τη  δυνατότητα να  υπερβούν, να  νικήσουν  το χρόνο  και  να  αποτυπώσουν  την πορεία  που διαγράφει  η ανθρώπινη ιστορία  και  το πνεύμα  της,  η ιστορία  της φύσης και του κόσμου.]


Επί 30 χρόνια ο Μπουασονά φωτογράφιζε την Ελλάδα μαζί με τον συνοδοιπόρο του Ντανιέλ Μπο-Μποβί, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης.
Μας άφησε έτσι πολύτιμες εικόνες από μια Αθήνα που είναι σήμερα άγνωστη σε πολλούς: μια πρωτεύουσα με ποτάμια, χωματόδρομους, νεοκλασικά αρχοντόσπιτα και φτωχικά λασπόσπιτα.
Το έργο του θεωρείται πρωτοποριακό και καθοριστικό για την εξέλιξη της Ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Η οικογένειά του καταγόταν από τη νότια Γαλλία, από τη Λιβρώνα, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. Τότε που στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες είχε γίνει εχθρικό, οι πρόγονοί του - μαζί με πολλές άλλες οικογένειες - αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη της Ελβετίας.
Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Φρεντ να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων που είχαν εγκατασταθεί εκεί, κοντά στις εκβολές του Ροδανού.
Ίσως το τελικό σίγμα που έχει στην πραγματικότητα το όνομά του Boissonnas να είναι απομεινάρι και δείγμα ενός Έλληνα χαμένου για την Ελλάδα, που όμως τη στήριξε σε όλη του τη ζωή, με πράξεις κυρίως και όχι μόνο με λόγια.
Ο πατέρας του Φρεντ άσκησε στην αρχή το επάγγελμα του χαράκτη, η αδυναμία του όμως ήταν η φωτογραφία. Αυτή η αγάπη - που την κληρονόμησαν οι γιοι του - ήταν η αιτία που, αργότερα, άνοιξε στούντιο στη Γενεύη.
Ο Φρεντ(ερίκ) Μπουασονά γεννήθηκε το 1858. Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Ανρύ και της Σοφί. Πολύπλευρο ταλέντο ο Φρεντ, κατάφερνε να συνδυάζει τα σπορ - ο αλπινισμός ήταν η μεγάλη του

ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ - ΤΟ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


Καρλ  Ρότζερς

Κατά  το  τις αρχές  του 20ου  αιώνα  κυριάρχησαν  στην  ψυχολογία  και στην παιδαγωγική  της  διάσταση  οι  ψυχολογικές θεωρίες  της  ψυχανάλυσης  του Φρόυντ  και  οι  συμπεριφοριστικές  θεωρίες. Η  φροϋδική  ψυχανάλυση  και  οι ψυχαναλυτές  γενικότερα  εστίασαν  και  ασχολήθηκαν  με τις  ανθρώπινες  παρορμήσεις  που  προέρχονταν  από  τα  τρία, κατά  το Φρόυντ,  ψυχονοητικά επίπεδα  του  ασύνειδου, του προσυνείδητου  και του συνειδητού, για  να τονίσουν  τη  σημαντική  συμβολή  στη  συγκρότηση  της  ανθρώπινης συμπεριφοράς  εγγενών  και  εσωτερικών  δυνάμεων  του ανθρώπου. Οι  συμπεριφοριστές  εστίασαν  και  μελέτησαν  τις περιβαλλοντικές  συνθήκες  προκειμένου  να  εκμαιεύσουν  από αυτές  τις αιτίες  που συντελούν  στη διαμόρφωση  της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οπωσδήποτε  και οι δύο  σχολές  ασχολήθηκαν  με μια  μόνο παράμετρο που  καθορίζει  σε  ένα βαθμό  τους όρους  και τις  αιτίες  της  συμπεριφοράς. Η πρώτη  σχολή (ψυχαναλυτική) θεώρησε  σημαντικούς  παράγοντες  τους  γενετικούς (ενδογενείς)  στη διαμόρφωση  της συμπεριφοράς  και η δεύτερη (μπιχεβιοριστική) τους  περιβαλλοντικούς  και εξωτερικούς

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ



Σύμφωνα  με τον Otto  Dietrich, οι  υλιστικές  ιδεολογίες  επάνω  στις οποίες  βασίστηκε  ο σύγχρονος κόσμος, έχουν  κοινή  αφετηρία  και  κοινό προσανατολισμό. Το  άτομο  είναι  το  μέτρο  όλων των πραγμάτων, όχι ο άνθρωπος. Το  άτομο  και  οι  παντοίων ειδών  απολαύσεις  του  είναι  η αφετηρία  και  μοναδικός  σκοπός. Κατά  τον ίδιο  η κρίση  που βιώνουμε σήμερα  είναι κρίση  του  νεωτερικού  ατομικισμού.

"Και όπως η ίδια η ζωή, δημιουργεί νέους προσανατολισμούς, απομακρύνεται από τη θεοποίηση του ατόμου και ωθείται προς την Κοινότητα...". Ο Otto Dietrich γράφει μεταξύ άλλων για τον ατομικισμό: "Η ατομικιστική σκέψη έχει σαν βάση τη συνείδηση του ατόμου ως του μοναδικού πραγματικού γεγονότος που είναι δεδομένο και αυτήν θεωρεί κυρίαρχη στον κόσμο. [...] Ο

ΕΓΕΛΙΑΝΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ - Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ


Η  λογική  του Χέγκελ  ως μεταφυσική

Ο  Χέγκελ  πίστευε  σε  μια ενότητα  του νοείν και  του είναι. Δηλαδή  ότι  είναι  δυνατόν  η  ανθρώπινη νόηση  να  συλλάβει  την πραγματικότητα  των όντων, του κόσμου  και της λειτουργίας  του. Ότι  το  είναι,  ο κόσμος, η πραγματικότητα  γύρω μας  μπορεί  να  γίνει  μια διαδικασία  κατά  την οποία  ο άνθρωπος  ή  κάτι  συλλαμβάνει  τις  διάφορες  καταστάσεις  της ύπαρξής  του  μέσα  από  την εξελικτική  πορεία  μέσα  στο χρόνο  ενοποιώντας  στην ταυτότητά  του  όλα  εκείνα τα στοιχεία  που  χαρακτήριζαν κάθε  μεταμόρφωση-μεταβολή  του.  Κάτι  τέτοιο  επιτυγχάνεται  με  τον αποφατισμό, μας λέει ο Χέγκελ.

Ο  αποφατισμός, γνωστός  περισσότερο  με τον χαρακτηρισμό  "αρνητικότητα", στον Χέγκελ  είναι  μια  αέναη  σχέση  ανάμεσα  στις  χαρακτηριστικές  ιδιότητες  ενός  όντος, ενός  πράγματος  και  τις  αντιθετικές  ή  συμπληρωματικές   σε  αυτές. Η  εγελιανή  διαλεκτική  διαδικασία  αντλεί  την  κινητήριο   δύναμή  της  από  την πίεση  λοιπόν  να  υπερβεί  την αρνητικότητα αυτή.

Η  διαλεκτική  εδώ  είναι  μια  διαδικασία  μέσα  σε  έναν κόσμο  όπου ο τρόπος  ύπαρξης  των

ΧΕΓΚΕΛ - ΤΟ AΡΧΑΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ (VOLKGEIST)



Ο  Χέγκελ (ή  Έγελος) πάσχιζε  με ζήλο  να  ξανασυλλάβει  τη δύναμη  εκείνη  που  είχε  παραγάγει  και  συντηρήσει  στις  αρχαίες  ελληνικές  πόλεις  τη  ζωντανή   ενότητα  όλων των σφαιρών του  πνευματικού  πολιτισμού  και  είχε  γεννήσει  την ελεύθερη ανάπτυξη  όλων των δυνάμεων  του "έθνους". Ο  Χέγκελ  έκανε λόγο  για  μια  κρυμμένη δύναμη, που την ονόμαζε  Volkgeist, που  σήμαινε  το "πνεύμα  του λαού  ενός  έθνους".

Για  τον Χέγκελ  η  Volkgeist  αντιπροσωπεύει  το σύνολο  των φυσικών, τεχνικών,  οικονομικών, ηθικών και πνευματικών  συνθηκών  που  καθορίζουν την ιστορική εξέλιξη ενός  έθνους. Στο εγελιανό  φιλοσοφικό  ιδεαλιστικό  σύστημα  το πνεύμα  αυτό, η  Volkgeist,  είναι  ο πρωταγωνιστής  του ιστορικού είναι  μέσα  στον χρόνο. Είναι  αυτό  που σταδιακά  ξεδιπλώνεται διαρκώς  εξελισσόμενο  μέσα  στο χρόνο  μέσω πολλαπλών  αρνήσεων  και συνθέσεων.

Όταν  αναφέρεται  στην ανάλυση  που διεξάγει  για  τη νεωτερική εποχή  επισημαίνει  την  απώλεια  της  ενότητας  και  της  ελευθερίας. Η  απώλεια  αυτή, ως  ιστορικό  γεγονός, είναι  γενικό  γνώρισμα  της σύγχρονης εποχής  και παράγων  που  χαρακτηρίζει  όλες  τις  συνθήκες  της ιδιωτικής  και της  κοινωνικής  ζωής. Αυτή  η απώλεια  της ελευθερίας  και της κοινότητας  είναι φανερή  στις πολυάριθμες  αντιθέσεις  που  πλημμυρίζουν  τη  ζωή  του ανθρώπου, και  ιδιαίτερα

Ο ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΤΕΝΙΖΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ


Ψηφιακή αναπαράσταση του Παρθενώνα, όπως ακριβώς ήταν τον 5ο αιώνα.














Α. Ορθολογική ανθρωποκεντρική οργάνωση του κόσμου - Ούτε  συντηρητισμός  ούτε  προοδευτισμός 

Αν  θέλουμε  πραγματικά  όλοι εμείς  οι σύγχρονοι  Έλληνες  να προωθήσουμε  τον αγνό, τον  αληθινό, τον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ  ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ  που  απαιτούν  οι  μετανεωτερικοί  καιροί,  δε  θα πρέπει  σε  καμιά  περίπτωση  να  είναι  συντηρητικός  με  δογματικές  εμμονές  στην  παράδοση  και  τη νοσταλγία επαναφοράς  ενός  ιστορικού  παρελθόντος  που  ευδοκιμούσε  κατά  περιόδους  ανάλογα  με  τις  κοινωνικοπολιτικές  και  οικονομικές  συνθήκες  που επέβαλλαν  κάθε φορά  μια  συγκεκριμένη  κοινωνιολογική  δομή  του. Ούτε  θα πρέπει  να  απεμπολεί  ή  να  αγνοεί ως  πολιτειακό  πρόταγμα  τα  ιδιαίτερα  χαρακτηριστικά (εθνικά, συλλογικά, πολιτιστικά) που κομίζουν  όλες  οι μορφές  κοινοτήτων, από  το  μικρό  χωριό  και την πόλη  μέχρι το κεντρικό  κράτος (εθνικό  ή μη).

Κοινοτισμός  που ατενίζει  το μέλλον  είναι  εκείνος  που  δε  θεάται  το μερικό, αλλά  το  καθολικό. Είναι  αυτός  που  συλλαμβάνει  τη  φιλική  κοινότητα  σχέσεων  και όχι γενικά  την κοινωνία  ούτε  φαντασιακές  κατασκευασμένες  κοινωνικές  οντότητες  υποκειμενικής  υπόστασης. Η "κοινωνία"  ως  πολιτικός  όρος  χρησιμοποιείται  ως  αφηρημένη οντότητα, καθόλου  ως συγκεκριμένη. Οι  παραδοσιακές  νεωτερικές   χρεωκοπημένες  ιδεολογίες  χρησιμοποιούν  κατά κόρον  τον  όρο  "κοινωνία",  για  να  αποφεύγουν  το συγκεκριμένο  και  να   αναπαράγουν  έναν
πολιτικό  λόγο ξεπερασμένο  ουσιαστικά.