ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ 4

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΑΝΗ

   

Προλογικά για τον Ξενοφάνη

Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (570 – 480 π.Χ.) ήταν φιλόσοφος και ποιητής που γεννήθηκε στην μικρασιατική Κολοφώνα και έζησε σε διάφορα μέρη του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Η Ιστορία τον θυμάται για την κριτική που άσκησε στον θρησκευτικό ανθρωπομορφισμό, για την ώθηση που έδωσε με τη σκέψη του στο μονοθεϊσμό και ορισμένες πρωτοποριακές ιδέες του σε τομείς της γνώσης. Πολλοί ύστεροι συγγραφείς, ίσως επηρεάστηκαν από δύο μικρούς χαρακτηρισμούς του Ξενοφάνη στον Πλάτωνα (Σοφιστής 242c-d) και τον Αριστοτέλη(Μετά τα φυσικά 986b18-27), που τον προσδιόριζαν ως ιδρυτή της ελεατικής φιλοσοφίας.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΜΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Του Δημήτρη Τζωρτζόπουλου, διδάκτορα φιλοσοφίας
ΠΡΟΣΩΠΟ - ΣΧΕΣΗ - ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ - ΓΛΩΣΣΑ - ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
    Είναι κοινώς παραδεκτό ότι οι βασικοί άξονες της σκέψης του Σωκράτη εντάσσονται στο πνευματικό κίνημα του σοφιστικού διαφωτισμού. Η ενδότερη συγγένειά του με τους σοφιστές είναι περισσότερο αισθητή σε θέματα που σχετίζονται με την κριτική του μύθου, τη φιλοσοφική κατανόηση του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους της κοινότητας, την καλλιέργεια πολιτικών και παιδαγωγικών ενδιαφερόντων, την παιδευτική σημασία του λόγου και του έλλογου πράττειν. Αλλά και η πρακτική όψη της φιλοσοφικής του δραστηριότητας παρουσιάζει τα ίδια σχεδόν γνωρίσματα με εκείνα των σοφιστών: η διδασκαλία του συνδέεται με τις έγνοιες και τους προβληματισμούς των νέων ανθρώπων, οι συζητήσεις με τους συμπολίτες του, όπως π.χ εκείνη με τον Ευθύφρονα, λαμβάνουν συχνά διαφωτιστικό χαρακτήρα, η κριτική διάθεση της σκέψης του τείνει να αυτοθεμελιώνει τον διαπαιδαγωγητικό της ρόλο, η θεωρητική του βλέψη αμφισβητεί ευθέως την προσήλωση σε εδραιωμένα δόγματα και αναζητεί νέα παιδευτικά πρότυπα.

J.P.VERNANT - Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ


Από το βιβλίο "Μύθος και Σκέψη στην Αρχαία Ελλάδα", Μελέτες ιστορικής ψυχολογίας

«Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ησιοδικού Προμηθέα το ξαναβρίσκουμε στον αισχυλικό και τον πλατωνικό Προμηθέα. Ο Προμηθέας φαίνεται ότι εί­χε αναλάβει ειδικότερα να μοιράσει τους κλήρους, να δώσει στον καθέναν το μερίδιο του. Στον Ησίοδο, σαν διαιτητής της φιλονεικίας ανάμεσα στους ανθρώπους και στους θεούς, έχει για καθήκον να καθορίσει το μερίδιο του καθενός. Στον Αισχύλο, όταν ο Δίας μοιράζει τα διάφορα προνόμια στους διά­φορους θεούς και καθορίζει τη θέση τους στο βασίλειο του, ο Προμηθέας εί­ναι ο μόνος που σκέφτεται το ανθρώπινο γένος κι αντιτάσσεται στα σχέδια του Δία. Στον Πλάτωνα, οι θεοί δίνουν εντολή στον Προμηθέα και στον Επι­μηθέα να μοιράσουν σ’ όλα τα πλάσματα της δημιουργίας τις Ιδιότητες (δυ­νάμεις), στο καθένα όπως πρέπει. Και η ιστορία συνεχίζεται, στον Πλάτω­να, με αρκετά σαφή τρόπο, έτσι που να μας φωτίζει σχετικά με το νόημα που πρέπει πιθανότατα ν” αποδοθεί σ’ αυτή τη λειτουργία του μοιραστή. 

ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ - ΟΙ ΣΟΦΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ


Της Ζακλίν Ντε Ρομιγύ

«Τι ακριβώς ήθελαν να κάνουν οι σοφιστές;
Ήθελαν πρώτα να διδάξουν πώς να μιλά κανείς δημόσια, πώς να υπερασπίζεται τις ιδέες του στην εκκλησία του δήμου ή στο δικαστήριο» πρώτος τους στόχος ήταν λοιπόν η διδασκαλία της ρητορικής. Σε μιαν εποχή, όπου όλα -οι δίκες, η πολιτική επιρροή, οι κρατικές αποφάσεις- εξαρτιόνταν από το λαό και ο ίδιος ο λαός εξαρτιόταν από τον προφορικό λόγο, ήταν ουσιαστικό το να ξέρει κανείς να μιλήσει δημόσια, να προβάλει επιχειρήματα, να συμβουλέψει τους συμπολίτες του στο πεδίο της πολιτικής. Όλα αυτά αποτελούσαν σύνολο και πρόσφεραν το κλειδί για μιαν αποτελεσματική δράση.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ


Η μεγάλη αντίφαση των υποστηρικτών του αντιπροσωπευτικού συστήματος συλλαμβάνεται στην εξής συλλογιστική: ενώ ευθέως, με απόλυτη βεβαιότητα, διατείνονται ότι δεν είναι ικανοί οι πολίτες να αποφασίσουν για τα πολιτικά ζητήματα και προτείνουν να επιλέγουν αντιπροσώπους για να παίρνουν αυτοί τις αποφάσεις, δεν μας λένε πώς είναι δυνατόν να έχουν οι πολίτες τη δυνατότητα να επιλέγουν τους σωστούς πολιτικούς προκειμένου να τους αντιπροσωπεύουν. Κατά την θεώρησή τους οι πολίτες είναι ικανοί να επιλέγουν μόνο άτομα και όχι να αποφασίζουν για το μέλλον τους. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Σε αυτήν την αντίφαση είχε υποπέσει και ο Πρωταγόρας.

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

       

      Κυριότεροι σκεπτικοί φιλόσοφοι

1. Αρκεσίλαος : Αμφιβάλει για τη δυνατότητα του ανθρώπου να φτάσει στην έγκυρη γνώση. Την αμφιβολία του στηρίζει :
α. Αισθήσεις : αποτελούν αναξιόπιστους φορείς πληροφοριών, αφού στον κόσμο των αισθητών κυριαρχεί η ρευστότητα και η διαρκής αλλαγή. ( αυτό υποστήριζε και ο Πλάτωνας).
β. Νους : Με τους συλλογισμούς που επιτρέπει να γίνονται δεν μπορεί να εξασφαλίσει έγκυρη και ασφαλή γνώση.( διαφορετική άποψη από τον Πλάτωνα).
Σωρείται (<σωρός) επιχειρήματα : Με αυτά υποστηρίζει την άποψή του για αδυναμία του νου να φτάσει την αλήθεια. Ένας κόκκος σταριού δεν αποτελεί σωρό, αντίθετα είναι αμελητέα ποσότητα, ισοδύναμη με το μηδέν. Αν στον ένα κόκκο προσθέσουμε άλλον έναν πάλι δεν έχουμε σωρό, αφού μηδέν+μηδέν=μηδέν. Αν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε ποτέ να δεχτούμε ότι έχει σχηματιστεί σωρός. Το επιχείρημα ισχύει και αντίστροφα : αν αφαιρέσουμε έναν κόκκο από το σωρό, επειδή αυτός είναι αμελητέα ποσότητα ο σωρός θα παραμείνει σωρός. Το ίδιο θα συμβεί ακόμα και αν αφαιρέσουμε χιλιάδες κόκκους.

ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ

Η ποιότητα του πολιτικού λόγου και των κοινωνικών πολιτικών συνθηκών  που σοβούν σε μια κοινωνία είναι συνάρτηση του κατεστημένου τρόπου χρήσης της γλώσσας και του λεξιλογικού βάθους που μετέρχεται η ίδια η κοινωνία και των βεβαιωμένων φαντασιακών "πίστεων" που απορρέουν από τους δημόσιους μύθους που συγκροτούνται ασυνείδητα μέσα στην κοινωνία. Είναι προφανές γεγονός ότι οι σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί δεν πλάθουν τον πολιτικό τους λόγο με όρους κοινωνικής αντιστοιχίας με την πραγματικότητα, αλλά εξ ολοκλήρου θεμελιώνουν κάθε κομβική του δυναμική με βάση επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η ουσία του πολιτικού λόγου αντικαθίσταται στο νεωτερικό πλαίσιο κατά κανόνα από μια μεθοδευμένη ρητορική. Την ουσία του φιλοσοφικού λόγου αντικατέστησε η επικοινωνιακή σημειολογία, το σπουδαιότερο, δηλαδή,  εργαλείο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης που δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι χειραγωγημένοι πολίτες.

ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ - Η ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


     
Η αληθινή άμεση δημοκρατία δεν εδραιώνεται με ιδεολογικές κατασκευές υποκειμενικού χαρακτήρα ούτε με ατέρμονες αράδες συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων από μια κλειστή ομάδα πολιτικών που στρώνουν ιδιοτελώς επιτηδευμένα το δικό τους μονήρες στημένο πολιτικό υφαντό μέσα στους κόλπους της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο λειτουργεί διαιρετικά για τη συγκρότηση της κατά φύση πολιτικής κοινωνίας. 
Η άμεση δημοκρατία πραγματώνεται ως πολίτευμα μόνο στην περίπτωση που προσφέρεται η δυνατότητα στους πολίτες  να αποφασίσουν αυτοί οι ίδιοι τις προϋποθέσεις  και τον τρόπο που θα συζητηθούν, θα διαμορφωθούν και θα κατοχυρωθούν συνταγματικά θεσμοί άμεσης δημοκρατίας (δημόσια διαβούλευση, δημοψήφισμα, συνέλευση) με τον χρυσό πολιτικό όρο της αέναης (ες  αεί) αυτοθέσμισης από την λαϊκή βούληση. 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

Αρχαιότερη Παλαιολιθική Εποχή

Ο Obermeier (1926) αναφέρει την παρουσία εργαλείου που δεν σώζεται σήμερα και το οποίο ανακαλύφθηκε στη Μακεδονία. Ωστόσο, η πρόσφατη ανεύρεση από Γάλλους γεωλόγους στην περιοχή της λίμνης Κορισίων στην Κέρκυρα ενός χαλικόμορφου -πιθανόν- εργαλείου, του οποίου η ηλικία προσδιορίστηκε με τη μέθοδο του παλαιομαγνητισμού ανάμεσα στα 950.000 και στα 750.000 χρόνια, επεκτείνει κατά πολύ τα μέχρι σήμερα γνωστά όρια της προϊστορίας του ελληνικού χώρου.

ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ - ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ


Το άκρως ατομικιστικό και ματαιόδοξο χαρακτηριστικό στοιχείο που κομίζει ο δυτικός πολιτισμός, ο δυτικός άνθρωπος, κατά περίεργο τρόπο αποτυπώνεται και στην τέχνη. Πέρα από την προφανή μαρτυρική παρουσία του ματαιόδοξου της ύβρεως που κομίζει το ανεικονικό στοιχείο στην εικαστική τέχνη, στην αρχιτεκτονική φανερώνεται το τραγικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τον δυτικό άνθρωπο. Τον άνθρωπο που έχει φθάσει στα όριά του.

Του Χάρη Φεραίου, διδάκτορα αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ
Είναι καθιερωμένη Αρχή στη φιλοσοφική αισθητική, ότι από τις έξι αισθητικές κατηγορίες (Ωραίο Υψηλό, Τραγικό, Κωμικό, Χαριτωμένο και Άσχημο) η τέχνη τής Αρχιτεκτονικής μπορεί να εκφράσει το Ωραίο (Παρθενώνας) το Υψηλό (Αγια-Σοφιά) το Χαριτωμένο (Ερέχθειο, Γοργοεπήκοος) και ενδεχομένως το Άσχημο, (κυρίως σε έργα τού Μπαρόκ), αλλά όχι το Τραγικό. Λοιπόν με την νεανική τόλμη ως όπλο του, τελειόφοιτος της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ το 1965, ο γράφων παρουσίασε στην τελική φροντιστηριακή του εργασία έτους, στο μάθημα τής Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας και Ρυθμολογίας τού Π. Α. Μιχελή, μια μελέτη (52 σελίδων) όπου υποστήριζε το καινοφανές, ότι η γοτθική αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο το Υψηλό που εκφράζει, αλλά σε κάποιο μέτρο, και το Τραγικό.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ - ΕΘΝΟΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ - ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΘΝΩΝ



Ο ελληνικός τρόπος θεώρησης του κόσμου

Κοινότητα Προσώπων - Έθνος Κοινοτήτων - Κοινότητα Εθνών. Σ
ε αυτό το πολιτισμικό σχήμα που έχει συλλάβει ο Θεόδωρος Ζιάκας συμπυκνώνεται ο ελληνικός τρόπος θεώρησης του κόσμου, όπως έχει διαμορφωθεί στη μακραίωνη ιστορική του πορεία, από τις λαϊκές συνελεύσεις των μυκηναϊκών πόλεων και την κλασσική Εκκλησία του Δήμου, μέχρι την βυζαντινή ενορία και την κοινότητα της Τουρκοκρατίας.

Ο κοινοτισμός εδραιώνεται μόνο μέσα από την αμεσοδημοκρατική συγκρότηση των κοινοτήτων. Δεν νοείται πολιτική κοινότητα που δεν έχει δομές με βάση την Άμεση Δημοκρατία. Η έννοια του "κοινού", της "κοινότητας", στην νεωτερική περίοδο της ιστορίας εξισώθηκε με την έννοια της "κοινωνίας".  Είναι τελείως διαφορετικές οι προσλήψεις των δύο εννοιών. Διαφέρουν ποιοτικά, γεωοικονομικά και γεωπολιτικά. 

ΤΟ ΗΣΙΟΔΕΙΟΝ ΧΑΟΣ

 

 «Πρώτα-πρώτα το Χάος έγινε και ύστερα η πλατύστηθη Γη, το αιώνια στέρεο βάθρο όλων….. Και από το Χάος, το Έρεβος γεννήθηκε και η μαύρη η Νύκτα, κι από τη Νύκτα πάλι ο Αιθέρας και η Ημέρα…… Και η Γη γέννησε πρώτα ίσο με τον εαυτό της, τον Ουρανό τον αστερόπληθο…»

  (Ησίοδος, «Θεογονία»)

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ


Της Δέσποινας Πόταρη
Υποψήφια διδάκτωρ πολιτικής φιλοσοφίας

Στην εποχή της κρίσης, που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως πολιτική και ηθική η επιστροφή στις πηγές της ελληνικής παράδοσης, δηλαδή στην Ελληνική Φιλοσοφία, φαντάζει ως ο μόνος δρόμος επαναπροσδιορισμού των κοινωνιών μας αλλά και της προσωπικής μας υπόστασης.

Ο όρος Φιλόσοφος στην Αρχαία Ελληνική παράδοση σημαίνει τον άνθρωπο εκείνον που με την δύναμη και την ορμή του πρωτεργάτη γενεσιουργού Έρωτα εξυψώνει τον λογισμό του στα πανέμορφα πνευματικά ύψη των Ιδεών, εξασκεί το ισχυρό του χάρισμα της νόησης, και έτσι, καλλιεργώντας, σμιλεύοντας και εκλεπτύνοντας την ψυχή του με γνώμονα την Αρετή, οδεύει προς τη Σοφία, τη Σοφία εκείνη που κυβερνά Άνθρωπο και Σύμπαν συνάμα, ενωμένα και αλληλένδετα, σε πορεία κοινή.

Η ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ



Του Ευάγγελου Πετρούνια
Καθηγητή ελληνικής και αντιπαραθετικής γλωσσολογίας στο Α.Π.Θ

* 1. Πολιτισμικές βάσεις
* 2. Αρχαίες λέξεις στα νέα ελληνικά.
* 3. Αρχαίες λέξεις στις άλλες γλώσσες
* 4. Νεότερες δημιουργίες με βάση τα αρχαία ελληνικά.
* 5. Από τις ευρωπαϊκές γλώσσες στα νέα ελληνικά.
* 6. Διαφορές στη σημασία και στην προφορά των αρχαίων λέξεων.
* Bιβλιογραφία

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΩΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΟΜΗ

Η εισήγηση του Αντώνη Ανδρουλιδάκη στην ημερίδα «Ελληνικός Κοινοτισμός 2014» 
Νομίζω, έχουν ήδη ειπωθεί πολλά για την Ελληνική Κοινότητα και είμαι βέβαιος πως, στη συνέχεια, θα ειπωθούν πολύ περισσότερα.

ΧΕΓΚΕΛ - ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ (Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ)


Επί του προκείμενου




Το αληθινό της συγκρότησης μιας κοινωνίας συνίσταται στην αμεσότητα των σχέσεων με την απουσία μορφών συστημικής μηχανιστικής διαμεσολάβησης μεταξύ των ανθρώπων. Ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει τη μοναξιά, την απομόνωση και την αλλοτρίωση του, επειδή έχει απωλέσει την κοινωνία των πραγματικών αλληλεπιδράσεων με τους συνανθρώπους του και τον εαυτό του. Ως απόλυτο νόημα για τη ζωή και τον κόσμο προσλαμβάνει αποκλειστικά
μια υποκειμενική θεώρηση που απορρέει από την έγκλειστη εγωτική διάνοιά του. Προσλαμβάνει ψευδώς ως βεβαιότητα το μερικό προσδίδοντας του καθολικές ιδιότητες, ενώ αγνοεί παντελώς την αίσθηση βίωσης ενός καθολικού νοήματος για τη ζωή.

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ - Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

 

ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Εκφράσεις δραματικής δημιουργίας σε πρωτεϊκή μορφή απαντούν σ’ όλους τους λαούς της γης, αλλά μόνο στην Ελλάδα για πρώτη φορά και θα λέγαμε προνο­μιακά το ποιητικό/μουσικό αυτό είδος μορφώθηκε σε έντεχνη ποιητική καλλι­τεχνική δημιουργία. Παρά την αφθονία των πληροφο­ριών, παρά την πολυσέβαστη μελέτη του Αριστοτέλη στην «Ποιητική» του, η μελέτη του δράματος είναι μια πολύ δύ­σκολη υπόθεση, διότι είναι αδύνατο ν’ αναπλάσουμε και πολύ περισσότερο να βιώσουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε ή από τις οποίες γεννήθηκε και μέσα στις οποίες αναπτύχθηκε το αρχαίο δράμα. Συνεπώς, όλες οι προσεγγίσεις έχουν έναν πιθανολογικό χαρα­κτήρα.

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ


Μια απ’ τις πιο μεγαλοφυείς πολιτιστικές επινοήσεις του ανθρώπου είναι το Αλφάβητο και η Γραφή. Η συμβολή της είναι τεράστια στην ταχύτερη ροή του πολιτισμού, αλλά και στην καταπληκτική του εξέλιξη, ιδίως κατά τους τελευταίους αιώνες οπότε συμπληρώθηκε η γραφή με την τυπογραφία. Απ’ τον 19º αιώνα το βιβλίο και το έντυπο έγινε κτήμα όλων των ανθρώπων.

Η ΣΤΩΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ


Εισαγωγή για την φιλοσοφία του Στωικισμού 
   
Ο Στωικισμός αποτελεί μία σημαντική φιλοσοφική σχολή των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων (300 π.Χ. – περίπου 250 μ.Χ.), ιδρυθείσα στην Αθήνα από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα με κέντρο την «Ποικίλη Στοά» από όπου και πήρε το όνομά της η Σχολή.


Κατά τους στωικούς, η ανθρώπινη φύση είναι τμήμα της παγκόσμιας φύσης, η οποία καθοδηγείται και κυβερνάται από τον συμπαντικό νόμο της Λογικής. Ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, συγγενεύει όχι μόνο με τα άλογα ζώα αλλά και με τους Θεούς και πέραν του ενστίκτου διαθέτει και ηθική αίσθηση.

ΚΟΝΔΥΛΗΣ - Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ



Εισαγωγή
Στο Ισχύς και Απόφαση ο Κονδύλης ορίζει την απόφαση (de-cisio, Entscheidung) «ως την πράξη ή τη διαδικασία αποκοπής ή αποχωρισμού, από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση». Η έννοια της αυτοσυντήρησης και η έννοια της ισχύος γίνονται αναγκαστικά και εξ ορισμού τα κλειδιά για την ερμηνευτική κατανόηση της θέσης του Κονδύλη. Η στοιχειακή αξίωση της αυτοσυντήρησης, αν και καταρχήν βιολογικό μέγεθος, μεταμορφώνεται με τη μεσολάβηση του πνεύματος, σχεδόν εκ καταγωγής σε αξίωση ισχύος. Ως πολιτιστικό πλέον μέγεθος η αξίωση της αυτοσυντήρησης συμποσούται σε αξίωση ισχύος.

ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ - ΕΝΑ ΜΕΛΤΕΜΙ ΗΤΑΝ Η ΑΙΤΙΑ


Πώς εκμεταλλεύθηκαν οι Έλληνες τα καιρικά φαινόμενα στη διάρκειά της - Ο ακαδημαϊκός κ. Χρήστος Ζερεφός το μελέτησε και εξηγεί:

 Με το πρώτο φως της ημέρας φάνηκε ότι όλοι ήταν έτοιμοι. Από τα μεγάλα πλοία τους οι Πέρσες κοιτούσαν αφ’ υψηλού τα ολιγάριθμα ελληνικά σκάφη απέναντί τους. Μόλις είχαν εισέλθει στα στενά και, όπως λέει ο Αισχύλος, προτού καν δουν τους Έλληνες, είχαν ακούσει το πολεμικό τραγούδι τους. Η μάχη άρχιζε και ο Ξέρξης από το Αιγάλεω είχε πάρει από νωρίς θέση.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΚΥΝΙΚΩΝ



10 Αρχές Κυνικής Φιλοσοφίας

ΘΕΣΗ 1. Κατά τους «Κυνικούς», η Φιλοσοφία οφείλει ν' ασχολείται με την καθημερινή ζωή και με κάθε τι που είναι συγκεκριμένο και απτό και να παρακάμπτει, ως ματαιοπονία, τον κόσμο των αφηρημένων εννοιών. Για την Αρετή, η οποία ορίζεται ως σκοπός της ζωής, δεν απαιτείται πολυμάθεια, και στην κατάκτησή της δεν συντελεί διόλου η μελέτη πολύπλοκων αντικειμένων όπως η Γεωμετρία, η Μουσική και η Λογοτεχνία. Ανίσχυρες και παραπλανητικές είναι επίσης όλες οι ενασχολήσεις με μεταφυσικά, γλωσσολογικά και επιστημονικά ζητήματα. Ως βασικά εργαλεία διακίνησης των ιδεών της Σχολής αναγνωρίζονται μόνον το έμπρακτο παράδειγμα και η συγγραφή «διατριβών» και «σάτυρας».

ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΚΑΙ ΛΑΚΑΡΙΕΡ - Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ


    «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική».
Νικηφόρος Βρεττάκος

ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Henri Cartier Bresson, I Bambini, Paris, 1932
Η φωτογραφία είναι το πλέον διαδεδομένο μέσο του αιώνα μας. Αποτελεί ένα είδος «γλώσσας» που επιτρέπει την οπτική επικοινωνία ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Ωστόσο, είναι δύσκολο δύο ή περισσότερα διαφορετικά άτομα να προσεγγίσουν το ίδιο ακριβώς θέμα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτή η πολυπλοκότητα στην καλλιτεχνική απόδοση του θέματος στην τέχνη της φωτογραφίας, σε συνδυασμό με την «συγγένεια» της τέχνης με την τέχνη της ζωγραφικής, την έχει καταστήσει ένα από τα πιο διαδεδομένα σύγχρονα μέσα στον χώρο της τέχνης.

ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ - ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΧΕΣΕΩΝ




Εισήγηση του Μιχαλόπουλου Αθανάσιου στην Ημερίδα ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ 2014


Αρχέγονη κοινότητα,  άνθρωπος και συστήματα

Όταν αποπειράται κανείς να μιλήσει για την έννοια της κοινότητας και εξαντλεί όλη την διαλεκτική του καταφυγή για αυτήν στην πολιτική και κοινωνική της διάσταση, πρέπει να γνωρίζει ότι σμικρύνει τα μέγιστα τόσο τον ιστορικό λειτουργικό υπαρκτικό  ρόλο που επιτέλεσε στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού όσο και την ουσιαστική συμβολή της σε ζητήματα που αφορούν την  συναισθηματική και εσωτερική  πληρότητα του ανθρώπου. Οποιαδήποτε αναφορά στη θεματική της ιστορίας της έννοιας κοινότητας απαιτεί ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, στην εποχή κατά την οποία τέθηκαν οι όροι της ανάγκης για κοινότητα μεταξύ των πρώτων ανθρώπων. Είναι σίγουρο ότι στην ανάλυσή μας αυτή θα υπεισέλθουν και ψυχαναλυτικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις  που αποκαλύπτουν  τα ανθρωπολογικά κίνητρα και την αιτία συγκρότησης της αρχέγονης ή πρωτόγονης κοινότητας.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ

Η  ΟΡΓΑΝΙΚΗ  ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Το ανθρωποδέντρο του Ελληνικού Κοινοτισμού ως 
το εικαστικό σκήνωμα του πολιτικού κοινωνικού όντος.

Το ανθρωποδέντρο του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ συμπυκνώνει και αποτυπώνει, εικαστικά-συμβολικά, το καθολικό πολιτικό νόημα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ.


Συγκεκριμένα:


Οι άνθρωποι φύονται από τη Γαία, τη μητέρα πράσινη φύση. Μέσα από τον χουν αναδύεται η ανθρώπινη φύση που αργά και εξελικτικά αναπτύσσει το δυναμικό της γίγνεσθαι ζωής στο χωρόχρονο. Στην εικόνα σχηματίζονται δύο ανθρώπινοι κύκλοι, ένας στο εσωτερικό της μήτρας της γης, και ένας εξωτερικός στην επιφάνεια της γης. Ο κάτω εσωτερικός ανθρώπινος κύκλος, μέσα στη γη, αποτυπώνει τον οικολογικό άνθρωπο (οικολογικός ανθρωπισμός) που εξέρχεται σεβόμενος τη φυσική τάξη και μαρτυρά την αρχέγονη καταγωγή μέρους του είναι του. Ο  άνω εξωτερικός ανθρώπινος κύκλος αποτυπώνει τον πνευματικό άνθρωπο (πνευματικός ανθρωπισμός) που συγκροτεί την πολιτική κοινότητα στην οποία οι άνθρωποι συνάπτουν παντοίων ειδών σχέσεις, σχέσεις αγάπης, θεσμικές, συνεργατισμού, δημιουργικής αλληλεπίδρασης με το όλον, με το ον. 


Είναι η κοσμική και πνευματική δυναμική (όχι στατική) ενσάρκωση της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΧΕΣΕΩΝ